ของขวัญจากฟ้า

กลิ่นหอมสะอาดของกระดาษชำระเคลือบเจลเย็นและไอน้ำอุ่นจากห้องตรวจโรคพิเศษ คละคลุ้งผสมกับความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ลีลาวดีหลับตาลงชั่วขณะ ปลายเรียวลิ้นกวาดความแห้งผากบนริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ในมือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยกำแผ่นกระดาษรายงานผลการอัลตราซาวด์สีขาวสะอาดไว้จนยับยู่ยี่ แม้ผ่านมรสุมชีวิตที่ซัดกระหน่ำจนหัวใจดวงนี้เคยแหลกสลายไม่มีชิ้นดี แต่ในวินาทีนี้... ทุกหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยไม่ได้ไหลรินด้วยความระทมตรำตรำอีกต่อไป "คุณแม่ทำใจดีๆ นะคะ สุขภาพครรภ์ตอนนี้แข็งแรงดีมากค่ะคุณลีลาวดี" เสียงนุ่มนวลของแพทย์หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า เธอหมุนหน้าจอเครื่องมือแพทย์ให้หันมาทางหญิงสาว "ลองมองดูที่จอนะคะ... เจ้าตัวเล็กเขากำลังทักทายคุณแม่อยู่ค่ะ" ดวงตากลมโตที่เคยซ่อนร่องรอยความเจ็บปวด ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ภาพบนหน้าจอสีดำสนิทปรากฏจุดสีขาวขมุกขมัว ก่อนที่คลื่นความถี่จะแปรเปลี่ยนเป็นรูปทรงมหัศจรรย์ของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กจิ๋วสองร่างที่กำลังขดตัวอยู่เคียงข้างกัน และราวกับปาฏิหาริย์... ร่างน้อยๆ ทั้งสองเคลื่อนไหว ดึงแขนป้อมๆ ขึ้นขยับ ดุ๊กดิ๊กไปมาในครรภ์ราวกับกำลังหยอกล้อกันเอง "ฮึก..." เสียงสะื้นไห้ที่กลั้นมานานหลุดรอดจากริมฝีปากบาง ลีลาวดีใช้มือทั้งสองข้างปิดปากตัวเองแน่น หยาดน้ำใสที่ร่วงหล่นเผา ไหม้แก้มเนียนนุ่ม แต่มันคือหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ล้นปรี่ และความรักที่ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ เธอนึกย้อนไปถึงวันที่ถูกผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย วันที่เธอต้องแบกท้องโตๆ ลี้ภัยความใจร้ายของสามีผู้เย่อหยิ่งอย่างภาคินมาอย่างไร้ที่พึ่ง โลกใบนี้เคยใจร้ายกับเธอเหลือเกิน... แต่วินาทีนี้ โลกทั้งใบของเธอกลับกำลังเต้นรำอยู่ในครรภ์ *เด็กแฝดชายหญิง... ลูกของแม่* ลีลาวดีเอื้อมมือสั่นเทาสัมผัสหน้าจอแผ่วเบา ราวกับอยากจะโอบกอดทายาทตัวน้อยผ่านกระจกใส ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าเกาะกุมหัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน เธอก้มหน้าลงกระซิบกับหน้าท้องแบนราบที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อย เสียงกระซิบสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งความเด็ดเดี่ยวที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "แม่สัญญา... ลูกรักของแม่" เธอกล่าวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แววตาที่เคยอ่อนแอแปรเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวแกร่งและเด็ดเดี่ยวราวกับแม่เสือสาว "ไม่ว่าใครหน้าไหน... ต่อให้เป็นพ่อของลูก... ก็ไม่มีวันพรากพวกหนูไปจากอกแม่ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต แม่ก็ยอม!" ความรัก ความผูกพัน และสัญชาตญาณความเป็นแม่หลอมรวมกันจนกลายเป็นเกราะเหล็กกล้า ลีลาวดีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ พับกระดาษผลอัลตราซาวด์เก็บใส่กระเป๋าหนังอย่างทะนุถนอมที่สุด รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปาก แม้ภาคินจะเริ่มเคลื่อนไหวและตามล่าเธออย่างบ้าคลั่งดังที่หัวใจสังหรณ์ แต่เกมนี้... เธอจะไม่ยอมเป็นฝ่ายวิ่งหนีอย่างน่าเวทนาอีกต่อไปแล้ว ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง บรรยากาศรอบกายของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับคุกรุ่นไปด้วยไอความเยือกเย็นและดุดัน ภาคินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังภาพถ่ายโคนิคมืดมัวในแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม ขากรรไกรขบเข้าหากันจนนูนเด่น บรรยากาศรอบตัวกดดันจนบอดี้การ์ดและคนรับใช้ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "สืบพบหรือยัง ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทอย่างไร้ความปรานี "รายงานครับนาย... จากเบาะแสการใช้บัตรเครดิตและการจองตั๋วโดยสารล่าสุด คุณลีลาวดีอยู่ในเขตจังหวัดชายทะเลทางใต้ครับ และ... และ..." ลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่กล้าเอ่ยต่อ "และอะไรวะ! พูดมาให้หมด!" ภาคินตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตาดุดันลุกโชนด้วยไฟโทสะและ... ความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน "มีรายงานจากสายลับของเราว่า... ดูเหมือนเธอจะไม่ได้อยู่คนเดียวครับ และมีกำหนดการเข้ารับการตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในวันนี้ด้วยครับนาย!" พรึบ! ภาคินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความช็อกระคนไม่อยากเชื่อ ท้องงั้นหรือ? อดีตภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ! ความจริงข้อนี้กระแทกเข้ากลางใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งอย่างจัง ภาพความทรงจำในคืนสุดท้ายที่เขาเคยใจร้ายใส่เธอย้อนกลับมาทิ่มแทงซ้ำๆ หัวใจที่เคยด้านชาราวกับถูกบดขยี้เป็น2เสี่ยง ถ้าเธอกำลังท้อง... นั่นหมายความว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา กำลังเติบโตอยู่ในร่างของหญิงสาวที่เขาเป็นคนผลักไสด้วยมือของตัวเอง! "เตรียมรถ... เดี๋ยวนี้!" ภาคินสั่งเสียงกร้าว แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น บ้าคลั่ง และสำนึกบาปที่สายเกินแก้ "ต่อให้พลิกแผ่นดินหา ฉันก็ต้องลากตัวเธอกลับมาให้ได้!" แต่ทว่า... ในวินาทีที่ภาคินกำลังจะก้าวขาออกจากห้องทำงาน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ตั้งใจจะกดตัดสายทิ้ง ทว่าสายตาเหลือบไปเห็นเบอร์แปลกหน้าที่มีรหัสพื้นที่ปลายทางจากโรงพยาบาลที่เขาเพิ่งได้รับรายงานพอดิบพอดี มือหนากดรับสายด้วยความรำคาญใจ กรอกเสียงห้วนจัดลงไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูด "มีอะไร!" ("สวัสดีค่ะคุณภาคิน... ดิฉันโทรมาจากแผนกสูตินารีเวช โรงพยาบาลเอกชน... พอดีเราพบกระเป๋าเอกสารและแฟ้มข้อมูลส่วนตัวของคุณลีลาวดีตกหล่นไว้ที่ห้องตรวจ และในนั้นมีนามบัตรฉุกเฉินระบุชื่อคุณเป็นบุคคลติดต่อค่ะ... คุณช่วยกรุณามาเซ็นรับเอกสารแทนเธอในฐานะ... *สามี* ได้ไหมคะ?") โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ภาคินยืนนิ่งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม หัวใจกระหน่ำเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะสั่นระริกเล็กน้อยอย่างไร้การควบคุม เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกและสำนึกผิดที่โถมซัดเข้ามาประดังประเดในคราวเดียว... ในเมื่อเธออยู่ตรงนั้น และเอกสารสำคัญอยู่ในมือเขา บัดนี้... เส้นทางระหว่างเขากับเธอกำลังจะบรรจบกันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า การเผชิญหน้าครั้งนี้จะนำมาซึ่งการอภัย หรือการพังทลายครั้งสุดท้ายของหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครเสมือนจริงนี้นะคะ