การหักหลังที่เจ็บปวด

“วางมีดลงเถอะฟินน์... นายก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ทางออก” เสียงของเอเลียสสั่นเครือ แต่มือที่วาดวงเวทแสงสีทองจางๆ ของเขากลับมั่นคง ดวงตาของเด็กหนุ่มกวาดมองไปรอบห้องสมุดใต้ดินที่เงียบเชียบ บรรยากาศกดดันจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของโครงสร้างเวทมนตร์รอบตัว ฟินน์ เพื่อนสนิทที่เคยหัวเราะร่าด้วยกันในโรงอาหาร บัดนี้ยืนนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยเป็นประกายซุกซนกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ไอเวทสีม่วงเข้มไหลเวียนผ่านเส้นเลือดที่ปูดโปนบนลำคอของเขา มันไม่ใช่พลังธาตุดินที่เขาเคยภูมิใจ แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจ “ทางออกงั้นเหรอ?” ฟินน์เค้นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและแปลกไปราวกับมีใครอีกคนกำลังพูดซ้อนทับ “พวกนายมองโลกผ่านเลนส์ของคนโง่เขลา เอเลียส... นายเห็น ‘โครงสร้าง’ ของโลก แต่กลับไม่เคยเห็น ‘ความเน่าเฟะ’ ที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดสวยหรูพวกนี้เลย” ฟินน์กระชับมีดสั้นในมือแน่นขึ้น ไอเวทสีม่วงก่อตัวเป็นคมเคียวขนาดใหญ่ที่พุ่งทะลุชั้นวางหนังสือเก่าแก่จนแตกกระจาย เอเลียสเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความตายและความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วห้อง เซเลเน่ที่ยืนเฝ้าดูอยู่มุมมืดของมุมหนังสือขมวดคิ้วแน่น มือของเธอสัมผัสไปที่สันปกหนังสือปกหนังสีดำด้วยความระแวดระวัง “อย่าทำร้ายเขา เอเลียส” เซเลเน่เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในแววตาของเธอกลับมีความสั่นไหวที่หาได้ยาก “นั่นไม่ใช่จิตวิญญาณของเขา แต่มันคือนิยามของคำสาป ‘พันธนาการทมิฬ’ ที่กัดกินความทรงจำจากจุดกำเนิด หากนายใช้แสงที่รุนแรงเกินไป นายจะเผาไหม้จิตวิญญาณของฟินน์ให้มอดไหม้ไปพร้อมกับเวทมนตร์นี้ด้วย” “แล้วจะให้ผมทำยังไงครับอาจารย์!” เอเลียสตะโกนกลับ พลางหลบการโจมตีอันบ้าคลั่งของเพื่อนรักที่รัวเข้ามาไม่หยุด “ผมปล่อยให้เขาเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ!” เอเลียสใช้ทักษะ [วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์] ขั้นสูงสุด ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า เขามองเห็นเส้นใยเวทมนตร์สีม่วงที่ถักทออยู่รอบกะโหลกศีรษะของฟินน์ มันฝังลึกเข้าไปในหน่วยความจำ ราวกับปรสิตที่ดูดกินตัวตนของเพื่อนเขาไปทีละน้อย *ต้องตัดวงจร... ตรงจุดที่เชื่อมกับเส้นเลือดใหญ่ในสมอง* เขาคิดในใจอย่างรวดเร็ว แต่ความเสี่ยงนั้นสูงลิ่ว หากพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว ฟินน์อาจจะกลายเป็นคนไร้ความทรงจำไปตลอดกาล “ฟินน์! ฟังผมนะ!” เอเลียสตะโกนขึ้นขณะพุ่งตัวเข้าประชิด ฟินน์แสยะยิ้ม ยกมือขึ้นสร้างกำแพงดินที่แข็งแกร่งกว่าเดิมห้าเท่ามาขวางไว้ แต่เอเลียสไม่ถอย เขาใช้เวทแสงสลายโครงสร้างดินนั้นด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าที่เขาเคยทำได้มาก่อน “นายจำได้ไหม วันที่เราแอบเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ใต้บันไดวนน่ะ... วันนั้นนายเกือบทำหอคอยหนังสือถล่มลงมาทับหัวอาจารย์เซเลเน่ เราหนีออกมาแล้วหัวเราะกันจนตัวงอในสวนหลังโรงเรียน” มือของฟินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ไอเวทสีม่วงที่ห่อหุ้มตัวเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ดูเหมือนชื่อและความทรงจำนั้นจะไปกระตุ้นเศษเสี้ยวของจิตใจที่ยังหลงเหลืออยู่ “โกหก...” ฟินน์พึมพำ แต่มีดในมือกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “ไม่มีสวน... ไม่มี... มีแค่ความมืด...” “มีสิ! มีนาย มีฉัน และมีมิตรภาพที่เวทมนตร์ไหนก็ล้างไม่ได้!” เอเลียสใช้จังหวะนี้พุ่งตัวเข้าถึงตัวเพื่อนรัก ก่อนจะใช้มือแตะที่หน้าผากของฟินน์ พลังแสงบริสุทธิ์ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปเพื่อชำระล้างเส้นใยสีม่วงนั้นอย่างเบามือ ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของเอเลียส [แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากจิตมารระดับสูง - โครงสร้างความทรงจำกำลังจะแตกสลาย] [คำเตือน: หากดำเนินการต่อไป ผู้ถูกกระทำจะสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะถาวร!] หัวใจของเอเลียสกระตุกวูบ แต่ก่อนที่เขาจะได้ตัดสินใจว่าจะฝ่าฝืนระบบหรือถอยกลับ เซเลเน่ก็เดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือบนไหล่ของเขา แววตาของอาจารย์สาวดูเย็นชาขึ้นทันควัน “ถอยออกมาเอเลียส... มันสายไปแล้ว” “อาจารย์หมายความว่ายังไง!” ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำถาม ฟินน์ที่เคยดูทรมานกลับเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของความเป็นคน เขาแสยะยิ้มกว้างที่ดูบิดเบี้ยวเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ ก่อนที่เสียงหัวเราะแหบพร่าจะดังก้องไปทั่วห้องสมุด พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั้งหน้าจอ [แจ้งเตือนด่วน: ภารกิจลับ ‘ผู้ทรยศภายใต้เงา’ ล้มเหลว - ปลดล็อกบอสลับ: จิตวิญญาณแห่งความแค้นผู้นำทาง] ร่างของฟินน์ค่อยๆ สลายกลายเป็นไอหมอกทมิฬ และจากเงาภายใต้เท้าของเขา ชายในชุดคลุมสีเงินคนหนึ่งก็ก้าวออกมา พร้อมกับมือที่ถือตราประทับแห่งโรงเรียน... ตราประทับที่บ่งบอกว่าเขามีอำนาจสูงสุดในสถานที่แห่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเอเลียสและผองเพื่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! - เซเลสเทียละอองเวท