การแก้แค้นที่นุ่มนวล

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว ชัยชนะ ขยับเนกไทแบรนด์เนมราคาหลักหมื่นด้วยท่าทีหงุดหงิด สายตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นด้วยความดูแคลนกำลังจ้องมองเอกสารสัญญาบนโต๊ะกระจกใสอย่างไม่สบอารมณ์ เขากำลังรอคอยการมาถึงของคนที่เคยอยู่ใต้ฝ่าเท้า... ธันวา อดีตเซลล์แมนผู้ต่ำต้อยที่ตอนนี้กลายเป็นตัวปัญหาใหญ่ในแผนการซื้อกิจการของเขา "แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงกล้าเล่นเกมยื้อเวลากับตระกูลชัยวุฒิ" ชัยชนะพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อนึกถึงสภาพของธันวาในอดีต คนที่ไม่มีแม้กระทั่งเงินจ่ายค่าเช่าห้อง ย่อมไม่มีทางสู้ทุนมหาศาลของเขาได้แน่นอน ประตูห้องประชุมเปิดออกอย่างช้าๆ ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงبนิ่ง สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปเนื้อดีที่สะท้อนรสนิยมอันสุขุมและทรงพลัง ข้างกายของเขาคือ รินรดา หญิงสาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างในวันที่เขามีเพียงมาม่าคัพประทังชีวิต วันนี้เธอสง่างามในชุดเดรสเรียบหรูที่ขับเน้นออร่าความมั่นใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผู้บริหารระดับสูงของตระกูลชัยวุฒิด้วยความราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นเช่นในอดีต "มาช้าเสียจริงนะ ธันวา นึกว่าก้มหน้ายอมจำนนไปตั้งแต่เมื่อคืนเสียอีก" ชัยชนะเปิดฉากโจมตีทันทีด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางผายมือเชิญให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม "รู้ไหมว่าเวลาของฉันมีค่ามากกว่าเงินเดือนทั้งปีของนายรวมกันเสียอีก" ธันวายังคงไม่ตอบคำเขาทันที เขานั่งลงอย่างใจเย็น สายตาสีเข้มทอดมองคู่ปรับเก่าราวกับกำลังมองเด็กน้อยที่กำลังอวดของเล่นราคาแพง มือเรียวหนาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาวางบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "เวลาของคุณมีค่ามากใช่ไหมครับ คุณชัยชนะ... งั้นเรามาลองคำนวณกันดูหน่อยดีไหมครับว่า หนึ่งวินาทีในตอนนี้ของตระกูลชัยวุฒิ มีมูลค่าเท่าไหร่" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับแฝงแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงทันตาเห็น ชัยชนะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หึ! คิดจะเล่นลิ้นอะไรอีก ธันวา? เลิกเพ้อเจ้อแล้วรีบเซ็นสปีชีส์ยอมขายหุ้นส่วนที่เหลือซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืนในวงการธุรกิจนี้อีกเลย" รินรดาที่นั่งเงียบมาตลอด ขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนเรียวปากสวย เธอเอื้อมมือไปสัมผัสหลังมือของธันวาแผ่วเบา เป็นการส่งผ่านความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน ธันวาหันไปสบตากับเธอด้วยความอบอุ่น ชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบราวกับเหลือเพียงแค่คนสองคน ก่อนที่ธันวาจะหันกลับมาหาชัยชนะด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อครับ... และผมก็ไม่ได้มาเพื่อขายหุ้น" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ พลางเลื่อนสมาร์ทโฟนไปตรงหน้าชัยชนะ หน้าจอแสดงผลแอปพลิเคชันธนาคารระดับเวิลด์คลาสที่เชื่อมต่อกับระบบพิเศษ [ติ๊ง! ภารกิจยึดครองอำนาจขั้นที่หนึ่งสำเร็จ ได้รับแต้มรางวัล 10,000,000,000 แต้ม] เสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะยานผ่านหลักหมื่นล้านบาท ธันวาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นแม้แต่น้อย เขากดหน้าจอสองสามครั้งอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองศัตรู "คุณเคยบอกว่า เงินสามารถซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ใช่ไหมครับ?" ธันวากล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ "วันนี้ผมเลยอยากจะแสดงให้เห็น... ว่าการใช้เงินโดยไม่ต้องเสียเหงื่อแม้แต่หยดเดียว มันให้ความรู้สึกอย่างไร" พรึบ! เอกสารอีกชุดถูกโยนลงบนโต๊ะโดยเลขาฯ ส่วนตัวของธันวา ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจระบบเลื่อนมันไปให้ชัยชนะด้วยปลายนิ้ว ชัยชนะขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อก้มลงมองชื่อหัวข้อเอกสาร ดวงตาคู่คมก็เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจเริ่มซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม "นี่... นี่มันอะไรกัน! โฉนดที่ดินโครงการใหญ่ทั้งหมด และ... หุ้นใหญ่ของธนาคารตระกูลชัยวุฒิ!" ชัยชนะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือสั่นเทาจนแทบจับกระดาษแผ่นนั้นไม่อยู่ เขาเงยหน้ามองธันวาด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินจิตใจ "แก... แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนี้! เป็นไปไม่ได้!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอครับ สำหรับคนที่รู้ว่าควรลงทุนตรงไหนและเวลาใด" ธันวาลุกขึ้นยืนบ้าง ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปประชิดตัวชัยชนะช้าๆ กดดันให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังกูรูดจนสะดุดพนักเก้าอี้ "คุณบอกว่าผมไม่มีที่ยืนงั้นเหรอครับ? แต่ตอนนี้... เก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่ รวมถึงตึกทั้งหลังที่คุณกำลังยืนพูดจาดูถูกคนอื่นอยู่เนี่ย เป็นของผมทั้งหมดแล้วนะครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอย่างสมบูรณ์แบบ ชัยชนะหน้าซีดเผือดราวกับคน The Walking Dead ริมฝีปากสั่นระริกพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว รินรดามองภาพนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ผู้ชายที่เคยถูกเหยียบย่ำในวันนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าชีวิตของคนที่เคยรังแกเขาอย่างแท้จริง ธันวาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีลวดลายใดๆ นอกจากชิปทองคำฝังอยู่ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณที่คุณเคยสั่งสอนผมในอดีต..." ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง "ผมอนุญาตให้คุณใช้เวลาเก็บของออกจากบริษัทนี้ได้ภายในห้านาทีนี้... เชิญครับ" สิ้นคำพูดนั้น ธันวาก็ตวัดนิ้วแตะบัตรเครดิตสีดำวงเงินไม่จำกัดลงบนเครื่องอ่านบัตรไร้สายพกพาที่เลขาฯ เตรียมไว้เพื่อชำระค่าเช่าห้องประชุมนี้ทั้งหมดด้วยยอดเงินมหาศาล เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบพร้อมเสียงเตือนเบาๆ ดังขึ้น และในวินาทีนั้นเอง... เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาจอดสนิทอยู่บนลานจอดดาดฟ้ากระจกใสเหนือศีรษะของพวกเขา พร้อมกับร่างของชายชุดสูทนับสิบคนที่เดินเรียงแถวลงมาเพื่อรอรับคำสั่งจากเจ้านายใหม่อย่างพร้อมเพรียง! โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ