การจุติของจอมเวทนอกคอก

"ไสหัวออกไปซะ คริส! นายมันก็แค่เศษสวะถ่วงความเจริญที่คอยเกาะพวกเรากินไปวันๆ เท่านั้นแหละ!" เสียงตะคอกแหลมสูงของเรย์เดน ผู้กล้าแห่งอาณาจักรเซเลสเทีย ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนีชั้นที่สิบของดันเจี้ยนไร้ก้นบึ้ง ไอความร้อนจากลาวาเบื้องล่างระอุขึ้นมาปะทะผิวหน้า แต่กลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นชาในแววตาของกลุ่มคนที่เคยเรียกตัวเองว่า 'สหายร่วมเป็นร่วมตาย' คริสยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าเวทมนตร์เก่าๆ ที่มีรอยร้าว ร่างกายสวมใส่ชุดคลุมสีดำสนิทที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน เขากวาดสายตามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยามของสมาชิกปาร์ตี้ทีละคน เรย์เดน ผู้กล้าที่ถือดาบศักดิ์สิทธิ์ส่องแสงเจิดจ้า โลทาน นักรบคลั่งผู้มีกล้ามเป็นมัดๆ เอเลน่า นักเวทสาวอัจฉริยะที่กำลังกอดอกมองเขาด้วยสายตารังเกียจ และเซเฟอร์ จอมโจรลอบสังหารที่กำลังยิ้มเยาะอย่างสนุกสนาน ตลอดสามปีที่ผ่านมา คริสคือผู้ที่คอยคำนวณกลยุทธ์ จัดการกับดักมรณะ และฟื้นฟูมานารักษาอาการบาดเจ็บให้พวกมันจนสามารถไต่ขึ้นมาถึงชั้นนี้ได้โดยที่ไม่มีใครต้องตาย แต่ในวินาทีที่พวกเขาเข้าใกล้ห้องโถงบอสใหญ่ สมบัติล้ำค่าและชื่อเสียงกำลังรออยู่ พวกมันกลับเลือกที่จะเขี่ยเขาออกเหมือนเศษขยะ เพื่อไม่ต้องแบ่งผลประโยชน์และความดีความชอบให้ "พวกท่านแน่ใจแล้วใช่ไหมครับ... ว่าต้องการให้ผมไปจริงๆ" คริสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ บนพื้นหิน "อย่ามาทำเสียงน่ารำคาญแถวนี้เลยน่า!" เรย์เดนหัวเราะลั่นอย่างลำพองใจ ยกดาบชี้หน้าคริส "แกไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไปแล้ว ดันเจี้ยนระดับสูงแบบนี้ไม่ใช่ที่สำหรับคนไร้พรสวรรค์อย่างแก ไสหัวไปซะ หรือจะให้พวกฉันช่วยส่งแกไปโลกหน้าแบบศพไม่สวยล่ะ?" เอเลน่าหัวเราะคิกคัก ยื่นมือไปแตะแขนเรย์เดนเบาๆ "ปล่อยเขาไปเถอะค่ะเรย์เดน ให้เขาเดินกลับออกไปเองตามลำพองในชั้นที่สิบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินไปสู่ความตายอยู่แล้ว... อีกอย่าง ฉันรำคาญสายตาของเขาเต็มทน" ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วย ไม่มีแม้แต่คำกล่าวลา มีเพียงรอยยิ้มสมเพชเวทนาที่พวกมันมอบให้ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตึง... ตึง... ตึง... ทุกสายตาหันขวับไปมองยังทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง แรงกดดันมหาศาลที่พุ่งทะยานเข้ามาทำให้เปลวไฟจากคบเพลิงถึงกับสั่นไหว ร่างของอัศวินหญิงในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทประดับลวดลายโลหิตก้าวเดินออกมา ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนภายใต้หมวกเหล็ก เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรงและดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร ลูเซียน่า... นักรบสาวผู้เคยถูกทิ้งให้ตายในดันเจี้ยนชั้นที่ห้า ก่อนที่คริสจะเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วยชีวิตและปลดขีดจำกัดที่แท้จริงให้เธอ "ท่านคริส..." ลูเซียน่าคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าชายหนุ่ม ท่าทางของเธอนอบน้อมและเทิดทูนยิ่งกว่าการเคารพต่อกษัตริย์องค์ใดในโลก "ข้าแต่องค์ราชา... ให้ข้าจัดการพวกสวะเหล่านี้ให้ท่านเลยดีไหมคะ พวกมันไม่สมควรมีแม้แต่ลมหายใจที่ยืนอยู่ต่อหน้าเบื้องพระพักตร์ของท่าน" คำว่า 'องค์ราชา' และท่าทีของนักรบสาวระดับท็อปที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น ทำให้เรย์เดนและพวกชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่เอเลน่าจะแค่นเสียงหัวเราะออกมา "ฮ่า! เล่นละครอะไรกันเนี่ย? หรือว่าสมองเพี้ยนกันไปหมดแล้ว? ยัยผู้หญิงคนนี้ก็แค่เศษสวะที่พวกเราเคยทิ้งไว้... เดี๋ยวสิ!" เอเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเผลอสบตาเข้ากับดวงตาของลูเซียน่า ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองพวกเธอเหมือนมนุษย์ แต่มันคืองสายตาของนักล่าที่กำลังมองฝูงมดปลวก "พวกเจ้า... กล้าดียังไง" คริสเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ทุกคำพูดกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่าของทุกคนในห้องโถง เขาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ม่านตาของคริสไม่ได้เป็นสีดำหรือน้ำตาลอีกต่อไป แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยออร่าสีครามเข้มข้นจนเกือบดำสนิท วงแหวนเวทมนตร์สีทองนับร้อยวงปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวเขาในพริบตาเดียว พลังเวทมหาศาลที่ถูกกดผนึกไว้ด้วยแหวนเวทมนตร์ราคาถูกระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี แรงลมกระโชกแรงพัดกระหน่ำจนชุดเกราะของเรย์เดนสั่นระริก "ระ... อะไรกันเนี่ย!?" โลทานผถอยหลังกรูดด้วยความตื่นกลัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า "พลังเวทบ้านี่มันอะไรกันวะ!? มันไม่ใช่ของมนุษย์!" เรย์เดนหน้าซีดเผือด ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อเขาตระหนักได้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่คนไร้ประโยชน์... แต่เขาคือปีศาจจำแลงกายที่ยอมลดตัวลงมาเดินเคียงข้างพวกมันต่างหาก! "ท่านคริส... ยระ... 1เรารadคุยกันได้นะ!" เรย์เดนพยายามก้าวถอยหลัง เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือสั่นระริกจนแทบจะถือไม่อยู่ "พวกเราแค่ล้อเล่น... ใช่! พวกเราแค่หยอกกันเล่นเท่านั้นเอง!" คริสไม่แม้แต่จะชายตามองคำแก้ตัวน่าสมเพชนั้น เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบื้องหน้า วงแหวนเวทมนตร์สีทองนับร้อยวงหมุนวนด้วยความเร็วสูง เสียงคำรามกึกก้องราวกับเสียงกัมปนาทจากขุมนรกดังก้องไปทั่วชั้นที่สิบลึก "คำว่า 'หยอกเล่น' ของพวกแก..." คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้หัวใจ ปลายนิ้วชี้ตรงไปยังร่างของเรย์เดน "...ฉันจะสนองคืนให้เป็นความตายที่พวกแกไม่มีวันลืม" ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่แสงสีครามแผดเผาจะพุ่งเข้ากลืนกินร่างของพวกมันทั้งหมด ลูเซียน่าก็ชักดาบยักษ์คู่ใจออกมา เคลื่อนตัวด้วยความเร็วเหนือแสงไปดักรออยู่เบื้องหลังทางหนีเดียวของพวกมัน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าของเธอ "อย่าหวังว่าจะได้ตายสบายๆ เลยค่ะ... เพราะมดปลวกอย่างพวกแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะกรีดร้องต่อหน้าองค์ราชา" ฉับพลัน แสงสว่างจ้าสีครามก็ระเบิดขึ้นกลบEกลืนทุกสรรพสิ่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังระงมไปทั่วโถงดันเจี้ยน... *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมหาศึกครั้งนี้นะครับ