เทศกาลเก็บเกี่ยวที่วุ่นวาย

“ท่านผู้การมาเยือนสวนผักเล็กๆ ของผมถึงที่นี่ คงไม่ใช่แค่เพราะอยากมาลองชิมสลัดออร์แกนิกหรอกนะครับ” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝักกำมะหยี่ มือหนาของเขาค่อยๆ วางจานผักสลัดไฮโดรโปนิกส์ลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ในศาลาริมน้ำอย่างใจเย็น ไม่หวั่นไหวต่ออาวุธสงครามที่บรรดาลูกน้องของชายเบื้องหน้ากำลังกำไว้แน่น ผู้การวิชัย—ชายวัยกลางคนที่เคยเป็นดั่งครูฝึกผู้เปี่ยมด้วยจริยธรรม—กระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไม่ได้สะท้อนความอาทรเฉกเช่นวันวาน มีเพียงความกระหายอำนาจที่ซ่อนอยู่ในรอยยับของหนังตา “ศิลา... นายลืมไปแล้วหรือไงว่าในโลกของภารกิจลับ ‘มิตรภาพ’ เป็นเพียงความฟุ่มเฟือยที่อันตรายที่สุด นายซ่อนของสิ่งนั้นไว้ที่ไหน บอกมาเสียดีๆ ก่อนที่สวนผักสวยๆ แห่งนี้จะกลายเป็นเถ้าถ่าน” รินรดาที่เพิ่งเดินถือตะกร้าผักสลัดสดใหม่ขึ้นมาจากแปลง หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก แต่กลับส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนคนมองรู้สึกวาบหวามในอก เธอวางตะกร้าลงแล้วขยับเข้าไปยืนข้างสามีพลางจัดปกเสื้อให้เขาอย่างใจเย็น “ขอโทษทีนะคะท่านผู้การ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่ฟังชัด “วันนี้ทางเทศบาลเพิ่งอนุมัติให้สวนผักรินรดาเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงรับรองแขกบ้านแขกเมืองช่วงเทศกาลเก็บเกี่ยว ถ้าท่านจะมาข่มขู่หรือพังข้าวของ ฉันเกรงว่าท่านคงต้องไปกรอกเอกสารทำเรื่องขออนุญาตกับทางอำเภอก่อน หรือไม่ก็... รอกินอาหารค่ำฝีมือฉันให้เสร็จเสียก่อนจะดีไหมคะ?” วิชัยขมวดคิ้ว เขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวชาวสวนธรรมดาจะรับมือกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานได้นิ่งเงียบถึงเพียงนี้ “รินรดา!” ป้าสมรที่แอบดูเหตุการณ์อยู่หลังพุ่มมะลิร้องแว้ดขึ้นมา พลางกึ่งวิ่งกึ่งคลานเข้ามาขวางกลาง “ท่านผู้การเจ้าขา อย่าไปถือสาเด็กคนนี้เลยค่ะ ที่ดินผืนนี้เป็นของฉัน... อ้อ ไม่สิ ของตระกูลเรา ดิฉันยินดีให้ความร่วมมือเต็มที่ ท่านอยากได้อะไร อยากให้รื้อสวนนี้ทำอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ!” ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดขึ้นถนัดตา “ป้าสมรครับ... การทรยศขายบ้านขายเมืองเพื่อเศษเงิน มันไม่ช่วยให้ป้าได้ที่ดินผืนนี้ไปหรอกนะ เพราะกฎหมายใหม่ที่ผมเพิ่งทำเรื่องไว้ ที่ดินผืนนี้ถูกตีตราว่าเป็นเขตพื้นที่ความมั่นคงพิเศษของกองทัพ ใครก็ตามที่พยายามยึดครองโดยมิชอบ จะต้องโทษจำคุกอย่างน้อยสิบปี” สีหน้าของป้าสมรซีดเผือดราวกับกระดาษ ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความละโมบเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวทันที วิชัยก้าวเข้ามาประชิดตัวศิลา ปลายกระบอกปืนสั้นที่ซ่อนใต้เสื้อสูทกดลงที่เอวของชายหนุ่ม “นายคิดว่ากฎหมายจะหยุดฉันได้งั้นรึ? ความลับในตู้เซฟนั่น... คือสิ่งที่โลกนี้ต้องการ และนายต้องส่งมันมาให้ฉัน เดี๋ยวนี้!” รินรดาคว้าจานผักสลัดน้ำสลัดสูตรพิเศษที่เธอเพิ่งปรุงเสร็จส่งให้ผู้การวิชัยด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ “กินก่อนเถอะค่ะ ท่านผู้การ ถ้าท่านหิวจนหน้ามืด ตาอาจจะฝ้าฟางจนมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า... หรือถ้าท่านยังยืนกรานจะใช้ความรุนแรง ก็เชิญค่ะ แต่ดิฉันเตือนไว้ก่อนว่า อาหารจานนี้ ‘ปรุง’ มาเพื่อคนที่จะไม่ได้กลับไปกินมื้อค่ำที่บ้านแล้วเท่านั้น” สายตาของรินรดาที่จ้องลึกเข้าไปในตาของวิชัยนั้นช่างว่างเปล่าและทรงพลัง จนแม้แต่ชายที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วนอย่างเขายังต้องชะงักไปครู่หนึ่ง รินรดาหยิบส้อมคันเล็กจิ้มมะเขือเทศราชินีในจานส่งให้วิชัย “คำแรกถือเป็นคำขอขมาที่สวนผักต้อนรับแขกไม่ดีนะคะ” วิชัยรับส้อมมาด้วยความระแวง ทว่ากลิ่นหอมหวนของน้ำสลัดที่ปรุงด้วยสมุนไพรหายากจากมิติลับของรินรดา กลับกระตุ้นสัญชาตญาณความหิวที่เขากดทับไว้ เขาลิ้มรสเพียงเล็กน้อย... ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกโพลง รสชาติที่ซับซ้อน อบอุ่น และเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตบางอย่างพุ่งเข้าสู่กระแสเลือด จนมือที่ถือปืนสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ทว่าในวินาทีที่วิชัยกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งรสชาติ ปืนของลูกน้องทั้งสามที่ยืนล้อมรอบต่างก็ต้องทิ้งลงพื้นด้วยความตกตะลึง เมื่อจู่ๆ แสงไฟในสวนก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงเหยียบย่ำบนกิ่งไม้ที่ดังมาจากรอบทิศทาง ไม่ใช่แค่คนของวิชัย... แต่มีบางอย่างที่น่ากลัวกว่ากำลังคืบคลานเข้ามาในสวนผักแห่งนี้ ศิลาหันมากระซิบข้างหูภรรยาเบาๆ “ริน... แผนของเธอได้ผล แต่อย่าเพิ่งวางใจ” รินรดาขยับยิ้มที่มุมปาก เธอมองไปยังกลุ่มเงามืดที่ปรากฏกายขึ้นหลังพุ่มไม้ ไม่ใช่ทหาร... แต่เป็นกลุ่มคนในชุดสูทสีดำสนิทที่มาพร้อมกับตราสัญลักษณ์ประหลาดที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือตราของ ‘องค์กรลับ’ ที่ตามล่าเธอมาตลอดสามปีที่ผ่านมา เงามืดหนึ่งก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่รินรดาจำได้แม่นยำที่สุด... เป็นใบหน้าที่เธอเคยทิ้งให้จมกองเพลิงไปเมื่อครั้งที่เธอหนีออกจากตึกนั้นที่ต่างประเทศ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คุณเชฟ” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ของรินรดาขึ้นมาเผาต่อหน้าต่อตาเธอ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศิลาและรินรดามาจนถึงวินาทีที่ดุเดือดนี้นะครับครับ