หย่าแล้วอย่าหวังจะได้เห็นหน้าลูกแฝด•ตอนที่ 29

หลักฐานชิ้นโบว์แดง

ผลงานโดย เข็มฉายานิศ
"คุณแม่ครับ... ทำไมคุณลุงคนนั้นถึงมองพวกเราด้วยสายตาเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะครับ?" คำถามใสซื่อทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับถูกแช่แข็งในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ลีลาวดีสะท้านเฮือก เธอดึงร่างเล็กของน้องลันเข้าสู่อ้อมกอดทันที นัยน์ตากลมโตตวัดมองอดีตสามีที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาไหวระริก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่มีอะไรหรอกค่ะลูก... ลุงเขาคงจำคนผิดเท่านั้นเอง เราไปจากตรงนี้กันเถอะนะคะ" น้ำเสียงของลีลาวดีราบเรียบและเด็ดเดี่ยว เธอปรายตามองภาคินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง แล้วหมุนตัวก้าวเดินจากไปพร้อมกับลูกแฝดทั้งสอง ทิ้งให้ประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งยืนจมอยู่กับความเจ็บปวดที่เพิ่งตระหนักรู้ ภาคินรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนยักษ์มาทุบลงกลางอกจนแหลกละเอียด ภาพเด็กชายตัวน้อยที่ถอดแบบพิมพ์มาจากเขาเมื่อครั้งวัยเยาว์ ราวกับกระจกเงาที่สะท้อนความโง่เขลาและความใจร้ายในอดีตของตนเองออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความหวาดกลัวและคาดหวังตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก หากเด็กคนนั้น... หากเด็กแฝดคู่นั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริง เล่ห์กลและการกระทำอันเลือดเย็นที่เขาเคยทำลายล้างเธอล่ะ จะให้อภัยได้อย่างไร? แต่คนอย่างภาคินไม่มีทางยอมจำนนต่อโชคชะตาโดยไม่พิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเอง สายตาดุดันคมปลาบกวาดมองไปรอบบริเวณที่เด็กชายเพิ่งก้าวผ่าน ก่อนที่สัญชาตญาณดิบของนักล่าจะทำงาน ท่ามกลางความชุลมุนของผู้คนที่เดินผ่านไปมา สายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบนเบาะโซฟาตัวยาวที่น้องลันเพิ่งลุกขึ้นยืน เส้นผมสีดำสนิทเส้นเล็กละเอียด... ร่วงหล่นอยู่บนเบาะกำมะหยี่สีเข้ม ราวกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ภาคินก้าวเข้าไปใกล้โซฟาตัวนั้นราวกับคนละเมอ หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือหนาที่มักจะถือปากกาเซ็นเช็คเงินร้อยล้านด้วยความมั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ยามที่เอื้อมปลายนิ้วไปสัมผัสเส้นผมเส้นนั้น เขานำมันขึ้นมาพิจารณาด้วยความทะนุถนอมราวกับมันคืออัญมณีที่ล้ำค่าที่สุดในจักรวาล นี่คือหลักฐาน... นี่คือสิ่งที่จะชี้ชะตาชีวิต ความผิดบาป และโอกาสสุดท้ายในการไถ่ถอนความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจเขามาเนิ่นนาน "คุณคินคะ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?" เลขานุการส่วนตัวที่วิ่งตามมาหอบหายใจโยนถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มยืนนิ่งค้างราวกับรูปปั้น ภาคินไม่ตอบ เขาดึงผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมเนื้อดีออกมาอย่างระมัดระวังบรรจงวางเส้นผมเส้นนั้นลงไป ห่อมันไว้อย่างดีราวกับมันคือชีวิตของตัวเอง ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเด็ดเดี่ยวขึ้นมาวูบหนึ่ง "ติดต่อโรงพยาบาลในเครือของเราทันที... บอกให้ทีมแพทย์นิติวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุดเตรียมตัวให้พร้อม ฉันต้องการผลตรวจ DNA ภายในสิบสองชั่วโมงนี้ ห้ามพลาดแม้แต่วินาทีเดียว!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันและอำนาจมืดที่ปฏิเสธไม่ได้ ภาคินกำห่อผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ... กลัวว่าผลลัพธ์จะออกมาปฏิเสธความจริงที่เขาปรารถนา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวังอันริบหรี่แผดเผาอยู่ในอกว่า เด็กน้อยคู่นั้นคือโซ่ทองคล้องใจที่สวรรค์เมตตาประทานกลับคืนมาให้เขาได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ลีลาวดีกำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้าของลูกๆ ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แม้เธอจะแสดงออกว่าเข้มแข็งและเย็นชาต่อหน้าเขาเพียงใด แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังหวั่นวิตก สายตาของภาคินเมื่อครู่... มันไม่ใช่สายตาของอดี สามีผู้เย็นชาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว มันคือสายตาของหมาป่าหิวกระหายที่จ้องจะแย่งชิงลูกน้อยทั้งสองไปจากอกเธอ "คุณแม่ขา... ทำไมเราต้องรีบเก็บของล่ะคะ น้องลิลยังไม่ได้วาดรูปแมวตัวนั้นเลยนะะคะ" เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอถามด้วยความสงสัย นัยน์ตากลมโตใสซื่อกะพริบปริบๆ ลีลาวดีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในใจ เธอนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าลูกสาวฝาแฝด ยิ้มบางๆ ให้ทั้งคู่ด้วยความรักทั้งหมดที่มีในชีวิต "เราต้องไปเที่ยวต่างจังหวัดกันสักพักนะคะคนเก่ง... ไว้คุณแม่เคลียร์ธุระทางนี้เสร็จ เราค่อยกลับมาวาดรูปกันใหม่นะะคะ" เธอเอ่ยเสียงนุ่มนวล แต่ในใจกลับร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างภาคินไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ให้เงียบหายไปแน่ หากเขาได้สติและเริ่มสงสัยในตัวเด็กแฝด การตรวจสอบดีเอ็นเอคือสิ่งแรกที่เขาจะทำ และเมื่อความจริงปรากฏ... สงครามแย่งชิงลูกอันดุเดือดระหว่างเธอกับอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลก็จะเริ่มต้นขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กริ๊งงงง! เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลีลาวดีสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณการปกป้องลูกน้อยพุ่งพล่านถึงขีดสุด ใครกันที่มาเคาะห้องในยามวิกาลเช่นนี้? หรือว่า... ภาคินจะตามมาเจอเร็วกว่าที่เธอคาดคิดไว้?! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ
สารจากนักเขียน (เข็มฉายานิศ)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หย่าแล้วอย่าหวังจะได้เห็นหน้าลูกแฝด นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%