ฝึกซ้อมโค้งสุดท้ายก่อนลงสนาม

"ถ้าตานี้แกยังเดินไปแจกให้เขาฟาร์มอีกนะปันปัน ฉันจะยึดไอแพดแล้วเอาไปโยนลงแม่น้ำเจ้าพระยาจริงๆ ด้วย!" เสียงหวีดแหลมปนหัวเสียของมินจูผ่านสายดิสคอร์ดดังทะลุหูฟังเกมมิ่งรุ่นท็อปออกมา ทำเอาคนนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรดถึงกับสะดุ้งโหยง ปันปันเบะปากใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ขึ้นหน้าต่างจอพ่ายแพ้ตัวเบ้อเริ่ม *Defeat.* ตัวหนังสือสีแดงฉานบาดตาตอกย้ำความพ่ายแพ้ในแมตช์ฝึกซ้อมโค้งสุดท้ายก่อนลงสนามจริงในอีกสามวันข้างหน้า สตรีมเมอร์สาวถอนหายใจเฮือกใหญ่จนหน้าม้าปัดกระdก ปันปันยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงเหมือนรังนกด้วยความหงุดหงิดผสมความเครียดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ ก็ใครจะไปคิดล่ะคะว่าการซ้อมแข่งกับทีมระดับโปรลีกมันจะโหดหินเหมือนเอามีดมากรีดใจเล่นแบบนี้! ปันปันยอมรับเลยว่าช่วงนี้เธอนอนไม่พอ สมองเบลอ มือไม้เริ่มรั้น และที่สำคัญที่สุด... คำพูดท้าทายที่เธอส่งไปหาผู้ชายคนนั้นเมื่อคืน มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนไม่มีสมาธิทำอะไรเลย *[ParnParn]: งั้นก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิคะ... ว่านายไม่ได้คิดแค่เพื่อนซี้เล่นเกม* ให้ตายเถอะ! นี่เธอพิมพ์อะไรลงไปวะเนี่ย! ปันปันอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะคอมให้รู้แล้วรู้รอด ตอนนั้นแค่อยากจะกวนประสาทแก้เขินที่โดนเขาแกล้งหยอดใส่ แต่พอส่งไปแล้วอีกฝ่ายดันเงียบหาย อ่านไม่ตอบยาวนานข้ามคืนจนถึงตอนนี้... ความเงียบของแทนคุณมันช่างน่ากลัวยิ่งกว่าตอนเขาดุเรื่องเธอเล่นพลาดเสียอีกนะคะ "นี่ ยัยปัน! ฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย" เสียงมินจูแว้ดขึ้นมาอีกรอบดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง "เห็นว่ากัปตันแทนคุณเงียบหายไปเลยตั้งแต่เมื่อคืน แกเลยสติหลุดเล่นกากแบบนี้ใช่ไหม ยัยเพื่อนคนนี้นี่นะ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลย" "ใครสติหลุดไม่มี๊!" ปันปันเถียงเสียงสูงกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู "ฉันแค่... แค่ปวดหัวต่างหากเล่า ช่วงนี้ซ้อมหนักจะตาย บอสใหญ่ใจร้ายคนนั้นเล่นให้ซ้อมวันละสิบชั่วโมง ไร้มนุษยธรรมที่สุด!" "ปากดีจังนะ..." เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาในช่องแชตเสียงส่วนตัวทำเอาหัวใจของปันปันกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏไอคอนรูปโปรไฟล์ของคนคุ้นเคยที่เพิ่งกดเข้ามาในห้องดิสคอร์ดสดๆ ร้อนๆ แทนคุณ... เข้ามาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย! "อุ๊ย ตายละ เสียงสวรรค์หรือเสียงยมทูตคะเนี่ยคุณกัปตัน" มินจูหัวคิกคักทางฝั่งโน้นอย่างรู้ทัน "พอดีเลยค่ะท่านกัปตัน ฝากอบรมยัยปันปันหน่อยนะ ช่วงนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เล่นเกมเหมือนคนเหม่อลอย สงสัยพิษรักพิษสงอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ บายยย!" ติ๊ด! เสียงตัดสายของมินจูทิ้งให้ปันปันเผชิญชะตากรรมอยู่ตามลำพังกับกัปตันทีมหนุ่มจอมเนี๊ยบ บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมครามดังยิ่งกว่ากลองเพลิง แทนคุณยังคงไม่พูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอผ่านไมโครโฟนที่บ่งบอกว่าเขากำลังฟังอยู่ ปันปันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่น สมองประมวลผลคำพูดร้อยแปดพันเก้าที่จะใช้แก้ตัว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่เอ่ยเสียงอ้อมแอ้มออกไป "คะ... เข้ามาทำไมดึกดื่นป่านนี้คะ ไม่นอนหรือไงพรุ่งนี้มีซ้อมทีมอีกนะ" "ถ้าฉันไม่เข้ามา..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ฉันก็คงไม่รู้ว่ามีเด็กดื้อคนไหนแถวนี้แอบนั่งเครียดจนฟอร์มตก แล้วก็แอบนั่งโทษตัวเองอยู่คนเดียวเงียบๆ" ปันปันเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บไว้มาหลายวันมันพรั่งพรูออกมา ความกดดันจากการแข่งขันที่กำลังจะมาถึง สายตาคาดหวังจากแฟนคลับ และความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างเธอกับเขามันตีรวนจนแยกไม่ออก น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาอย่างดื้อดึง "ใครเครียดกัน... ฉันไม่ได้เครียดสักหน่อย" ปันปันพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าน้ำเสียงสั่นเครือมันจะทรยศคำพูดไปหมดแล้วก็ตาม "ฉันแค่... ฮึก... ฮื่อ..." สุดยอดสตรีมเมอร์สาวปากแจ๋วปล่อยโฮออกมาเบาๆ อย่างหมดฟอร์ม เมื่อความกดดันทั้งหมดมันทะลักเกินกว่าจะรับไหว แทนคุณที่ปลายสายถอนหายใจยาวเหยียด เสียงเก้าอี้ขยับกึกกักเบาๆ ก่อนที่น้ำเสียงนุ่มนวลอบอุ่นที่หาฟังได้ยากยิ่งจะเอ่ยลอดผ่านไมโครโฟนเข้ามา "เก่งมามากแล้วนะปันปัน..." คำพูดเพียงประโยคเดียวทำเอาเขื่อนน้ำตาที่พยายามกั้นไว้พังทลายลงมาทันที ปันปันยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ความอบอุ่นจากน้ำเสียงของเขาเหมือนอ้อมกอดที่โอบล้อมเธอไว้ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ "นาย... นายเงียบไปทำไมตั้งนานตั้งแต่เมื่อคืน รู้ไหมว่าฉัน... ฉันคิดมากนะ!" ปันปันโวยวายออกไปทั้งน้ำตา ตัดพ้อด้วยความน้อยใจ "ขอโทษครับ..." แทนคุณเอ่ยเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "พอดีเมื่อคืนฉันมัวแต่ขับรถไปซื้อของบางอย่างอยู่... ของที่ตั้งใจจะเอามาให้เด็กดื้อแถวนี้ใช้เป็นเครื่องรางนำโชคในการแข่งขันวันแรก" ปันปันชะงัก กะพริบตาปริบๆ มองหน้าจอด้วยความงุนงง "เครื่องรางอะไรของนาย?" "เดินออกไปเปิดประตูห้องสิครับ" "ห๊ะ?" "ฉันบอกให้เดินไปเปิดประตูห้องไง ปันปัน" หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ปันปันลุกขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่งด้วยความงงงวย สองเท้าก้าวเดินไปที่ประตูห้องนอนช้าๆ มือเรียวบิดลูกกลอนแล้วดึงเปิดออกกว้าง แสงไฟสลัวจากทางเดินสะท้อนร่างสูงโปร่งของกัปตันทีมหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ตรงหน้า เขาอยู่ในชุดฮู้ดสีดำตัวโปรด เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเดินทางไกล แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เธอนิ่งสนิท พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ในมือหนาข้างหนึ่งถือกล่องของขวัญขนาดเล็ก ส่วนอีกข้าง... กำลังถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงเปิดสายดิสคอร์ดค้างไว้ ปันปันอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมด ช็อกจนพูดไม่ออกเมื่อรู้ว่าเขาขับรถมาหาเธอถึงหน้าห้องพักกลางดึกดื่นแบบนี้! "อะ... นายมาได้ยังไงเนี่ย!" สตรีมเมอร์สาวอุทานเสียงหลง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แทนคุณก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว ปิดระยะห่างระหว่างกันจนได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเขา ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะหน้าผากมนเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ก็บอกแล้วไง... ว่าไม่ได้คิดแค่เพื่อนซี้" แทนคุณกระซิบเสียงนุ่มชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาสติของปันปันกระเจิดกระเจิงไปไกล "ส่วนหลักฐานที่เหลือ... เอาไว้พิสูจน์กันยาวๆ หลังแข่งจบก็แล้วกันนะ... แฟนเด็ก" (โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ยัยปันปันและกัปตันแทนคุณในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเสิร์ฟความฟินให้จิกหมอนขาดกระจุยแน่นอนค่ะ!*