ยินดีต้อนรับสู่ระบบสถาบันวิหคเพลิง

“ถ้าเจ้าคิดว่านั่นคือปลายทาง ก็จงทำใจเสียเถอะว่ามันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนรกที่เจ้าสร้างขึ้นเอง” เสียงกระซิบแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รวินท์ผงะถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับผนังหินเย็นเยียบ นัยน์ตาสีทองเรืองรองของร่างเบื้องหน้า—ร่างที่เป็นตัวเขาในอีกหลายทศวรรษให้หลัง—ยังคงจ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความเวทนาที่ปนเปไปกับความเหนื่อยล้าเกินหยั่งถึง รวินท์หายใจหอบถี่ พยายามเค้นตรรกะในสมองเพื่อจัดระเบียบภาพตรงหน้า “แกเป็นใคร... ทำไมถึงมีใบหน้าเหมือนฉัน” “ข้าคืออนาคตที่เจ้ากำลังจะเขียนด้วยปากกาที่เปื้อนเลือด” ร่างนั้นแค่นยิ้มก่อนจะสลายตัวกลายเป็นฝุ่นละอองสีเทา ทิ้งไว้เพียงอากาศที่สั่นไหวและกลิ่นอายของโอโซนที่อบอวลอยู่รอบกาย รวินท์ทรุดตัวลงนั่ง ความหนาวเหน็บจากพื้นหินแทรกซึมผ่านกางเกงยีนส์เข้าไปถึงกระดูก นี่ไม่ใช่โลกที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป เสียงเครื่องจักรที่เคยเป็นจังหวะชีวิตในห้องแล็บถูกแทนที่ด้วยเสียงดนตรีประสานของสายลมที่หมุนวนเป็นเกลียว เขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนระเบียงหินอ่อนขนาดมหึมาของอาคารทรงโค้งที่ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดสถาปัตยกรรมแห่งยุคทอง เบื้องหน้าคือ ‘สถาบันวิหคเพลิง’ สถานที่ที่ตำนานเล่าขานว่าเป็นจุดรวมพลของเหล่านักจารึกชะตา เขาลุกขึ้นยืน ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ สัญชาตญาณวิศวกรทำงานอัตโนมัติ—เขากวาดสายตามองโครงสร้างอาคาร สังเกตการไหลเวียนของมานาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันทำให้เขารู้สึกได้ถึง 'แรงต้าน' ของระบบปฏิบัติการโลกใบนี้ที่กำลังปรับจูนกับตัวเขา “เจ้า... มาที่นี่ได้อย่างไร” เสียงใสสะอาดแต่แฝงด้วยความระแวดระวังดังขึ้นจากมุมมืด รวินท์หันขวับไปตามเสียง แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดคลุมสีครามเข้ม เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยขัดกับดวงตาสีมรกตคู่คมกริบ เธอกำลังถือคัมภีร์เล่มหนาที่ลอยตัวอยู่เหนือมือขวา ราวกับเธอกำลังกางโล่กำบังตัวเองจากคนแปลกหน้า “ฉันชื่อรวินท์” เขายกมือขึ้นระดับไหล่ สื่อสารด้วยภาษากายที่ลดทอนความเป็นศัตรู “หลงทางมา และกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าระบบที่นี่ทำงานอย่างไร” ลินินขมวดคิ้ว ความมั่นใจที่เคยมีดูสั่นคลอนในชั่วครู่ เธอขยับแว่นสายตาที่ดูแปลกตาก่อนจะกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “หลงทาง? ในมิติหอสมุดมิตินี่น่ะหรือ? มนุษย์โลกอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์ก้าวผ่านม่านหมอกมาได้ง่ายๆ เว้นแต่ว่า...” “เว้นแต่ว่าอะไร?” รวินท์ถามพลางก้าวเข้าไปใกล้ ลินินถอยกรูดทันที ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าสวยคมนั้น เธอเป็นจอมเวทผู้พิทักษ์ที่ดูจะคุ้นเคยกับการอ่านโค้ดของจักรวาล แต่กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญกับ ‘ความไร้ระเบียบ’ อย่างรวินท์ “เว้นแต่ว่าเจ้าจะเป็นกุญแจที่หายไป” เธอพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ที่นี่คือสถาบันวิหคเพลิง ทุกย่างก้าวของเจ้าถูกคำนวณไว้ในตารางชะตาแล้ว รวินท์... หากเจ้าไม่อยากให้หอสมุดแห่งนี้ถล่มลงมาทับเจ้าเสียก่อน จงอย่าถามในสิ่งที่เจ้ายังไม่พร้อมจะรับคำตอบ” รวินท์หรี่ตา เขาไม่ได้กลัวคำขู่ แต่มันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักแก้ปัญหา “ถ้าผมเป็นกุญแจ กุญแจอย่างผมควรจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ? เข้าคลาสเรียน? หรือต้องไปพบใครที่คอยบงการชีวิตผมอยู่?” ลินินนิ่งงัน เธอเก็บคัมภีร์เข้าที่ก่อนจะสบตากับเขาตรงๆ “ไม่มีใครบงการเจ้า นอกจากเจ้าจะเลือกปล่อยให้เขาทำ... ตามข้ามา ถ้าอยากรอดชีวิตผ่านคืนนี้ไปได้” ทั้งคู่ก้าวเดินไปตามทางเดินหินที่ทอดยาวราวกับไม่มีสิ้นสุด ผนังสองข้างประดับด้วยจารึกโบราณที่รวินท์พยายามตีความ มันไม่ใช่ภาษาอักขระธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างเชิงตรรกะที่ถูกแปลงเป็นเวทมนตร์ เขาแอบจดบันทึกทุกรูปแบบในสมอง—นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเวทมนตร์ แต่มันคือระบบฐานข้อมูลที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ทันใดนั้น เสียงเตือนกังวานใสก็ดังขึ้นในหัวของรวินท์ ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นสัญญาณที่เชื่อมต่อตรงเข้าสู่จิตสำนึกของเขา [ติ๊ง! ระบบตรวจพบความไม่เสถียรของไทม์ไลน์] [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนบันทึกแห่งจุดจบที่หายไป] [เงื่อนไข: ท่านต้องร่วมมือกับจอมเวทพิทักษ์ 'ลินิน' เพื่อปลดล็อกรหัสลับของวิหคเพลิงก่อนที่เงาแห่งอดีตจะกลืนกินปัจจุบัน] [คำเตือน: เวลาของท่านเริ่มนับถอยหลังแล้ว...] รวินท์หยุดชะงัก ลินินที่เดินนำอยู่หันกลับมามองด้วยแววตาตื่นตระหนก “เจ้า... ได้ยินเสียงนั้นใช่ไหม?” ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตอบ แสงไฟจากโคมระย้าทั่วโถงทางเดินก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีแดงฉาน บานประตูหนักอึ้งตรงหน้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับมีบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังพยายามพังเข้ามา และในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ รวินท์ก็สัมผัสได้ถึงมือที่สั่นเทาของลินินที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา “รวินท์... อย่าหันไปมองข้างหลังเด็ดขาด” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เพราะสิ่งที่ตามหลังเรามา ไม่ใช่เงา แต่มันคือร่างของคนที่เจ้าเพิ่งจะได้พบเมื่อครู่นี้... ร่างของเจ้าที่ตายแล้ว!” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรวินท์และลินินในบทเริ่มต้นแห่งการผจญภัยที่เดิมพันด้วยลิขิตสวรรค์ครั้งนี้นะคะ