หน้าต่างสถานะที่ไม่อาจแก้ไข

"ทฤษฎีความโกลาหลบอกว่า ผีเสื้อขยับปีกเพียงครั้งเดียวอาจก่อให้เกิดพายุทอร์นาโดในอีกซีกโลก... แต่สำหรับฉัน แค่ความผิดพลาดในบรรทัดคำสั่งสุดท้าย ก็เพียงพอที่จะฉีกกระชากมิติเวลาจนพังพินาศ" รวินท์พึมพำกับตัวเองขณะที่ปลายนิ้วยังคงสั่นระริก แรงดันมหาศาลจากบรรยากาศรอบตัวไม่ได้มาจากกระแสไฟฟ้า แต่มันคือ ‘มานา’ ที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง ความเงียบที่ไร้เสียงหัวใจเต้นของตัวเองคือสัญญาณเตือนภัยที่น่ากลัวที่สุด เขาไม่ได้อยู่ในออฟฟิศใจกลางกรุงเทพฯ อีกต่อไป พื้นที่รอบกายในตอนนี้คือห้องโถงที่สร้างจากอัญมณีโปร่งแสง ทอดยาวออกไปสู่ห้วงอวกาศที่ไร้จุดจบ "อย่าขยับตัวนั่นเป็นคำแนะนำที่ดีที่สุดที่ฉันจะมอบให้คนแปลกหน้าในวินาทีนี้ค่ะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู—นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยร่องรอยของความระแวดระวัง รวินท์หันขวับไปตามเสียงนั้น ภาพที่ปรากฏคือหญิงสาวในชุดคลุมสีครามเข้ม ดวงตาสีเงินของเธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังประเมินว่าเขาคือ 'ความหวัง' หรือ 'หายนะ' ที่หลุดรอดเข้ามา "คุณเป็นใคร?" รวินท์ถาม เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ดวงตาของวิศวกรคอมพิวเตอร์ยังคงพยายามเก็บรายละเอียดสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว—ตำแหน่งของแสง, โครงสร้างเวทมนตร์ที่คล้ายกับอัลกอริทึม, และตำแหน่งของหญิงสาวผู้นี้ "ฉันชื่อลินิน ผู้พิทักษ์หอสมุดแห่งจุดจบ" หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้ ความมั่นใจในแววตาดูสั่นคลอน "และคุณ... คุณคือสิ่งที่ระบบเพิ่งแจ้งเตือนว่าเป็น 'ข้อผิดพลาดที่ไม่อาจลบเลือน' ของจักรวาลนี้ รวินท์" เธอโบกมือเบาๆ กลางอากาศ หน้าต่างสถานะสีทองโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของรวินท์ มันไม่ใช่จอคอมพิวเตอร์ แต่มันคือการร้อยเรียงของสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ที่เขาสามารถ 'อ่าน' ออกอย่างน่าประหลาด ราวกับมันถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรมที่เขาคุ้นเคย **[ชื่อผู้ใช้งาน: รวินท์]** **[สถานะ: ผู้ถูกเลือกโดยมิได้ตั้งใจ]** **[ระดับพลัง: 0 (ขีดจำกัดสูงสุดของมนุษย์โลก)]** **[ข้อความจากระบบ: คุณได้รับสิทธิ์ 'แก้ไขรหัสฐานของโลก' แต่คำสั่งทั้งหมดถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับพระเจ้า]** **[สถานะพิเศษ: หน้าต่างสถานะนี้ไม่อาจแก้ไข, ลบ, หรือย้ายตำแหน่งได้]** รวินท์ขมวดคิ้ว มือของเขาพยายามปัดหน้าต่างนั้นทิ้ง แต่มันกลับขยับตามการเคลื่อนไหวของดวงตาเขาอย่างเหนียวแน่น "นี่มันอะไรกัน? เกมสวมบทบาทงั้นหรือ? หรือว่าผมกำลังฝันไป?" "หากนี่คือความฝัน ฉันคงไม่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งนี้เพียงลำพัง" ลินินถอนหายใจยาว เธอยื่นมือมาข้างหน้า แต่ไม่กล้าสัมผัสตัวเขา "รวินท์ ในโลกนี้ ทุกอย่างมีรหัสผ่าน มีกติกาที่พระเจ้าทิ้งไว้ แต่มันกำลังพังทลายลง หากคุณไม่มีพลังเวท แต่คุณมี 'ตรรกะ' ของผู้สร้างโลกเก่า คุณอาจเป็นคนเดียวที่ไขปริศนาที่ขังพวกเราไว้ได้" รวินท์นิ่งเงียบ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขาไม่ใช่ฮีโร่ เขาก็แค่คนที่เชื่อในเหตุและผล หากนี่คือระบบ มันก็ต้องมีจุดอ่อน เหมือนกับบั๊ก (Bug) ในซอฟต์แวร์ที่เขามักจะเจอเสมอ เขาไม่ได้มองหน้าต่างสถานะด้วยความตื่นตระหนก แต่เขามองมันด้วยสายตาของผู้ล่าที่กำลังหาจุดช่องโหว่ "บอกผมมา ลินิน" รวินท์สบตาเธออย่างจริงจัง "อะไรคือสิ่งที่คุณกลัวที่สุดในตอนนี้? บอส? กองทัพ? หรือว่าระบบที่กำลังบังคับให้เราเดินตามเกมนี้กันแน่?" ลินินชะงัก สีหน้าของเธอดูประหลาดใจกับคำถามนั้น "ไม่มีใครเคยถามฉันแบบนี้... ทุกคนที่หลุดมาที่นี่มักจะร้องขอพลัง แต่คุณกลับถามถึงสิ่งที่ฉันหวาดกลัว" "เพราะการแก้ปัญหาที่ถูกต้อง เริ่มต้นจากการนิยามความเสี่ยงให้ชัดเจนก่อนเสมอ" รวินท์เอ่ยพลางแค่นยิ้มบางๆ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าโลกใบนี้อาจจะเป็นเพียงอัลกอริทึมที่ซับซ้อน และเขาก็คือ 'คนนอก' ที่ระบบไม่ได้คาดคิดว่าจะเข้ามาแทรกแซง ทันใดนั้นเอง พื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่ก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงระฆังดังกังวานก้องไปทั่วหอสมุดมิติ ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยเป็นอวกาศสีครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจเลือด หน้าต่างสถานะของรวินท์เริ่มกระพริบถี่ๆ จนแทบมองไม่ทัน **[คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบตัวตนที่ไม่ได้รับอนุญาต!]** **[ภารกิจหลักถูกปลดล็อก: 'การล่มสลายของมิติที่ 9']** **[คำเตือนระดับ: SSS - อันตรายถึงชีวิต]** **[เงื่อนไข: หากไม่สามารถตอบรับภายใน 10 วินาที ระบบจะทำการ 'รีเซ็ต' สภาพแวดล้อมรอบข้างรวมถึงตัวตนของคุณ]** ลินินหน้าซีดเผือด เธอคว้าแขนของรวินท์ไว้แน่น "รวินท์! อย่าตอบรับมัน! ถ้าคุณตอบรับ คุณจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ดูแลมิติที่ทรงพลังที่สุด มันคือกับดัก!" รวินท์มองตัวเลขที่นับถอยหลังอย่างเย็นชา 10... 9... 8... เขาไม่ได้มองไปที่ภารกิจ แต่มองไปที่รอยแยกของมิติที่กำลังเปิดออกเบื้องหน้า—เงามืดขนาดมหึมาที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว สิ่งนั้นไม่ใช่บอสทั่วไป แต่มันคือตัวตนที่ทรงพลังจนแม้แต่ลินินยังสั่นสะท้าน เขาหันไปยิ้มให้ลินินอย่างแผ่วเบา แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นมากกว่าความกลัว "ลินิน ถ้าเราต้องตายเพราะบั๊กของระบบ... งั้นเรามาลองเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ทับมันดูไหม?" นิ้วของรวินท์กดลงบนหน้าต่างสถานะที่ 'แก้ไขไม่ได้' นั้นทันทีที่เลข 1 ปรากฏขึ้น! **[ยืนยันภารกิจ: สำเร็จ]** **[เสียงจากความว่างเปล่า: ขอต้อนรับสู่โหมดนรกที่แท้จริง... ผู้สร้างรหัสลำดับที่ 0]** เงามืดตรงหน้าลืมตาขึ้น—นัยน์ตาสีทองเรืองรองจ้องเขม็งมาที่พวกเขา มันไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ประหลาด แต่เป็นดวงตาของ 'เขา' เอง... รวินท์ในร่างที่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลแห่งกาลเวลา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรวินท์และลินินในบทแรกนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นครั้งนี้ค่ะ!