เขม่นกันตั้งแต่วันแรก

“ถ้าคุณคิดจะใช้ ‘กระดูกปริศนา’ พวกนั้นมาเป็นข้ออ้างยื้อเวลาส่งมอบแบบแปลesplanade เฟสสองล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยนะคุณสถาปนิก ว่าผมไม่ใจดีพอยอมเซ็นอนุมัติงบเบิ้ลให้หรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นทันทีที่รวิศก้าวพ้นธรณีประตูห้องประชุมชั่วคราว กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าที่ปลายจมูก แต่สิ่งที่ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของสถาปนิกหนุ่มพุ่งสูงขึ้นในเสี้ยววินาที คือรอยยิ้มมุมปากกวนประสาทของ ‘คินน์’ ประธานกรรมการบริหารบริษัทรับเหมาคินน์คอนสตรัคชัน ผู้ชายที่เขาอยากจะเอาแฟ้มแบบแปลฟาดหน้าสักทีสองทีตั้งแต่เมื่อวาน รวิศไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขาหยุดยืนนิ่ง ปรับลมหายใจเข้าออกอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายความคมกริบ เขาวางแฟ้มเอกสารกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยเสียงดัง *ปึก* จนกาแฟในแก้วของอีกฝ่ายกระฉอกเล็กน้อย “คุณคินน์คะ หูหรือตาของคุณที่มีปัญหาคะ ถึงได้คิดว่ากระดูกชิ้นนั้นมันเป็นข้ออ้าง? หรือว่าสมองส่วนการวิเคราะห์ของคุณมันฝ่อไปตั้งแต่เซ็นรับโปรเจกต์มหาประลัยนี่แล้วล่ะ ถึงไม่รู้ว่าการขุดพบโครงกระดูกมนุษย์ในพื้นที่ก่อสร้างมันหมายถึง ‘คดีความ’ และ ‘การหยุดชะงักทางกฎหมาย’ ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมานั่งกระดิกเท้าเร่งงานลวกๆ เพื่อเอาหน้ากับบอร์ดบริหารได้!” รอบโต๊ะประชุม ไซต์งานที่ควรจะวุ่นวายกลับเงียบกริบลงทันตา พนักงานและวิศวกรที่นั่งอยู่รอบด้านต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เมื่อสองขั้วอำนาจแห่งโปรเจกต์มูลค่าหมื่นล้านกำลังเปิดฉากสงครามประสาทกันตั้งแต่แปดโมงเช้า คินน์หรี่ตามองคนตรงข้าม รวิศในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนและนาฬิกาเรือนหรูที่ดูเนี๊ยบไร้ที่ติ เจ้าตัวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดื้อรั้นเหมือนแมวป่าตัวเล็กๆ ที่พร้อมจะกางกรงเล็บข่วนทุกคนที่เข้ามาใกล้... ยิ่งมองก็ยิ่งหมั่นไส้ ยิ่งเถียงก็ยิ่งรู้สึกว่าริมฝีปากสีระเรื่อที่กำลังขยับต่อว่าเขานั้นช่างน่ารังแกให้เงียบเสียงลงด้วยวิธีอื่นเสียจริง “ปากเก่งจังนะ...” คินน์หัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้ามจนรวิศต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ “แต่ความปากเก่งของคุณมันช่วยเคลียร์พื้นที่หน้างานให้ผมได้หรือเปล่าล่ะ? ตำรวจลง กองพิสูจน์หลักฐานเข้า งานหยุดชะงัก แต่วันนี้... คุณต้องเอาแบบแปลนโครงสร้างปรับปรุงเฟสใหม่มาให้ผมตรวจ ถ้าไม่มี... อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องค่าปรับผิดสัญญา” “คุณมัน...!” รวิศกัดฟันกรอด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขาเกลียดรอยยิ้มมั่นหน้าของอีกฝ่ายเป็นที่สุด รวิศไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าไอ้หน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบหยามความเป็นมืออาชีพของเขา โดยเฉพาะผู้ชายใจร้ายที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งคนนี้ “ทำไมครับ? เถียงไม่ออกแล้วเหรอ หรือว่ามัวแต่คิดว่าคืนนี้จะหาข้ออ้างอะไรมาส่งงานผมดี?” คินน์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ทำให้หัวใจของรวิศกระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านแก้ม “ถอยไปไกลๆ เลยนะคุณคินน์! โรคจิตหรือไงถึงชอบล้ำเส้นคนอื่นอยู่เรื่อย!” รวิศผลักอกแกร่งเต็มแรง แม้แรงนั้นจะไม่ได้ทำให้คินน์ขยับเขยื้อนเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อยก็สร้างระยะห่างระหว่างเขากับแผงอกอุ่นร้อนนั่นได้ รวิศเชิดหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ “แล้วก็เลิกพูดจาดูถูกกันสักที ถ้าอยากได้แบบแปลนนักล่ะก็... เที่ยงนี้เจอกันที่ห้องทำงานของฉัน เตรียมสมองโล้นๆ ของคุณมารับฟังเหตุผลทางวิศวกรรมด้วยล่ะ เผื่อมันจะฉลาดขึ้นมาบ้าง!” พูดจบ รวิศก็คว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาแนบอก หมุนตัวตั้งใจจะเดินหนีออกจากห้องประชุมนรกนี่ทันที แต่เสียงทุ้มที่ดังไล่หลังมากลับทำให้เขาต้องชะงักเท้า “เที่ยงนี้เหรอ... ได้สิครับ” คินน์กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกราบกวาดมองแผ่นหลังบางที่สั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ “หวังว่าคุณจะเตรียม ‘อย่างอื่น’ ไว้ต้อนรับผมด้วยนะ... สถาปนิกคนเก่ง” รวิศตวัดสายตากลับมามองค้อนขวับแทบไม่ทัน อยากจะด่ากลับไปสักร้อยคำ แต่เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็แผדเสียงแหลมขึ้นตัดจังหวะเสียก่อน รวิศหยิบขึ้นมาดู ปลายสายคือ ‘พีท’ เพื่อนสนิทตัวแสบที่โทรมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน *(“รวิศ! แกอยู่ไหน ตำรวจเขาเจออะไรบางอย่างเพิ่มใต้โครงกระดูกพวกนั้นว่ะ... แกต้องรีบมาดูที่ไซต์งานด่วนเลย!”)* ความเย็นวาบแล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลัง รวิศหน้าถอดสีไปชั่วขณะ ข่าวสารใหม่นี้รุนแรงเกินกว่าจะคาดเดา เขาวางสายทันทีโดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของคินน์ที่ยังคงยืนกอดอกมองอยู่ รวิศหันขวับกลับมาสบตากับเจ้าของบริษัทรับเหมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้น?” คินน์หุบยิ้มกวนประสาททันทีเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของอีกฝ่าย สัญชาตญาณนักธุรกิจเตือนว่ามีบางอย่างกำลังหลุดจากการควบคุม รวิศเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงข้ามด้วยแววตาที่สั่นไหวระคนเคร่งเครียด “ตำรวจไม่ได้เจอแค่กระดูกมนุษย์ธรรมดาแล้วล่ะคุณคินน์...” รวิศกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เสียงกระซิบของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย “ใต้หลุมนั้น... มีตราสัญลักษณ์บริษัทของคุณฝังอยู่ด้วย” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!