คำสัญญาต่อหน้าดวงจันทร์

"ถ้าเจ้ายังดึงดันจะใช้เวทมนตร์โครงสร้างนั้นต่ออีกเพียงนาทีเดียว แขนข้างซ้ายของเจ้าคงต้องถูกสลักรอยประทับสาปไปตลอดกาลนะเอเลียส" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดเวทมนตร์ใต้บันไดวน แสงสีครามเรืองรองจากปลายนิ้วของเด็กหนุ่มค่อยๆ มอดดับลงพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง เอเลียสทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ หยดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคายที่ฉายแววความมุ่งมั่นเกินวัย ในขณะที่ดวงตาสสีรัตติกาลของเซเลเน่—อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับแห่งหอคอย—กำลังจ้องมองรอยร้าวบนวงแหวนเวทมนตร์กลางอากาศด้วยความเคร่งเครียด ฟินน์ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมเศษดินและคราบเขม่าจากการต่อสู้บนระเบียงหอคอยชั้นนอก รีบพุ่งเข้ามาประคองเพื่อนสนิททันที ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้มกวนๆ เจืออยู่เสมอในยามนี้กลับมีแต่ความตึงเครียด "ไอ้คุณเอเลียส นายจะบ้าหรือไงวะ!" ฟินน์สบถเบาๆ พางัดศิลาธาตุดินออกมาร่ายเวทป้องกันรอบตัวเพื่อเสริมเกราะให้แน่นหนาขึ้น "ถ้าโครงสร้างแสงครามของนายเมื่อกี้ไม่ผ่าศูนย์กลางการควบคุมของพวกมันพอดี พวกเราคงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้รากต้นไม้วิเศษไปนานแล้วนะเว้ย!" "ถ้าฉันไม่ทำ... ใครจะปกป้องห้องสมุดนี้ล่ะฟินน์" เอเลียสเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมฉายประกายแสงสีครามจางๆ สะท้อนภาพของห้วงมิติที่กำลังสั่นคลอน ปลายเท้าของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากรากฐานของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ความลับใต้บันไดวนกำลังส่งเสียงกรีดร้อง มันไม่ใช่แค่เรื่องของการสอบผ่านหรือการแข่งขันระหว่างบ้านเวทมนตร์ แต่มันคือภัยคุกคามระดับที่สามารถกลืนกินประวัติศาสตร์นับพันปีของสถาบันแห่งนี้ได้ในชั่วพริบตา เซเลเน่ก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมสีดำสนิทลากผ่านพื้นหิน เธอย่อตัวลงช้าๆ ก่อนจะวางฝ่ามือเรียวบางลงบนบ่าที่สั่นเทาของเด็กหนุ่ม ความอบอุ่นจากธาตุแสงบริสุทธิ์แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บจากสะเก็ดเวทมนตร์ย้อนกลับได้อย่างน่าอัศจรรย์ "เจ้าเติบโตขึ้นมากจริงๆ นะ เอเลียส" เซเลเน่เอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีไพลินของเớtทอดมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "แต่การปกป้องใครสักคน... ไม่ได้หมายความว่าเจ้าต้องแบกรับภาระทั้งหมดไว้บนบ่าของคนเดียว" "ผมไม่ได้แบกไว้คนเดียวนี่ครับ... เอ๊ย! ผมไม่ได้แบกไว้คนเดียวนะครับ... เอ่อ หมายถึง... ผมมีอาจารย์ มีฟินน์ แล้วก็..." เอเลียสชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏริ้วรอยความเขินอายขึ้นมาวูบหนึ่งท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เขารีบปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ผมแค่อยسเห็นผลลัพธ์จากโครงสร้างเวทมนตร์ที่อาจารย์สอน... แสงสว่างไม่ได้มีไว้แค่ส่องทาง แต่มันมีไว้เพื่อยืนหยัดในสิ่งที่ถูกต้องด้วยไม่ใช่เหรอครับ" เซเลเน่ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่หา ้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากของบรรณารักษ์ผู้เย็นชา เธอดึงริบบิ้นสีเงินที่ใช้รวบผมยาวสลวยออกปล่อยให้เส้นผมสีดำสนิทเคลียคลอไหล่บาง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและหันไปมองหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ที่สั่นไหวตามแรงลมพายุข้างนอก "คืนนี้... ดวงจันทร์สีครามจะโคจรมาบรรจบกับจุดศูนย์กลางของเขตอาคม" เซเลเน่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ข้อมูลในตำราโบราณที่เธอเก็บงำมานานนับปีถูกถ่ายทอดออกมา "ผนึกใต้บันไดวนจะอ่อนแอที่สุดในช่วงเวลานั้น และพวกมัน... สิ่งมีชีวิตจากมิติเบื้องล่างจะพยายามเจาะทะลวงขึ้นมา" ฟินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พางudศิลาธาตุดินในมือแน่นขึ้น "หมายความว่า... พวกเราต้องยันแนวป้องกันนี้ไว้จนกว่าจะถึงรุ่งอรุณอย่างนั้นเหรอครับอาจารย์?" "ใช่ และถ้าพวกเราพลาด... โรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้จะไม่มีวันหลงเหลืออยู่บนแผนที่โลกอีกต่อไป" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ทว่าภายในใจของเอเลียสกลับปรากฏความสงบนิ่งอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ประสานสายตากับอาจารย์สาวลึกลับด้วยความแน่วแน่ ไหล่ที่เคยห่อเพราะความไม่มั่นใจในตัวเองบัดนี้ผึ่งผายขึ้น พลังเวทมนตร์ธาตุแสงสีครามเริ่มหมุนวนรอบตัวเขาอีกครั้งอย่างเป็นระเบียบและทรงพลังกว่าเดิม เอเลียสสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวออกไปยืนขวางเบื้องหน้าเซเลเน่และฟินน์ สัญชาตญาณและการคำนวณโครงสร้างเวทมนตร์ในหัวของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับกลไกนาฬิกาชั้นเลิศ "อาจารย์ครับ... และก็ฟินน์ด้วย" เอเลียสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง หนักแน่นจนทำให้เพื่อนสนิทและอาจารย์สาวต้องหันมามอง "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมักจะคอยวิ่งตามหลังคนอื่น คอยกังวลว่าพลังของตัวเองจะควบคุมไม่ได้ หรือกลัวว่าจะปกป้องใครไม่ได้เลย" เขาหันไปยิ้มให้เซเลเน่ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ "แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ผมไม่ได้สู้เพื่อตัวคนเดียว... ผมสัญญาครับ... ต่อหน้าดวงจันทร์ดวงนั้น... ผมจะใช้แสงสว่างทั้งหมดที่มี ปกป้องเซเลเน่... และปกป้องโรงเรียนแห่งนี้ด้วยชีวิตของผมเอง!" สิ้นคำพูดนั้น วงแหวนเวทมนตร์สีครามขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเหนือพื้นห้องสมุด มันซับซ้อน ละเอียดอ่อน และงดงามจนแม้แต่เซเลเน่ยังต้องเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง โครงสร้างเวทมนตร์ที่เอเลียสสร้างขึ้นไม่ใช่แค่เกราะป้องกันธรรมดา แต่มันคือ "ค่ายกลแสงสว่างนิรันดร์" ที่ผสานพลังของธาตุแสงเข้ากับกฎเกณฑ์แห่งเหตุและผลได้อย่างไร้ที่ติ ฟินน์ส่งเสียงร้องเฮลั่นด้วยความทึ่ง "ให้ตายเถอะเพื่อน! นายนี่มัน... เกินคาดตลอดเลยจริงๆ เว้ย!" เซเลเน่ไม่ได้เอ่ยคำชมใดออกมา ทว่าดวงตาสีไพลินคู่นั้นกลับเอ่อ ็อด้วยประกายระยิบระยับบางเบา เธอยกมือขึ้นแตะที่จี้สร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวใต้ร่มผ้า ความอบอุ่นในหัวใจที่เธอปิดตายมาเนิ่นนานถูกละลายด้วยความเด็ดเดี่ยวของเด็กหนุ่มตรงหน้า ทว่า... ในวินาทีที่ค่ายกลแสงสว่างกำลังแผ่ขยายอาณาเขตปกป้องทั่วทั้งหอคอย เสียงระฆังโบราณจากยอดหอนาฬิกากลางโรงเรียนก็ดังขึ้น "ก๊องงงง..." เป็นครั้งที่สิบสอง มันไม่ใช่เสียงระฆังบอกเวลาปกติ... แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ไม่ได้ยินมานานกว่าร้อยปี! พื้นห้องสมุดใต้บันไดวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า จนหนังสือโบราณบนชั้นหล่นลงมากระจัดกระจาย ทันใดนั้น รอยแยกสีดำสนิทก็ฉีกกระชากออกกลางอากาศเบื้องหน้าค่ายกลเวทมนตร์ของเอเลียส พร้อมกับกลิ่นอายความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่พุ่งออกมา และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... ไม่ใช่เงาปีศาจปลายแถวอย่างที่พวกเขาคาดคิด "นะ... นั่นมัน..." ฟินน์หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก เอเลียสชะงักกึก โครงสร้างเวทมนตร์ในมือเกือบจะหลุดการควบคุม เมื่อเงาร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดหันมาสบตากับเขา—เงาร่างที่สวมชุดยูนิฟอร์มของอาจารย์อาวุโสผู้หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... บนใบหน้านั้น มีรอยประทับเวทมนตร์สีครามแบบเดียวกับที่เอเลียสกำลังใช้อยู่ทุกประการ! "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ผู้สืบทอดแห่งแสงสว่างคนสุดท้าย" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นจากเงาร่างนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนให้ขนหัวลุก * * * * * ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเอเลียสและผองเพื่อนในค่ำคืนนี้นะคะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — เซเลสเทียละอองเวท