แผลเป็นของชายชาติทหาร

"ถ้าคุณคิดว่ารอยแผลเป็นบนแผ่นหลังของผม มันเกิดจากการซ้อมรบธรรมดาๆ ล่ะก็... คุณคงประเมินศัตรูของผมต่ำเกินไปแล้วครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวยามวิกาล แสงสลัวจากะเกียงน้ำมันหอมระเหยสะท้อนให้เห็นเงาร่างกำยำของพันเอกศิลาที่กำลังถอดเสื้อยืดสีเข้มออก เผยให้เห็นร่องรอยอารยธรรมแห่งสงครามและความตาย รอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หัวไหล่ขวาพาดผ่านแผ่นหลังหนาลงมาถึงชายโครง เป็นหลักฐานชัดเจนว่าชายผู้ชายคนนี้ผ่านประตูมรณะมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน รินรดาที่กำลังงละมุนมืออยู่กับการเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนในหม้อดินเผา ชะงักมือลงทันที ทัพพีไม้ในมือเกือบหลุดร่วง เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความน่ากลัวของบาดแผล แต่เป็นเพราะแววตาของสามีในยามนี้ มันไร้ซึ่งความเกรียงไกรดั่งเช่นนายทหารหน่วยรบพิเศษที่เธอคุ้นเคย มันคือแววตาของมนุษย์คนหนึ่งที่แบกรับความผิดบาปและความสูญเสียไว้จนหลังแทบหัก "นั่งลงก่อนเถอะครับ ศิลา" รินรดาลดเสียงลงอย่างอ่อนโยน ความจัดจ้านและฝีปากคมกริบที่มักใช้ฟาดฟันกับป้าสมรและญาติจอมละโมบในตลาดมหาชัย มลายหายไปสิ้นในวินาทีนี้ เหลือเพียงสัญชาตญาณความเป็นภรรยาที่อยากโอบกอดสามีด้วยความเข้าใจ เธอยาตราเข้าไปใกล้ หยิบผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดมาซับรอยคราบเหงื่อไคลและฝุ่นผงบนแผ่นหลังแกร่งนั้นอย่างเบามือที่สุด ศิลานิ่งเงียบ ยอมให้ภรรยาดูแลตามใจชอบ กล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เคยเกร็งเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้สัมผัสอันนุ่มนวล กลิ่นอายสมุนไพรจีนจากหม้อซุปและกลิ่นดินชื้นหลังฝนตกนอกหน้าต่างผสมผสานกันเป็นบรรยากาศที่กึ่งผ่อนคลายกึ่งตึงเครียด "คุณจำวันที่เราจดทะเบียนสมรสกันได้ไหมครับ ริน" ศิลาเปิดปากพูดขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า "ตอนนั้นคุณคิดว่าผมเป็นแค่นายทหารปลดประจำการที่มาขออาศัยสวนผักอินทรีย์ของคุณหลบเลี่ยงความวุ่นวายในเมืองหลวง... แต่ความจริงคือ ผมกำลังหนีตาย หางเลขจากภารกิจทลายเครือข่ายค้ายาเสพติดข้ามชาติยังคงตามหลอกหลอน และคนที่บงการอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนในเครื่องแบบระดับสูงที่ผมเคยไว้วางใจที่สุด" รินรดาวางผ้าลงบนโต๊ะ เธออ้อมมาด้านหน้า คุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่ม ใช้สองมือประคองใบหน้าคมคายที่มีไรหนวดเคราขึ้นครึ้มให้เงยขึ้นสบตา เธอจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "แล้วทำไมคุณถึงเลือกมาที่นี่ เลือกฉัน?" น้ำเสียงของรินรดานิ่งสนิท แต่ทรงพลังอย่างยิ่ง "เพราะคุณไม่เหมือนใคร" ศิลาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาคมกริบฉายแววรักใคร่อย่างลึกซึ้ง "ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์และการหักหลัง คุณคือความจริงแท้เพียงหนึ่งเดียว... การทำสวน ปลูกผักอินทรีย์ ทำอาหารให้ผมกิน มันคือวิถีชีวิตที่ดึงผมกลับมาจากขอบเหวแห่งความบ้าคลั่ง แต่ศัตรูของผม... พวกมันเริ่มระแคะระคายแล้วว่าผมกบดานอยู่ที่นี่" บรรยากาศในห้องครัวพลันเยียบเย็นลงทันที ราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา รินรดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งแบบฉบับเชฟมือหนึ่งผุดขึ้นบนใบหน้าสวย เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมจนศิลาต้องแปลกใจ "ศัตรูเหรอคะ? หึ... ถ้าพวกมันคิดจะมาเหยียบสวนผักอินทรีย์ของฉันเพื่อทำลายผลผลิตที่เราสองคนร่วมกันปลูกขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและพลังจากมิติลับล่ะก็ ฉันนี่แหละจะเป็นคนปรุงยาพิษสูตรพิเศษต้อนรับพวกมันเอง! อย่าลืมสิคะคุณสามี ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอให้ใครมารังแก ป้าสมรยังต้องเกรงใจฉัน แล้วนับประสาอะไรกับโจรในคราบเครื่องแบบพวกนั้น!" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและอารมณ์ขันเจ็บแสบของภรรยา ทำให้ความตึงเครียดในใจของศิลามลายหายไปเกือบหมด เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความรู้สึกอบอุ่นไหล뢰เข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานานนับปี ร่างสูงดึงร่างบางของภรรยาเข้ามากอดแนบอก สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธออย่างโหยหา แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและเต็มไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง! *แกร๊ก... เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากแปลงผักสลัดออร์แกนิกแปลงที่สามหน้าบ้าน* ศิลาผละออกจากร่างของภรรยาในเสี้ยววินาที ร่างกายตื่นตัวเข้าสู่โหมดนักรบ ดวงตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเร็วสูง มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะไม้อย่างเงียบเชียบ รินรดาลุกขึ้นยืนตาม พร้อมหยิบขวดสเปรย์น้ำส้มควันไม้เข้มข้นที่เธอใช้ไล่แมลงศัตรูพืชขึ้นมาถือไว้แทนอาวุธ เงาดำทะทึนร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่ท่ามกลางแปลงผัก เงาสูงโปร่งนั้นไม่ได้พยายามหลบซ่อน แต่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ระเบียงบ้านทีละก้าวอย่างอาจหาญ ก่อนที่ศิลาจะทันได้ลั่นไก ประตูห้องครัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น "โอ้โฮ... ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังมีอารมณ์มาสวีทกันอีกนะหลานรัก กับไอ้สามีตกอับคนนี้เนี่ยนะ?" รahรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่โผล่พ้นเงาดำเข้ามาในแสงไฟ... ป้าสมร! ยارจอมละโมบผู้ไม่เคยลดละความพยายามในการฮุบที่ดินแปลงนี้ ยืนยิ้มเยาะด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม มือข้างหนึ่งของนางถือเอกสารสัญญาซื้อขายปลอมๆ ส่วนมืออีกข้าง... กำลังชูโทรศัพท์มือถือที่กดบันทึกวิดีโอเหตุการณ์เมื่อครู่ไว้ทั้งหมด! "แกเข้ามาได้ยังไง?!" รินรดาตวาดลั่น ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยโทสะ ศิลาหรี่ตาลงมองหญิงสูงวัยตรงหน้า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารหนุ่มจนป้าสมรถึงกับหน้าถอดสี แต่รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของนางกลับยิ่งกว้างขึ้น "กูเข้ามาทางไหนไม่สำคัญหรอก..." ป้าสมรหัวเราะเสียงแหลม "แต่ที่สำคัญคือ... คลิปที่ผัวแกสารภาพว่าหนีคดีอาญาแผ่นดินเนี่ย ถ้าฉันส่งให้ตำรวจและนักข่าวในอำเภอพรุ่งนี้เช้า ชีวิตคู่สุดสลัวไลฟ์ของพวกแก... คงต้องจบลงในคุกตารางมืดๆ แทนที่จะได้ปลูกผักขายแน่นอน!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกใจและกลิ่นอายความรักอบอุ่นไปพร้อมกันนะครับ