เมื่อทหารต้องหัดปลูกผักสลัด

"ถ้าคุณศิลาจับจอบแบบนั้นอีกที แปลแปลงสลัดกรีนโอ๊ตของฉันได้กลายเป็นแปลงสนามเพลาะแน่ๆ ครับ" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะยืนกอดอกพิงเสาโรงเรือนเพาะ สายตาคมกริบกวาดมองผู้พันหนุ่มผู้เกรียงไกรแห่งหน่วยรบพิเศษ เวลานี้เครื่องแบบทหารพรางตัวอันน่าเกรงขามถูกแทนที่ด้วยเสื้อยืดสีพื้นตัวโคร่ง กับกางเกงเลสีหม้อฮ่อมที่ดูอย่างไรก็ขัดตาทepแต่อบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด ผู้พันศิลาชะงักมือที่กำลังเงื้อจอบค้างไว้ ใบหน้าคมสันฉาบความเคร่งขรึมจริงจัง ราวกับกำลังวางแผนยุทธศาสตร์กู้ชาติบนแปลงผักอินทรีย์ เขากวาดสายตามองเมล็ดพันธุ์ในมือสลับกับร่องดินที่ขุดไว้ลวกๆ ก่อนจะหันมาสบตาภรรยาคนสวยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "ผมแค่วิเคราะห์แรงโน้มถัดของดินและการระบายน้ำนะครับริน... การทำเกษตรอินทรีย์นี่ไม่ง่ายเหมือนการถอดรหัสลับของฝ่ายตรงข้ามเลยสักนิด" ศิลาถอนหายใจเบาๆ วางจอบลงแล้วปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมือ ภาพชายชาติทหารที่เคยจับปืนปกป้องประเทศ กำลังยืนงอะแงอยู่หน้าแปลงผักสลัด ทำเอารินรดากลั้นยิ้มไว้แทบไม่อยู่ สโลว์ไลฟ์ในแบบของเธอมันควรจะสงบและราบรื่นกว่านี้ หากไม่ใช่เพราะแผนการร้ายของป้าสมรเจ้าเก่าที่พยายามส่งสายสืบมาป้วนเปี้ยนแถวรั้วบ้าน เพื่อสืบหาความลับของปุ๋ยอินทรีย์สูตรพิเศษจากมิติลับของเธอ ทว่า ก่อนที่ศัตรูภายนอกจะได้ลงมือ ศิลากลับอาสาขอ "เคลียร์พื้นที่" ด้วยการลงมือทำหน้าที่เป็นเกษตรกรฝึกหัดด้วยตัวเองเสียอย่างนั้น "มานี่เลยครับ ท่านผู้พันคนเก่ง" รินรดากวักมือเรียกพลางเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นกายสะอาดๆ เจือกลิ่นดินและไอแดดอ่อนๆ ลอยแตะจมูก เธอเอื้อมมือเรียวไปกุมมือหนาหยาบกร้านจากอาวุธสงคราม แล้วจัดท่าทางใหม่ให้เขาอย่างใจเย็น "จับตรงนี้... ถ่ายน้ำหนักลงที่ข้อเท้า ไม่ใช่เกร็งที่หัวไหล่ การปลูกผักสลัดมันต้องใช้ความอ่อนโยนและความเข้าใจ ไม่ใช่คำสั่งยุทธวิธีนะครับ" ศิลาเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มมองใบหน้ายามตั้งใจของภรรยา หัวใจของนายทหารผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน กลับเต้นระรัวราวกับเด็กหนุ่มเพิ่งหัดมีความรัก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวรินรดายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นจนน่าประหลาด เขากระชับมือเธอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม "ถ้าภรรยาเป็นคนเทรนให้... ผมมั่นใจว่าอีกสามวัน แปลงนี้ต้องงอกงามกว่าแปลงไหนๆ ในอำเภอแน่นอนครับ" "ปากหวานแบบนี้ ระวังจะได้กินข้าวผัดน้ำพริกกากหมูฝีมือฉันเป็นมื้อเย็นติดกันสามวันนะครับ" รินรดาแกล้งค้อนใส่เบาๆ แต่แก้มเนียนกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของศิลาก็แผדเสียงสั่นเตือนเบาๆ แต่นั่นคือรหัสลับเฉพาะกิจจากลูกน้องคนสนิทในหน่วย ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายและฟังรายงานเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่ประกตการณ์ความเย็นชาในดวงตาจะกลับมาวابวาบอีกครั้ง "มีอะไรเหรอครับคุณศิลา?" รินรดาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ศิลาเก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิม เขามองหน้าภรรยาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "ป้าสมรไม่ได้มาคนเดียวแล้วครับริน... ตอนนี้สายัณห์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของแก กำลังพาคนจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ บุกเข้ามาที่หน้าประตูบ้านเราพร้อมโฉนดปลอมชุดใหม่แล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความระทึกขวัญและอบอุ่นหัวใจมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ!