กลยุทธ์การขายผักให้คนมีอิทธิพล

"ถ้าพวกคุณคิดว่าผักอินทรีย์ราคาแปดสิบบาทต่อกิโลกรัมในตลาดสดบ้านนอกคือเพดานสูงสุดที่เกษตรกรไร้เส้นสายอย่างฉันจะเอื้อมถึง... พวกคุณก็คงตาถ่านยิ่งกว่าถ่านในเตาเผาของป้าสมรเสียแล้วล่ะครับ" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษ ชั้นสามของซูเปอร์มาร์เก็ตไฮเอนด์ใจกลางเมืองหลวง กลิ่นอายของความหรูหราและเครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบตัดกับภาพจำของสวนผักดินโคลนอย่างสิ้นเชิง ตรงหน้าเธอคือ 'คุณกิตติ' ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของเครือโรงแรมห้าดาวและห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ชายวัยกลางคนผู้สวมแว่นกรอบทองและมีท่าทีเย่อหยิ่งจองหองตั้งแต่แรกพบ กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *ก๊อกๆ* เป็นจังหวะ เพื่อกดดันหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "คุณรินรดาครับ..." คุณกิตติลากเสียงยาวด้วยความเบื่อหน่าย ดวงตาหลังเลนส์แว่นมองกล่องไม้สนไพน์ที่บุด้วยผ้าลินินสีขาว ซึ่งภายในบรรจุ 'ราชินีกวางตุ้ง' หรือผักกวางตุ้งไต้หวันเคลือบน้ำค้างในมิติลับ ที่แผ่รัศมีสีเขียวมรกตสดใสจนแทบเปล่งประกาย "ผักของคุณหน้าตาดี ปลอดสารพิษจริง ผมยอมรับ แต่กลุ่มลูกค้าของเรากระเป๋าหนัก พวกเขาสนใจเรื่อง 'สตอรี่' และความเอ็กซ์คลูซีฟ ไม่ใช่แค่ผักใบเขียวธรรมดาที่หาซื้อได้ตามแผงลอยข้างถนน ราคาที่คุณเสนอมา กิโลกรัมละสามร้อยบาท... มันสูงเกินกว่าที่ผมจะอนุมัติได้" ป้าสมรที่แอบตามสืบและยืนหายใจฟึดฟัดอยู่หลังประตูห้อง (ซึ่งรินรดาจงใจเปิดแง้มไว้เล็กน้อยเพื่อให้หล่อนได้ยินความอัปยศของเธอเอง) ถึงกับยกมือขึ้นทาบอกด้วยความสะใจ หล่อนคงคิดว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างรินรดาจะต้องหน้าแตกกลับบ้านไปพร้อมกับความล้มเหลวแน่นอน ทว่า รินรดากลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงรักษารอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของเชฟมืออาชีพ ผู้เคยผ่านศึกสงครามในห้องครัวระดับมิชลินมาแล้วนับไม่ถ้วน ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองผู้จัดการหนุ่มใหญ่ราวกับเขากำลังยืนแก้ผ้าอยู่กลางตลาดสด "คุณกิตติคิดว่าผักราคาแพง คือผักที่ติดป้ายราคาแพงสินะครับ?" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องชะงักมือที่กำลังเคาะโต๊ะ "แล้วคุณจะบอกว่าอะไรล่ะ?" รินรดายื่นมือเรียวสวยไปเปิดฝากล่องไม้สนออกช้าๆ กลิ่นหอมสดชื่นราวกับป่าฝนหลังพายุฤดูร้อนพัดโชยออกมาทันที มันไม่ใช่กลิ่นผักดิบ แต่เป็นกลิ่นอายบริสุทธิ์ของธรรมชาติที่ทำเอาคุณกิตติถึงกับสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "ผักราคาแพงในมุมมองของผม คือผักที่เปลี่ยน 'สถานะ' ของคนกินให้กลายเป็นผู้ถูกเลือกต่างหากครับ" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจดจ้องสะกดจิต "คุณกิตติลองพิจารณาดูให้ดี... กวางตุ้งแปลงนี้ ไม่ได้รดด้วยน้ำประปาคลอรีน แต่รดด้วยน้ำแร่ธรรมชาติจากตาน้ำใต้ดินลึกสามร้อยเมตร และที่สำคัญที่สุด... ผลผลิตล็อตนี้มีจำกัดเพียงสัปดาห์ละสิบกิโลกรัมเท่านั้น ถ้าโรงแรมของคุณไม่เอา ผมแค่ก้าวออกไปจากห้องนี้ แล้วเดินไปเคาะประตูห้องผู้บริหารของ 'โรงแรมเดอะรอยัลพาレス' ฝั่งตรงข้าม... ผมมั่นใจว่าพวกเขาคงยินดีจ่ายกิโลกรัมละห้าร้อยบาท เพื่อแลกกับการได้เสิร์ฟเมนูพิเศษให้ท่านทูตและนักธุรกิจระดับพันล้านในคืนนี้" คำพูดของรินรดาทำเอาคุณกิตติถึงกับหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม โรงแรมเดอะรอยัลพาレスคือคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ หากพวกเขามีวัตถุดิบระดับนี้อยู่ในมือ ชื่อเสียงด้านความเหนือระดับของโรงแรมเขาจะป่นปี้ทันที ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของป้าสมร ที่ทนฟังต่อไปไม่ไหว หล่อนพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ปากก็โวยวายเสียงดังลั่น "นังรดา! แกอย่ามาคุยโวโอ้อวดหลอกลวงคนรวยนะ! ผักบ้านๆ ปลูกดินโคลนหลังบ้านแก จะเอาปัญญาที่ไหนมามีค่าเป็นกิโลละสามร้อย คุณกิตติคะ อย่าไปหลงเชื่อมันเด็ดขาดค่ะ นังนี่มันต้มตุ๋น ที่ดินมันฉันยังรู้เลยว่า...อุ๊บ!" ป้าสมรยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างท้วมๆ ของหล่อนก็ต้องสะارتถอยหลังไปสามก้าว เมื่อผู้พันศิลา สามีหนุ่มนายทหารรบพิเศษของรินรดา ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางหน้าหล่อนไว้พอดี ศิลาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์ที่ผ่านการปลิดชีพศัตรูมานับไม่ถ้วน พร้อมกับรัศมีกดดันระดับทหารหน่วยรบพิเศษแผ่ซ่านออกมาจนป้าสมรหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับๆ จนต้องถอยกรูดไปหลบมุมห้อง กลืนคำพูดที่เหลือลงคอแทบไม่ทัน รินรดาชายตามองภาพนั้นด้วยความขบขัน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับคุณกิตติที่ตอนนี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ว่าอย่างไรล่ะครับ คุณกิตติ? ดีลนี้... เราจะเซ็นสัญญากันเลยดีไหมครับ หรือจะรอให้คู่แข่งของคุณแย่งชิง 'ความพิเศษ' นี้ไป" คุณกิตติสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะ รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏบนใบหน้าของชายวัยกลางคน "คุณรินรดานี่... ร้ายกาจจริงๆ สมคำร่ำลือ... ตกลงครับ ผมตกลงซื้อสัญญารับซื้อผักทั้งหมดของคุณในราคากิโลกรัมละสามร้อยบาท แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องส่งให้เราเจ้าเดียวเท่านั้น!" รินรดายิ้มรับอย่างผู้ชนะ เธอยื่นมือไปจับกับคุณกิตติเพื่อปิดการขายอย่างเป็นทางการ เม็ดเงินก้อนโตจากการเกษตรยุคใหม่กำลังหลั่งไหลเข้ากระเป๋า ทว่า ในวินาทีที่ความสำเร็จกำลังหอมหวานและป้าสมรยืนกัดผ้าเช็ดด้วยความแค้นเคืองนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตทหารของคุณศิลาก็แผดเสียงดังขึ้น ทหารหนุ่มกดรับสาย ฟังข้อความปลายสายเพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบหันขวับมามองรินรดาราวกับจะส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง "ริน..." ศิลาเอรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยแต่เฉียบขาด "รถบรรทุกสินค้าล็อตแรกที่เรากำลังจะส่งไปตลาดมืด... ถูกคนของ 'เสี่ยธงชัย' สกัดไว้ที่ทางหลวงสายสามแล้วครับ" รินรดากำมือแน่น รอยยิ้มการค้ามลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยประกายตาดุดลุกโชนดั่งเปลวเพลิง เสี่ยธงชัย ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นจอมกร่างที่คอยจ้องจะฮุบสวนผักของเธอมานาน กล้าดียังไงถึงมาขวางทางทำมาหากินของเธอในวันที่เธอกำลังจะผงาด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสกลิ่นอายของดินและความลับอันตระการตาไปพร้อมกันนะครับ (โปรดติดตามตอนต่อไป)