บ้านสวนในฝันกับญาติที่ฝันร้าย

เอกสารโฉนดที่ดินขนาดเท่าฝ่ามือในมือของรินรดากำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นแรงกระตุ้นจากความโกรธที่อัดแน่นมานานหลายปี กลิ่นอับชื้นของบ้านไม้สักทองอายุหลายสิบปีผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นดินหลังฝนตก ปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของอดีตเชฟมือหนึ่งแห่งห้องอาหารมิชลินสตาร์ให้ตื่นตัวขึ้นอย่างเต็มพิกัด บนโต๊ะไม้กลางห้องรับแขก มีรอยกระแทกของกระป๋องสีทาบ้านที่ถูกวางไว้อย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงเคาะประตูรั้วสังกะสีหน้าบ้านที่ดังขึ้นเป็นชุด ราวกับจะพังมันลงมาให้ได้ในคราเดียว "เปิดประตูเดี๋ยวนี้ รินรดา! อย่าทำเป็นหูทวนลมนะยะ แกคิดว่าซุกหัวอยู่ในบ้านผีสิงหลังนี้แล้วจะหนีพ้นความจริงหรือไง!" เสียงแหลมสูงที่ทะลุผ่านรั้วสังกะสีเข้ามานั้นเป็นของ "ป้าสมร" ญาติผู้พี่ฝั่งพ่อผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าด้านหน้าทนและตระกะตะกรามในสมบัติของคนอื่น รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้อง ร่องรอยความทรุดโทรมของบ้านหลังนี้ไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... พื้นที่ดินรอบบ้านสิบไร่ที่อุดมไปด้วยดินร่วนปนทรายและคลองส่งน้ำธรรมชาติที่ทอดผ่านท้ายสวน คือขุมทรัพย์ชั้นเยี่ยมที่เธอกำลังจะเนรมิตให้มันกลายเป็นดินแดนทำเงิน ปัง! เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นตามมาติดๆ ตามด้วยเงาร่างอ้วนท้วนของป้าสมรที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต ด้านหลังยังมีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ถือกระป๋องสีสเปรย์สีแดงเตรียมพ่นข้อความแสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่ รินรดาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากตัวบ้าน มือเรียวยาวที่เคยควงมีดเชฟแล่เนื้อปลาแซลมอนอย่างแม่นยำ บัดนี้กำลังสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนผ้าฝ้ายสีเขียวเข้ม เธอยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ สายตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ ทว่าเยียบเย็นจนป้าสมรที่กำลังจะอ้าปากด่าถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณป้านี่เอง เดินเข้ามาในเขตบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับเชิญแบบนี้ มารยาทที่สั่งสอนกันมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ คงตกหล่นไปพร้อมกับสมองตอนวัยทองสินะครับ" รินรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่วาจาเชือดเฉือนทำเอาป้าสมรหน้าดำคร่ำเครียด "นังริน! ปากคอเราะร้ายขึ้นนะแก!" ป้าสมรชี้หน้าด่ากราด สองมือเท้าสะเอวพุงพลุ้ยสั่นกระפ๊อก "ที่ดินตรงนี้ ปู่ย่าท่าทางเขาเคยปากเปล่าว่าจะยกให้ลูกหลานทุกคนใช้ประโยชน์ร่วมกัน แกเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน หนีคดีหัวซุกหัวซอนมาจากกรุงเทพฯ แล้วคิดจะมาฮุบไว้คนเดียวเรอะ ฝันไปเถอะ! ฉันจะเอาที่นี่ทำรีสอร์ตโฮมstayต้อนรับนักท่องเที่ยว เงินเข้ากระเป๋าเป็นกอบเป็นกำ ดีกว่าปล่อยให้แกมาขุดดินปลูกผักกระจอกๆ ให้หนอนแทะเล่น!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความขบขันและดูแคลน ทำให้ป้าสมรยิ่งปรี๊ดแตกจนหน้าดำหน้าแดง เธอเดินเข้าประชิดตัวรั้วระเบียงไม้ ทว่ารินรดากลับก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว กดสายตามองต่ำลงมาข่มขวัญอีกฝ่ายด้วยส่วนสูงที่ได้เปรียบและอوراที่นิ่งสงบ "ปากเปล่าเหรอครับ? ถ้าการพูดพล่อยๆ แล้วอ้างสิทธิ์มันง่ายขนาดนั้น งั้นผมประกาศตรงนี้เลยว่า บ้านหลังนี้และที่ดินสิบไร่นี้ เป็นชื่อของผมตามโฉนดฉบับสมบูรณ์ที่ออกโดยกรมที่ดินถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ" รินรดาหยิบม้วนกระดาษโฉนดขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่ฝ่ามือ "ส่วนรีสอร์ตโฮมสเตย์อะไรนั่น... เชิญไปสร้างบนที่ดินของตัวเองเถอะครับ อย่ามาทำตัวเป็นปลิงคอยสูบเลือดสูบเนื้อจากทรัพย์สินของคนอื่นน่าจะดูมีศักดิ์ศรีมากกว่า" "แก! นังเด็กเนรคุณ!" ป้าสมรโกรธจนตัวสั่น งื้อมือหมายจะตบหน้าหลานสาวตัวดีที่บังอาจย้อนศรเธออย่างเจ็บแสบ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะกระทบกับผิวแก้วของรินรดา ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองทะมัดทะแมงก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองได้อย่างทันท่วงที มือหนาคว้าข้อมือของป้าสมรไว้แน่น แรงบีบที่พอเหมาะพอเจาะทำให้ป้าสมรต้องร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด ผู้พันศิลายืนนิ่ง ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมและเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองกดดันป้าสมรและลูกชายด้วยรัศมีคุกคามที่สั่งสมมาจากการผ่านสนามรบจริง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียวแต่ทรงพลังจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที "การทำร้ายร่างกายผู้อื่นในยามวิกาล หรือแม้แต่ในเวลากลางวันแสกๆ มีโทษทางอาญาจำคุกนะครับ... และถ้าคุณยังไม่ถอยออกไปจากเขตพื้นที่ส่วนบุคคลนี้ภายในสามวินาทีนี้ ผมเกรงว่าผมคงต้องใช้วิธีการของทหารในการเคลียร์พื้นที่" ป้าสมรหน้าซีดเผือด รีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว แม้จะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร แต่สัญชาตญาณเตือนเธอว่าผู้ชายคนนี้อันตรายยิ่งกว่าสัตว์ป่าหิวกระหายเสียอีก รินรดายืนมองภาพสามีหนุ่มที่เพิ่งขับรถกระบะมาถึงและเข้ามาปกป้องเธอได้อย่างทันท่วงที มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อตอกย้ำชัยชนะ ทว่า... จู่ๆ ลมพัดแรงกระโชกผ่านแปลงผักรกร้างหลังบ้านเข้ามา พร้อมกับกลิ่นหอมหวานล้ำลึกประหลาดที่ลอยคละคลุ้งขึ้นมาแตะจมูก กลิ่นหอมของสมุนไพรป่าผสมผสานกับกลิ่นไอดินและผลไม้สุกงอม ที่ต่อให้ไม่ใช่เชฟผู้เชี่ยวชาญก็รู้ทันทีว่ามันคือวัตถุดิบระดับตำนานที่ไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้ และที่สำคัญ... เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับเสียงยานพาหนะติดเครื่องยนต์หลายคันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจอดล้อมรอบรั้วบ้านจากทางด้านหลังสวน ซึ่งเป็นเขตอนุรักษ์ที่ควรจะร้างไร้ผู้คน! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ด้วยกันนะครับ