บทเรียนของผู้เย่อหยิ่ง

"อย่าหวังว่าเงินเศษเดนของแกจะซื้อความยุติธรรมได้ ธันวา!" เสียงคำรามของชัยชนะดังก้องไปทั่วโถงอัจฉริยะของตึกสำนักงานใหญ่ที่เพิ่งถูกซื้อกิจการด้วยเงินเพียงปลายปากกา ใบหน้าของทายาทตระกูลใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เขาชี้นิ้วสั่นเทามายังชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขาอยู่เบื้องหน้า ธันวาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขากลับก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมสีน้ำเงินที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวของเขากดลงบนปุ่ม 'ยืนยัน' ครั้งสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนจากระบบดัง ‘ติ๊ง’ กังวานไปทั่วโถงกว้าง ดุจเสียงประกาศิตแห่งความล่มสลาย [โอนเงินหนึ่งหมื่นล้านเข้าสู่ระบบบริหารจัดการหลัก... สำเร็จ] [โหมดทำลายล้าง: เปิดใช้งาน] "เงินเศษเดนงั้นหรือ?" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาไร้ความปราณี เขาเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทุกย่างก้าวที่เท้ากระทบพื้นดูราวกับจะสั่นคลอนไปถึงรากฐานธุรกิจที่ชัยชนะภูมิใจนักหนา "ในเมื่อนายชอบถามหาความยุติธรรม งั้นฉันจะมอบบทเรียนราคาแพงให้... ชนิดที่นายไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก" ชัยชนะหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "คุก? แกคิดว่าเงินแค่นี้จะทำอะไรตระกูลฉันได้? ฉันมีเส้นสาย..." "เส้นสายที่ถูกซื้อตัวไปหมดแล้ว" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างธันวาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอวางไอแพดลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง แสดงรายชื่อบัญชีธนาคารและการโอนเงินเข้าออกที่ผูกมัดตัวละครสำคัญทุกตัวในคดีของชัยชนะไว้แน่นหนา "ทุกหลักฐานถูกส่งถึงมืออัยการสูงสุดเมื่อสามนาทีที่แล้ว พร้อมกับสลิปโอนเงินที่เชื่อมโยงถึง 'เงินสะอาด' ที่แกเคยฟอกมาตลอดสิบปี" สีหน้าของชัยชนะถอดสีในทันที ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปราวกับควันไฟ เขาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ทางออกทุกทิศทางกลับถูกปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกธันวาแฮ็กเข้าควบคุมโดยสมบูรณ์ "นายมันเป็นแค่เซลล์แมนกระจอกๆ!" ชัยชนะตะโกนสุดเสียง พยายามหยิบอาวุธลับที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะหมายจะกำจัดเสี้ยนหนามทิ้ง แต่ธันวาไวกว่ามาก เพียงแค่ดีดนิ้ว แสงเลเซอร์สีแดงจากโดรนรักษาความปลอดภัยที่ลอยตัวอยู่เหนือหัวก็พุ่งเข้าตรึงร่างของชัยชนะไว้กับเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษ ร่างของทายาทผู้เย่อหยิ่งดิ้นรนอย่างทุรนทุราย พยายามจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อใครสักคน แต่หน้าจอเครื่องนั้นกลับเปลี่ยนเป็นโลโก้ของระบบธันวา พร้อมข้อความสีแดงฉานว่า [ACCESS DENIED] "นายรู้ไหมชัยชนะ" ธันวาเดินเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สั่นเทาของศัตรู "สิ่งที่นายทำพลาดที่สุด ไม่ใช่การดูถูกฉันตอนที่เราไม่มีอะไร... แต่คือการแตะต้อง 'รินรดา' ในวันที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอได้อีก" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของชัยชนะ ธันวายื่นมือไปตบไหล่ชายผู้เคยสูงส่งคนนั้นเบาๆ แต่แรงกดนั้นหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยขุนเขา "เกมนี้จบลงแล้ว ไม่ใช่เพราะฉันรวยกว่านาย... แต่เพราะฉันเห็นค่าของสิ่งที่เงินซื้อไม่ได้ แต่กลับใช้เงินเพื่อปกป้องมันไว้ได้ทั้งหมด" รินรดาเดินเข้ามาสวมกอดแขนธันวาไว้แน่น เธอมองชัยชนะด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งความโกรธแค้น มีเพียงความสมเพชที่ส่งผ่านออกมา "ไปเถอะธันวา ตำรวจมาถึงแล้ว" เสียงไซเรนจากรถตำรวจนับสิบคันดังระงมอยู่เบื้องล่างของตึกสูงระฟ้า ชัยชนะทรุดลงกับพื้น สิ้นไร้ทางสู้โดยสมบูรณ์ ธันวาหันหลังกลับ เตรียมจะก้าวออกไปสู่ชีวิตใหม่ที่เขาเป็นผู้กำหนดเอง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่เขาไม่เคยเมมไว้ เขากดรับด้วยความฉงน "สวัสดีครับ?" เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังลอดออกมาจากสายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาธันวาต้องหยุดชะงัก "ยินดีด้วยที่จัดการ 'ของเล่น' ชิ้นนั้นได้สำเร็จ คุณธันวา... แต่คุณคงลืมไปว่า ชัยชนะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่วางไว้ล่อสายตาคุณเท่านั้น" ธันวาขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "แกเป็นใคร?" "คนที่จะมอบความจริงอีกด้านของ 'ระบบ' ที่คุณกำลังครอบครองอยู่ไงล่ะ" เสียงนั้นแสยะยิ้มอย่างเย็นชา "ลองหันไปดูข้างหลังสิ... ไม่ใช่ที่ประตูนะ แต่เป็นที่หน้าจอของรินรดา" ธันวาเบิกตากว้าง เขาหันขวับไปมองรินรดาที่กำลังตัวแข็งทื่อ ดวงตาของเธอเบิกโพลงมองที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเอง ซึ่งตอนนี้กำลังแสดงยอดเงินในบัญชีที่เขารักที่สุด... ตัวเลขเหล่านั้นไม่ได้กำลังเพิ่มขึ้น แต่กลับถูกดูดหายไปดั่งพายุทอร์นาโด พร้อมกับข้อความที่เขียนทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า: [การชำระหนี้เลือด... เริ่มต้นขึ้นแล้ว] และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องจากระเบียงด้านหลัง ก็ทำให้ธันวาต้องตระหนักว่า ศึกนี้ยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้น ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของธันวามาจนถึงจุดเดือดนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอขอบพระคุณจากใจจริงครับ