ซ้อมไปบ่นไป หัวใจจะวาย

"ถ้าคุณแทนคุณยังสั่งให้ฉันดึงครีปเลนบนอีกรอบเดียว ฉันจะเอาปุ่มคีย์บอร์ดของคุณไปต้มน้ำปลาจริงๆ ด้วยนะคะ!" เสียงหวีดร้องเจือความหงุดหงิดของปันปันดังลั่นห้องซ้อมส่วนตัวของสโมสร *Apex Gaming* จนไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ราคาแพงเกือบรับเสียงไม่ไหว ร่างบางในชุดฮู้ดโอเวอร์ไซส์ลายแมวขี้เซาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งอย่างหมดสภาพ ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หลังเก้าอี้ด้วยสายคาดโทษเต็มประดา บรรยากาศในห้องซ้อมวันแรกไม่ได้อบอุ่นละมุนละไมเหมือนในนิยายรักวัยรุ่นที่มินจูชอบอ่านเลยสักนิด มันคือสนามรบย่อมๆ ระหว่าง 'เซียนเกมเมอร์สาวผู้รักอิสระ' กับ 'กัปตันทีมจอมเผด็จการผู้มีไม้บรรทัดวัดองศาความเป๊ะอยู่ในสมอง' แทนคุณถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตานิ่งสนิทหลังกรอบแว่นสายตากวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงสถิติการเล่นเกมยับเยินของอีกฝ่าย เขากดดันเธอไม่ใช่เพราะความเกลียดชัง แต่เพราะทักษะดิบๆ ของปันปันมันจัดจ้านจนน่าตกใจ เธอมีเซนส์การอ่านเกมที่ว่องไวและดุดันราวกับสัญชาตญาณนักล่า แต่ข้อเสียคือ... เธอไม่ยอมอยู่ในกรอบ และเกลียดที่สุดคือการเล่นตามแผนที่เขาวางไว้ "ปันปันครับ... อ๊ะ ขอโทษค่ะ ฉันติดปาก" แทนคุณชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ตัวเองตั้งใจจะเลี่ยง แต่แล้วเขาก็ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยตามเดิม "คุณดึงครีปช้าไปสองวินาที จังหวะนั้นถ้าเป็นทีมระดับโปรลีก ป่าฝ่ายตรงข้ามจะเข้ามาซ้อนแผนและคุณจะรอดชีวิตออกไปไม่ได้ การซ้อมทีมไม่ได้หมายถึงการเล่นเอาสนุกตามใจชอบนะคะ" "นี่! อย่ามาทำเสียงดุใส่ฉันนะ!" ปันปันผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวชี้หน้ากัปตันหนุ่มอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัด "ฉันไม่ใช่ทหารในสังกัดของคุณนะ แทนคุณ! ฉันเป็นสตรีมเมอร์รับเชิญมาร่วมแจมในฐานะซัพพอร์ตจำเป็นต่างหากเล่า ทำไมต้องจู้จี้จุกจิกขนาดนี้ด้วย หน้าตาก็ดีแท้ๆ แต่ทำไมทำตัวแก่แดดแก่ลมเหมือนตาแก่ __ ปี แบบนี้เนี่ย!" แทนคุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแบบที่ปันปันลงความเห็นว่า 'กวนประสาทที่สุดในสามโลก' "แก่เกินไปสำหรับคุณเหรอคะ? แต่เมื่อคืนใครกันนะที่ส่งสติกเกอร์รูปหมาน้อยถือดอกไม้กราบกรานขอร้องให้ฉันช่วยติวเทคนิคเดินเกมให้ตอนตีสอง?" *กรี๊ดดดด! ไอบ้านี่! ขุดเรื่องเมื่อคืนมาพูดทำไมเล่า!* ปันปันหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงแชตเจ้ากรรมที่เธอเผลอส่งไปในยามวิกาลเพราะความหัวร้อนเรื่องรูeทการเล่น ตอนนั้นเธอนึกว่าเขาจะหลับไปแล้วเสียอีก ใครจะไปรู้ว่าคนบ้าอะไรจะนอนดึกและตอบแชตไวราวกับติดอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงตลอดเวลา "ฉัน... ฉันไม่ได้ขอร้องสักหน่อย! ฉันแค่อัดอั้นตันใจอยากจะถกปัญหากับผู้เชี่ยวชาญต่างหากล่ะคะ อย่ามามโนไปเองนะกัปตัน!" ปันปันแก้ตัวเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนีสายตาพราวระยับที่มองตรงมาอย่างรู้ทัน แทนคุณไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้ปันปันต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนั่งแนบติดขอบโต๊ะ มือหนาวางทับลงบนพนักพิงเก้าอี้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอให้อยู่ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ลอยเข้า สมองของปันปันขาวโพลน หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในหู แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตานิ่งสนิทคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าตื่นตระหนกของเธอด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ถ้าคิดว่าฉันดุเกินไป..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลจนคนฟังขนลุกซู่ "...มีวิธีทำให้ฉันเลิกดุนะคะ" "วะ... วิธีอะไรของคุณ ถอยไปเลยนะ!" ปันปันพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มือของเขากลับมั่นคงราวกำแพงเหล็ก "วิธีแรก... คือตั้งใจซ้อมแล้วทำตามแผนที่ฉันบอกทุกประการ" แทนคุณเว้นจังหวะ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินข้างแก้มใส "...ส่วนวิธีที่สอง..." ดวงตาคมกริบก้มมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธออย่างมีความหมาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของปันปันหยุดหมุนไปชั่วขณะ "...คือการเรียกฉันว่า 'พี่แทน' แบบดีๆ เหมือนที่พิมพ์บอกฉันในแชตตอนตีสอง แทนที่จะเรียกชื่อห้วนๆ แบบนั้น" ปันปันเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองดวงน้อยช็อกสนิทจนประมวลผลไม่ทัน... *เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อนนะ!* หรือว่าตอนที่เผลอพิมพ์ชื่อเล่นในแชตตอนนั้น เธอไม่ได้แค่พิมพ์ธรรมดา แต่เธอเผลอ... ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเต้นระเบิดออกนอกอก เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ขัดจังหวะความตึงเครียดแต่น่าใจหายใจคว่ำนี้พอดี ปันปันเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ หน้าจอสว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต ข้อความพรีวิวสั้นๆ ปรากฏขึ้นเด่นชัดจากกลุ่มแชตแก๊งเพื่อนสนิท โดยมีข้อความจากมินจูส่งเข้ามาว่า: *[มินจู]: แก! รีบเปิดดูข่าวหน้าเพจสมาคมอีสปอร์ตด่วนเลย! มีรูปหลุดกัปตันแทนคุณกับสตรีมเมอร์สาวคนหนึ่งหลุดออกมาตอนตีสอง แล้วชาวเน็ตกำลังแห่คอมเมนต์กันสนั่นว่า... ผู้หญิงคนนั้นคือแกใช่ไหมปันปัน!* ปันปันหน้าซีดเผือดในพริบตา เธอหันขวับกลับมามองหน้าแทนคุณทันที แต่ทว่า... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนมุมปากของชายหนุ่มในตอนนี้ กลับไม่มีความตกใจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่า... เขารู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว! "อ้าว..." แทนคุณกระซิบเสียงพร่าatข้างใบหูเธออีกครั้ง รอยยิ้มของเขาเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะเรียกว่ากัปตันทีมผู้เคร่งขรึม "...ดูเหมือนความลับของเรา จะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วนะคะ, น้องปันปัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและเอาใจใส่ก้าวเดินของพวกเขานะคะ