จุดแตกหักของความอดทน

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ทำให้ธันวาละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือเลยแม้แต่น้อย รินรดาที่นั่งอยู่เคียงข้างขยับกายเข้ามาชิดเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมมาแตะหลังมือของเขาไว้ราวกับจะส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่น and ว่าเธอจะอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าพายุลูกใหม่จะโหมกระหน่ำเข้ามาสักเพียงใดก็ตาม ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีดำสนิทปรากฏขึ้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกน กลิ่นอายของอำนาจเงินตราและอิทธิพลมืดแผ่ซ่านออกมาจนทำให้บรรยากาศภายในห้องที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ชัยชนะที่กำลังล้มพับอยู่บนพื้นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและรอยเลือดพลันเบิกกว้างขึ้นสุดขีด เมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่ก้าวเข้ามา "คุณ... คุณอา... ช่วยผมด้วยครับ!" ชัยชนะส่งเสียงแหบพร่าคลานเข้าไปหาชายผู้นั้นราวกับสุนัขจนตรอก ผู้มาใหม่ก้มมองทายาทตระกูลใหญ่ด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตากับธันวาที่ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายอารมณ์ "ไม่นึกเลยว่าเด็กเหลือขอที่เคยวิ่งขายประกันตามตึกแถว จะกล้าบังอาจมาประกาศสงครามกับตระกูลอัครเดชาภัทรถึงถิ่น" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ประธานใหญ่แห่งกลุ่มทุนข้ามชาติผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งประเทศเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ธันวายังคงนิ่งเงียบ เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมปร่าบนปลายลิ้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาแข็งกร้าว เธอจำได้ดีว่าคนผู้นี้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของธันวาอย่างไร้ความปรานีในวันที่พวกเขาตกอับที่สุด "ความกล้าไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงินในบัญชีหรอกครับท่านประธาน..." ธันวาค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก* น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุม "...แต่เงินในบัญชีของผม กำลังจะซื้อลมหายใจสุดท้ายของพวกคุณทั้งหมดต่างหาก" สิ้นคำพูดของธันวา ระบบอัปเกรดฮันเตอร์ในสมองของเขาก็ส่งเสียงเตือนเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานดีดขึ้นตรงหน้า บ่งบอกถึงยอดวงเงินสำรองฉุกเฉินที่ถูกปลดล็อกอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนที่พรั่งพรูออกมาทำให้ระบบประมวลผลของตลาดหุ้นสั่นสะเทือนในเสี้ยววินาที "อวดดี! คิดว่ามีเงินแค่ไม่กี่พันล้านแล้วจะโค่นเสาหลักของประเทศได้หรือไง!" ประธานตระกูลอัครเดชาภัทรแค่นH หัวIเราะอย่างเย้ยหยัน โบกมือ1ครั้ง สมุนนับสิบชีวิตในชุดสูทสีดำก็กรูเข้ามาล้อมห้องประชุมไว้ทุกด้าน พร้อมกับอาวุธครบมือ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เป็นเพราะห่วงความปลอดภัยของชายหนุ่มที่อยู่เคียงข้าง ธันวาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยที่มือของเธอ เขาจึงบีบมือเรียวบางนั้นเบาๆ เป็นเชิงบอกให้วางใจ "พันล้านเหรอครับ?" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ได้รับการหล่อหลอมจากระบบแผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนเหล่าบอดี้การ์ดมืออาชีพต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ท่านประธานครับ... ท่านเข้าใจผิดไปถนัดเลย" ธันวายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างใจเย็น สายตาสีดำสนิทจ้องมองตรงไปยังผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อในกรงเล็บ "ผมไม่ได้จะมา 'โค่น' ตระกูลของพวกคุณ..." ธันวาเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จปรากฏขึ้น ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนีไม่พ้นความพินาศ "...แต่ผมมาเพื่อ 'ลบ' ชื่อตระกูลอัครเดชาภัทรออกจากแผนที่โลกใบนี้ต่างหาก เริ่มต้นปฏิบัติการ... ล้างบางได้" นิ้วเรียวของธันวากดลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อยืนยันคำสั่งขั้นเด็ดขาด ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือของบอดี้การ์ดทุกคนรวมถึงประธานใหญ่ก็พร้อมใจกันส่งเสียงแจ้งเตือนดังสนั่นหวั่นไหว ข้อความจากธนาคารกลางและตลาดหลักทรัพย์รัวเข้ามาไม่หยุดหย่อน มูลค่าหุ้นของตระกูลอัครเดชาภัทรดิ่งลงเหวเป็นศูนย์ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้น ประธานตระกูลทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนใกล้ตาย ชัยชนะเบิกตากว้างด้วยความสติหลุดเมื่อเห็นอาณาจักรที่ตนภาคภูมิใจพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในพริบตาเดียว ธันวาเดินเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าผู้นำตระกูลที่กำลังสั่นเทา ก้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "เกมจบแล้วครับ... และพวกคุณแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม" ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยเด็ดเดี่ยวก็พลันซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย หันกลับมามองคู่ชีวิต "มีอะไรหรือริน" รินรดารีบเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "ธันวา... สายจากโรงพยาบาล... คุณพ่อ... คุณพ่อถูกลักพาตัวไปจากห้องพักพิเศษแล้วค่ะ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่ด้วยดีเสมอมานะครับ