โปรเจกต์มหาประลัย

"ถ้าโปรเจกต์นี้พัง คุณเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากวงการสถาปนิกได้เลยค่ะคุณรวิศ" น้ำเสียงเยียบเย็นแต่ทรงพลังของหญิงสาววัยทำงานดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าใจกลางเมือง รวิศ สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้รักความสมบูรณ์แบบจนเป็นโรคจิต ขยับกรอบแว่นสายตาด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือด้วยความหงุดหงิดระคนเย่อหยิ่ง เขาเกลียดความผิดพลาด และยิ่งเกลียดพวกผู้บริหารจอมเผด็จการที่คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง แต่ให้ตายเถอะ... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คำขู่ของลูกค้ารายใหญ่เบอร์นั้น ปัญหามันอยู่ที่ว่า 'บริษัทรับเหมาก่อสร้าง' ที่เพิ่งชนะการประมูลโปรเจกต์มหาประลัยนี้ร่วมกับเขา คือชื่อของบริษัทที่เขาเพิ่งปฏิเสธร่วมงานด้วยไปเมื่อสามเดือนก่อน และเจ้าของบริษัทนั้น... คือไอ้คนประสาทเสียที่ชอบกวนประสาทเขาจนเส้นเลือดในสมองเต้นตุบๆ ทุกครั้งที่หายใจร่วมกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ผสมความสะอาดสะอ้านลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของใครบางคน รวิศไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เขากำลังสาปแช่งไอ้ผู้รับเหมาไร้มารยาทในใจที่กล้ามาสายในวันประชุมนัดสำคัญ "ขอโทษทีครับ รถติด... พอดีมัวแต่เลือกเนกタイให้เข้ากับหน้าตาของสถาปนิกคนเก่งแถวนี้" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบที่หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รวิศชะงัก ปากที่เตรียมจะพ่นคำด่าทอใส่ผู้มาใหม่กลืนหายลงคอทันทีเมื่อดวงตาสีเข้มคู่นั้นสบเข้ากับเขาพอดี คินน์... เจ้าพ่อวงการรับเหมาก่อสร้างผู้ทรงอิทธิพล และเป็นศัตรูตัวฉกาจที่เขาอยากจะเอาแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสักทีสองที รวิศสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายส่งมาให้มันช่างกวนประสาทเสียจนเขาอยากจะหยิบมีดคัตเตอร์มาตัดต่อลมหายใจของอีกฝ่ายทิ้งเสียตรงนี้ คินน์ตั้งใจ... ไอ้บ้านี่รู้ตั้งแต่แรกว่าสถาปนิกเจ้าของโปรเจกต์คือเขา แต่ยังยอมเซ็นสัญญาเข้ามาเพื่อเล่นตลกอะไรบางอย่าง "คุณคินน์..." รวิศเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาฉายแววความกรุ่นโกรธอย่างไม่ปิดบัง "นี่คุณเล่นตลกอะไรอยู่ บริษัทรับเหมามีเป็นร้อย ทำไมต้องเป็นบริษัทของคุณ" "อ้าว คุณสถาปนิกครับ" คินน์เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก ท่าทางกวนประสาทนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรวิศอยากจะคว้าแก้วน้ำสาดหน้า "ผมชนะการประมูลอย่างโปร่งใสตามกติกา หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าจะทำงานร่วมกับผมแล้วจะเผลอใจเต้นแรงจนออกแบบตึกเบี้ยวล่ะครับ" "เพ้อเจ้อ!" รวิศกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนคนรอบข้างสะดุ้ง "ผมไม่มีทางเอาชื่อเสียงสิบปีของผมมาทิ้งไว้กับคนไร้ความรับผิดชอบอย่างคุณแน่ ถ้าจะถอนตัวตอนนี้..." "ถอนตัวไม่ได้หรอกครับ เพราะถ้าคุณทำแบบนั้น..." คินน์โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย รวิศผะงากถอยหลังเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบของคินน์พราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความกวนประสาท แต่มันคือความท้าทาย... และความคลั่งไคล้ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางปากร้าย "...ค่าปรับมหาศาลจะทำให้คุณต้องมานั่งคุกเข่าขอร้องผมถึงหน้าบริษัทเลยนะที่รัก" คำว่า 'ที่รัก' ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าที่จงใจกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน รวิศนิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดี ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะเขินอาย... แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ต่างหาก ไอ้บ้านี่มันกล้าดียังไงมาหยอกล้อเขากลางที่ประชุมทางการแบบนี้! ก่อนที่รวิศจะทันได้อ้าปากพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าคนกวนประสาท เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างของพีท เพื่อนสนิทและผู้จัดการโครงการที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "รวิศ! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างหลัก..." พีทหอบหายใจรัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คนงานขุดเจอโครงกระดูกปริศนาฝังอยู่ใต้ดินตรงโซน A ที่เรากำลังจะเริ่มตอกเสาเข็มเช้าพรุ่งนี้!" บรรยากาศในห้องประชุมดิ่งวูบทันที รวิศหันขวับไปมองหน้าคินน์ที่รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความจริงจังและอันตราย กระดูกปริศนากลางไซต์งานก่อสร้างมูลค่าพันล้าน... และพวกเขาทั้งคู่ต้องติดบ่วงอยู่ด้วยกันในโปรเจกต์มหาประลัยนี้เสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความกวนและเคมีเดือดๆ ของคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!