แผนย้ายสวนหนี?

“ถ้าคิดว่าฉันจะเก็บกระเป๋าแล้ววิ่งหางจุกตูดหนีป้ากับพวกโจรโฉดเหมือนสุนัขจนตรอกล่ะก็... คงต้องบอกว่าฝันกลางวันตอนเที่ยงยังง่ายกว่าเลยครับป้าสมร” รินรดากดเสียงต่ำ ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องครัวที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของพริกแกงโฮมเมดที่เธอเพิ่งตำเสร็จ เธอยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวไม้สักทอง สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งจ้องมองร่างอ้วนท้วนของป้าสมรที่บุกเข้ามาถึงในอาณาจักรส่วนตัว พร้อมกับเอกสารสิทธิ์ที่ดินปลอมแปลงและรอยยิ้มหยันที่น่าสะบัดรองเท้าใส่สักที ป้าสมรหน้าเจื่อนลงถนัดตา ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงก่ำสั่นระริกด้วยความโกรธ “อีริน! แกกล้าดี ไงมาพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่! แกก็เห็นแล้วนี่ว่าพวกนายทุนอสังหาฯ เขาส่งนักเลงมาขู่ถึงหน้าสวน อินทรีย์บ้าบออะไรนี่มันขายกินไม่ได้หรอกนะ! ถอนทุนแล้วเซ็นชื่อโอนที่ดินให้ฉันซะดีๆ ก่อนที่แกกับสามีทหารกิ๊กก๊อกของแกจะไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน!” รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายหลายคนใจละลาย แต่ในสายตาของป้าสมร มันกลับดูเหมือนรอยยิ้มของยมทูตที่กำลังลับเคียวเกี่ยววิญญาณ เธอยกถ้วยชาสมุนไพรในมิติพิเศษขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสความหอมหวานสดชื่นที่ช่วยปลุกเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายให้ตื่นตัว ก่อนจะวางลงบนโต๊ะเสียงดัง *‘กริ๊ง’* “ทหารกิ๊กก๊อกที่ป้าว่า... หมายถึงผู้พันศิลา สามีของฉันหรือเปล่าครับ?” เสียงนุ่มลึกแต่ทรงพลังดังขึ้นจากทางประตูก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองจะก้าวเข้ามา ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวผู้พันศิลาจนป้าสมรถึงกับถอยกรูดไปชนชั้นวางกระถางต้นโรสแมรี่เกือบคว่ำ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังผู้บุกรุกด้วยแววตาที่เยียบเย็นจนน่าขนลุก ป้าสมรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว แต่ขาที่สั่นเทาก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับอะไร “ทะ... ทหารเกณฑ์ปลดประจำการอย่างแก จะไปทำอะไรพวกนักเลงมืออาชีพได้! ฉันหวังดีหรอกนะถึงมาบอกให้หนี ถ้ารักษาชีวิตไว้ไม่ได้ ที่ดินตรงนี้ก็ตกเป็นของหลวงอยู่ดี!” “ขอบคุณสำหรับความหวังดีปลอมๆ ของป้านะครับ” รินรดาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความมั่นใจ “แต่บอกไว้ตรงนี้เลยว่า... สวนผักอินทรีย์ ‘Aroma Eden’ ของผมกับพี่ศิลา ไม่ได้มีไว้ให้ใครหน้าไหนมาฮุบไปง่ายๆ และถ้าพวกมันกล้าส่งนักเลงมาเหยียบที่นี่อีกรอบล่ะก็... ผมนี่แหละจะใช้ปุ๋ยหมักอินทรีย์สูตรพิเศษ ฝังพวกมันลงไปเป็นอาหารให้แปลงมะเขือเทศเทศกาลหน้าเอง!” คำขู่ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นเยียบ ทำให้ป้าสมรรู้สึกหนีบสยิวสันหลังวาบ เธอรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วถอยหลังกรูดออกไปทางประตูหน้า “อี... อีคนอวดดี! แกกับสามีแกจะต้องเสียใจที่ขัดคำสั่งฉัน คอยดู!” ร่างอ้วนท้วนวิ่งหนีหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง แต่บรรยากาศยังคงมีความระอุคุกรุ่น รินรดาระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมาก่อนจะหันไปสบตากับสามีรูปหล่อที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ ผู้พันศิลาเดินเข้าไปใกล้ โอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเบาๆ “ไม่ต้องกังวลไปหรอกคนดี พี่จัดการประสานงานกับกองร้อยพิเศษไว้หมดแล้ว ปล่อยให้พวกมันขยับตัวเข้ามาอีกนิดเดียวเถอะ รับรองว่าได้จับปลาตัวใหญ่ยกเข่งแน่นอน” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ใครว่าผมกังวลกันล่ะพี่ศิลา? ผมแค่วางแผนไว้แล้วต่างหาก... ว่าเราจะใช้โอกาสนี้เปิดตัวสินค้าตัวใหม่จากมิติพิเศษ นั่นคือ ‘ชาสมุนไพรล้างพิษจิตวิญญาณ’ เอาไปวางขายตัดราคาพวกมันในตลาดมืดซะเลย ให้พวกทุนสามานย์นั่นรู้ซึ้งว่าการเล่นงานครอบครัวเรา มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน” ศิลาหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู ปนความทึ่งในความหัวไวและเจ้าเล่ห์นิดๆ ของภรรยา “ภรรยาใครเนี่ย ทั้งสวย ทั้งเก่งแถมยังร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะเนี่ย” “ภรรยาผู้พันศิลาไงครับ!” รินรดาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มซุกซน ก่อนจะหันไปหยิบเขียงและมีดเพื่อเตรียมทำอาหารมื้อเย็นเพื่อฉลองชัยชนะขั้นแรก เมนูวันนี้คือ ‘ปลาทับทิมนึ่งซีอิ๊วสมุนไพรป่า’ กลิ่นหอมของขิง ข่า ตะไคร้ และซีอิ๊วสูตรลับพุ่งทะลักฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว ชวนให้อากัปกิริยาของทั้งคู่ผ่อนคลายลงท่ามกลางความอบอุ่น ทว่า... ในขณะที่ควันหอมกรุ่นกำลังลอยละล่อง และรินรดากกำลังจะตักน้ำซอสราดลงบนเนื้อปลาสีขาวนวล เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของผู้พันศิลากลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา เป็นสายตรงจากลูกน้องคนสนิทในหน่วยรบพิเศษที่ประจำการอยู่ชายแดน เขากดรับสายและแนบหูทันที โดยมีรินรดายืนมองด้วยสายตาที่เริ่มกลับมาตื่นตัว “ครับ ผมศิลาพูด... ว่ายังไงนะ?” น้ำเสียงของผู้พันศิลาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก รินรดายื่นมือไปปิดเตาแก๊สเพื่อลดเสียงรบกวน หัวใจเริ่มเต้นระรัวด้วยสังหรณ์ใจบางอย่าง ศิลาวางสายช้าๆ ใบหน้าคมสันตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขามองหน้าภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดาต้องชะงักค้าง “ริน... คนที่อยู่เบื้องหลังป้าสมร ไม่ใช่นักลงทุนธรรมดา แต่มันคือ... นายพลวิชัย คนเดียวกับที่พี่เคยตามล่าเมื่อห้าปีก่อน และตอนนี้... มันกำลังยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านเรา พร้อมกับหมายจับในข้อหาที่เราคาดไม่ถึง” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความระทึกขวัญและอบอุ่นหัวใจมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ!