อย่าคิดว่าผมจะยอม

"ถ้าคุณคิดว่าโปรเจกต์นี้ผ่านการอนุมัติด้วยสายตาออดอ้อนแบบเมื่อครู่ คุณคงต้องกลับไปทบทวนมาตรฐานวิชาชีพของตัวเองใหม่แล้วล่ะครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกฝ้าของห้องประชุมใหญ่ปิดสนิท รินรดาที่กำลังยืนกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด สะดุ้งเฮือกราวกับถูกน้ำร้อนลวก ความกรุ่นโกรธที่ยังค้างคามาจากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนพุ่งทะยานขึ้นสู่ขมับทันที เธอตวัดสายตากลับไปมองสถาปนิกหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทางราวกับพระเจ้าผู้พิพากษา ธันวาในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูปดูเนี๊ยบไร้ที่ติ เรือนผมสีเข้มถูกเซ็ตไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมานอกจากการเหยียดมุมปากขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเย้ยหยันความพยายามทั้งหมดของเธอในเอกสารฉบับนี้ "คุณหมายความว่ายังไงคะคุณธันวา?" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน เว้นระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "แปลนที่ฉันแก้มาใหม่ตามคอมเมนต์ของคุณทุกตัวอักษร ปรับโครงสร้างรับน้ำหนักตามที่คุณต้องการ องค์ประกอบศิลป์ก็กลมกลืนกับโครงสร้างหลักที่คุณออกแบบไว้ ทำไมคุณถึงบอกว่าไม่ผ่าน แบบไม่มีเหตุผลรองรับแบบนี้มันใช้อารมณ์ส่วนตัวหรือเปล่าคะ?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางที่เรียกว่ากวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา "เหตุผลเหรอครับ?" ธันวาทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คุณอยากฟังเหตุผลจริงๆ หรือแค่อยากให้ผมยอมรับงานที่คุณทำส่งๆ มาเพื่อให้มันจบสัปดาห์นี้กันแน่... แปลนที่คุณแก้มา มันแสดงถึงความมักง่ายในการใช้พื้นที่ คุณพยายามยัดเยียดสไตล์โมเดิร์นเจแปนนิสลงไปในโครงสร้างแบบอินดัสเทรียลลอฟท์ มันเหมือนเอาชุดราตรีหรูหราไปใส่ให้คนงานก่อสร้าง น่าขำสิ้นดีครับ" "นี่คุณ!" รินรดากัดฟันกรวดจนกรามขึ้นสันนูน ความอดทนของเธอขาดผึ่งลงตรงนั้น เธอวางแฟ้มกระแทกลงบนโต๊ะดังปังจนเอกสารด้านในกระเด็นออกมาเล็กน้อย "คุณจะวิจารณ์ผลงานฉันยังไงก็ได้ แต่ไม่มีสิทธิ์มาดูถูกรสนิยมของฉัน! ถ้าคุณเกลียดฉันเป็นทุนเดิม ทำไมไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรกที่บริษัทส่งชื่อฉันมาทำโปรเจกต์นี้ล่ะคะ จะมานั่งจับผิดเล่นเกมจิตวิทยาบ้าบออะไรอยู่ได้!" ธันวายังคงนิ่งสงบผิดคาด ความนิ่งสนิทของเขากลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนคนบ้าที่กำลังยืนตะโกนใส่กำแพงคอนกรีต เขาขยับตัวเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงอย่างไร้รอยต่อ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก รินรดาชะงักไปชั่วขณะ เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อเงาสูงใหญ่ของเขาทอดทาบลงมาปกคลุมร่างเธอจนมิด "ผมไม่ได้เกลียดคุณ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระดับสายตาของเขากับเธออยู่ใกล้กันจนน่าอันตราย แววตาที่เคยเย็นชากลับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามเดิม "แต่ผมเกลียดความไม่มืออาชีพ และเกลียดคนที่คิดว่าใช้หน้าตากับท่าทางออดอ้อนแล้วจะซื้อความเห็นชอบจากผมได้... จำใส่หัวไว้เลยนะครับว่า สำหรับผม งานคือคืองาน ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับคนสวย" คำพูดประโยคสุดท้ายกระซิบอยู่ข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทจนรินรด้ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความอัดอั้นตันใจที่อยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของคนตรงนี้เสียให้เข็ด ปากจัด ปากร้าย และเผด็จการที่สุด! ผู้ชายอะไรกัน! "งั้นก็เชิญคุณเก็บโปรเจกต์นี้ไปทำเองคนเดียวเถอะค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมปล่อยให้หยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลออกมาประจานตัวเองเด็ดขาด "ในเมื่อคุณคิดว่าตัวเองเก่งกาจนัก ก็เชิญนั่งปั่นแบบเองจนตาแฉะไปเลย ฉันถอนตัว!" พูดจบเธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินกระแทកเท้าออกจากห้องประชุมด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าจังหวะที่เธอก้าวผ่านตัวเขา มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวรั้งไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะ ไม่ให้เธอหลุดไปไหน รินรดาหันกลับมาถลึงตาใส่ "ปล่อยนะ!" "ผมยังไม่ได้บอกให้คุณไป" ธันวากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอที่กำลังลุกเป็นไฟ "ในสัญญาระบุไว้ชัดเจนว่าคุณต้องรับผิดชอบโปรเจกต์นี้ร่วมกับผมจนกว่าจะจบขั้นตอนการก่อสร้าง การถอนตัวตอนนี้หมายถึงการผิดสัญญา และบริษัทของคุณจะต้องจ่ายค่าปรับมหาศาล... คุณแน่ใจเหรอครับว่าจะใช้เงินบริษัทมาล้างความเอาแต่ใจของตัวเอง?" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองเธอกำลังคำนวณตัวเลขค่าปรับที่ธันวากล่าวอ้าง ซึ่งมันมากพอที่จะทำให้บริษัทเล็กๆ ของเธอสะเทือนไปหลายเดือน ผู้ชายคนนี้ฉลาดเป็นกรด และเขารู้ดีว่าจุดอ่อนของเธออยู่ตรงไหน การใช้ข้อผูกมัดทางกฎหมายมามัดมือชกเธอแบบนี้มันช่างหน้าไม่อายสิ้นดี! "คุณมัน... ปีศาจชัดๆ" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" ธันวายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายวันที่ทำให้รินรดารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "นั่งลงซะ แล้วเปิดหน้าสิบสองที่เราจะมาคุยกันใหม่แบบมืออาชีพ... ผมให้เวลาคุณแก้งานใหม่อีกรอบภายในสัปดาห์นี้" เขายอมปล่อยมือออกจากข้อศอกของเธอช้าๆ ทิ้งร่องรอยความอุ่นร้อนจางๆ ไว้บนผิวเนื้อ รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจเข้าออกหอบถี่ด้วยความโมโห เธออยากจะกรีดร้องใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... ท่าทางจริงจังที่เปลี่ยนไปเป็นโหมดสถาปนิกผู้เคร่งครัดของเขากลับดึงดูดสายตาเธอไว้ได้อย่างน่าประหลาด ภายใต้ความปากร้ายและท่าทีเย็นชาที่เขาแสดงออก... แววตาคู่เมื่อครู่กลับซ่อนความห่วงใยบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก หรือเธอกำลังคิดเข้าข้างตัวเองกันแน่? ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่ตึงเครียดในห้อง ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างเพรียวระหงของแพรวพรรณก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดในมือถือแฟ้มเอกสารชุดใหม่ "ธันวาคะ พอดีคุณพ่อฝากให้เอาเอกสารส่วนตัวมาให้... อ้าว น้องรินรดา ยังอยู่เหรอคะเนี่ย นึกว่ากลับไปร้องไห้ที่บ้านแล้วซะอีก" แพรวพรรณชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศระอุระหว่างคนทั้งคู่ ก่อนจะส่งยิ้มเยาะเย้ยมาทางรินรดาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นแพรวพรรณเข้ามาโดยไม่มีมารยาท เขาก้าวถอยห่างจากรินรดาโดยอัตโนมัติ สีหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาเต็มขั้น รินรดามองภาพนั้น หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่กลับถูกกระชากลงสู่ก้นเหวอีกครั้งด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความหึงหวง? ไม่ทางน่า... เธอไม่มีวันรู้สึกแบบนั้นกับผู้ชายปากร้ายอย่างเขาเด็ดขาด! แต่ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากตอกกลับแพรวพรรณ ธันวากลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มงานของรินรดาขึ้นมาเปิดดูหน้าแรกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ยกเลิกคำสั่งเดิมครับ..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มกังวาน ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งรินรดาและแพรวพรรณ "แบบที่คุณแก้... ไม่ต้องแก้ใหม่แล้วครับ เราจะใช้แบบนี้แหละ" รินรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ประโยคเมื่อครู่ของเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ