ใครกันแน่ที่กระจอก?

เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบื้องลึกของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมระดับห้าดาวดังประสานกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ลอยละลิ่วมาตามบรรยากาศอันหรูหรา "ก็บอกแล้วไงครับว่างานเลี้ยงรุ่นปีนี้ ถ้าไม่มีปัญญาขับซูเปอร์คาร์มาจอดเทียบท่า ก็ควรจะเจียมตัวนั่งรถเมล์อยู่บ้านเสียตั้งแต่แรก ไม่น่ามาเดินเก้ๆ กะๆ ให้เป็นขยะสายตารุ่นพี่อย่างพวกเราเลย" เสียงของชัยชนะ ทายาทมหาเศรษฐีพันล้านผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี ดังขึ้นท่ามกลางวงล้อมของเหล่าไฮโซจอมปลอมที่พากันหัวคิกคักชอบใจ สายตาทุกคู่มองตรงไปยังร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำชายเสื้อสูทราคาประหยัดของธันวาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ แต่ธันวากลับยืนหลังตรงเป็นสง่า ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนจมดิน เมื่อสามปีก่อน ในสถานที่แห่งนี้ ชายหนุ่มเคยเป็นเพียงเซลล์แมนกระจอกๆ ที่ถูกชัยชนะสาดไวน์ใส่หน้าข้อหาบังaาญไปแตะต้องผู้หญิงที่อีกฝ่ายหมายตาไว้ และรินรดาก็คือคนเดียวที่เดินเข้ามาใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆ ซับคราบไวน์บนใบหน้าให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มที่บอกว่า 'เราจะสู้ไปด้วยกันค่ะ ธันวา' ความทรงจำนั้นฉายวาบขึ้นในหัว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างแผ่วเบา [ ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันทางสังคมระดับ 3 ] [ ระบบผู้กล้าฮันเตอร์ ทำการปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: "อำนาจเงินตราเหนือสรรพสิ่ง" ] [ ยอดเงินคงเหลือในบัญชีพิเศษ: 999,999,900,000 บาท ] ธันวาแอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เย็นเยียบจนชัยชนะที่ยืนมองอยู่ถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ "อ้าวนั่น! ธันวานี่หว่า..." ชัยชนะแสร้งทำเป็นอุทานเสียงดังเพื่อให้คนทั้งงานหันมาสนใจ "นึกว่าใครซะอีก นึกว่าเด็กเสิร์ฟหลงเข้ามาเสียอีกนะเนี่ย แล้วนั่น... ควงผู้หญิงคนเดิมมาด้วยเหรอ? ฮ่าๆๆๆ สงสัยจะยังกัดก้อนเกลือกินกันเหมือนเดิมสินะ หน้าตาถึงได้ดูซูบผอมน่าสงสารขนาดนั้น" เสียงหัวเราะครึกครื้นดังขึ้นอีกระลอก หลายคนส่ายหัวด้วยความสมเพชเวทนา รินรดาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากปกป้องคนรัก แต่ธันวากลับยกมือขึ้นแตะไหล่เธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงส่งผ่านไปยังร่างของหญิงสาว ทำให้ความหวาดกลัวทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา "ชัยชนะ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนสามารถกดข่มเสียงพูดคุยอื่นๆ ในห้องให้เงียบลงได้ทันที "3 ปีก่อน แกเคยบอกว่าคนอย่างฉันไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ ชาตินี้ก็คงเป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้ที่เกาะผู้หญิงกิน" ชัยชนะแค่น้ำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดด้วยความเย่อหยิ่ง ถือดีในความเป็นลูกชายมหาเศรษฐี "แล้วมันจริงไหมล่ะวะ? แกดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ สูทตลาดนัด รองเท้าหนังหัวโตๆ แบบนั้น หาซื้อได้ที่ไหนวะ ตลาดนัดคลองถมหรือเปล่า? ฮ่าๆๆๆ" ธันวาไม่โกรธ ไม่แสดงอาการเกรี้ยวกราดแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาท่าทีของสุภาพบุรุษผู้เหนือกว่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ มือขวาควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจเย็น ก่อนจะกดเปิดหน้าจอแล้วยื่นไปตรงหน้าชัยชนะ "ลองดูนี่หน่อยสิครับ... เผื่อสายตาฝ้าฟางของแกจะมองเห็นตัวเลขชัดเจนขึ้น" หน้าจอโทรศัพท์แสดงยอดเงินในบัญชีธนาคารสีดำสนิท ซึ่งเป็นบัตรพิเศษที่ระบบมอบให้ ตัวเลขเก้าหลักที่เรียงรายกันยาวเหยียด พร้อมด้วยสัญลักษณ์ของธนาคารกลางระดับโลโก้ทองคำบริสุทธิ์ ทำให้คนที่ชะโงกหน้าเข้ามาดูถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ลมหายใจสะดุดกึกทันที เก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันล้านบาท! ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วห้องจัดเลี้ยงราวกับป่าช้า ทุกสายตาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นสลับกับใบหน้าของธันวาด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อสายตา ชัยชนะหน้าซีดเผือก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก "มะ... เป็นไปไม่ได้! แกไปเอาภาพตัดต่อมาจากไหนไอ้ธันวา! แกมันแค่เซลล์แมนไส้แห้ง!" ชัยชนะแผดเสียงตะโกนออกมาด้วยความสติแตก พยายามปฏิเสธความจริงที่กระแทกหน้าเข้าอย่างจัง "ภาพตัดต่ออย่างนั้นเหรอครับ?" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นเสียงที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น "งั้นเรามาพิสูจน์กันให้เห็นสity ดีไหมล่ะ... ว่านี่คือภาพตัดต่อ หรือของจริงกันแน่" ธันวาหันไปสบตากับรินรดา รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะหันกลับไปหากลุ่มพนักงานต้อนรับของโรงแรมที่ยืนถือถาดเครื่องดื่มอยู่ใกล้ๆ "ผู้จัดการโรงแรมนี้อยู่ไหน?" ธันวาเอ่ยถามเสียงดังฟังชัด ชายวัยกลางคนในชุดสูทผู้จัดการรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อมทันที เนื่องจากระบบได้ส่งสัญญาณแจ้งเตือนไปยังผู้บริหารระดับสูงของเครือโรงแรมนี้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ธันวาเดินเข้าประตูปก "คะ... ครับท่าน! ผมผู้จัดการสาขาหลักมารับใช้แล้วครับ!" ผู้จัดการหน้าซีดตัวสั่นด้วยความเกรงกลัวต่อแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวธันวา "ช่วยจัดการเคลียร์พื้นที่ห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดนี้ให้ผมที..." ธันวาพูดพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบห้องที่ตอนนี้เหล่าไฮโซจอมปลอมต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "เพราะผมต้องการซื้อโรงแรมนี้... และขับไล่เศษสวะบางตัวออกไปให้พ้นสายตาของผม เดี๋ยวนี้!" ผู้จัดการหน้าถอดสี รีบก้มหัวจนแทบติดพื้น "รับทราบครับท่าน! ดะ... ดำเนินการทันทีครับ!" ธันวายื่นสมาร์ทโฟนของตนเองแตะลงบนเครื่องรูดบัตรวีไอพีไร้สายที่ผู้จัดการนำมาถวายด้วยความรวดเร็ว เสียงเครื่องรูดบัตรทำงานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในห้อง *ปี๊บ! แกร๊ก...* ข้อความแจ้งเตือนการชำระเงินสำเร็จปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงดนตรีต้อนรับระดับมาสเตอร์พีซ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ชัยชนะทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงทันที ความเย่อหยิ่งทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้วและความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง ประบานประตูห้องจัดเลี้ยงด้านหลังก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทและรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้ธันวาต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ! เพจของผมและตอนต่อไปถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความระทึกใจแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่