ของขวัญจากคนแปลกหน้า

กลิ่นอายกระดาษเก่าและฝุ่นจางในร้านหนังสือยามบ่ายถูกแผดเผาด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด... หากแต่มันกลับระอุยิ่งกว่าด้วยสายตาคู่คมกริบของคณิน ที่จ้องมองรินรดาราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "พูดให้จบก่อนสิคะคุณนักสืบ... ถ้าคุณรอดไปได้ ฉันจะให้โอกาสคุณพูดใหม่อีกรอบนะคะ!" ประโยคท้าทายที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำจากค่ำคืนอันตรายในเซฟเฮาส์ ถูกชะล้างด้วยความจริงอันแสนสงบในร้านหนังสือของเธอเอง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นไม่เป็นส่ำทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มมุมปากของนักสืบหนุ่มปากร้ายคนนั้น รินรดายกมือขึ้นทาบอกตัวเองเบาๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อขับไล่ภาพใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทที่ตามหลอกหลอนแม้กระทั่งในยามหลับตาออกไป Rrrr... เสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่าน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วก้าวเดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือไม้สักโบราณ ทว่าไม่มีเงาร่างของลูกค้าผู้มาเยือน มีเพียงกล่องพัสดุกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลเข้มขนาดกะทัดรัดวางอยู่บนโต๊ะเคาน์เตอร์ไม้ตัวเก่า โดยมีซองจดหมายสีขาวสะอาดตาแนบมาด้วย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกสงสัย ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับจากบริษัทขนส่งเอกชน มีเพียงลายมือหวัดๆ ด้วยหมึกซึมสีดำที่เขียนด้วยชื่อของเธอเอง... *‘ถึง คุณรินรดา’* ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที ประสบการณ์จากการถูกตามล่าและปมปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย สอนให้เธอไม่ไว้ใจสิ่งแปลกปลอมใดๆ ที่ส่งมาถึงตัว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางเอื้อมออกไปหยิบมีดคัตเตอร์ขนาดเล็กบนโต๊ะมาถือไว้มั่น ปลายคมโลหะกรีดลงบนเทปกาวสีน้ำตาลอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าข้างในจะเป็นระเบิดเวลาหรือสิ่งมีชีวิตที่พร้อมจะกระโจนใส่ *แกร็ก...* ฝากล่องถูกเปิดออก ความเย็นยะเยือกบางอย่างพุ่งปะทะเข้ากับใบหน้าจนเธอต้องผงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ภายในกล่องนั้น... ไม่มีระเบิด ไม่มีอาวุธน่ากลัวอย่างที่จินตนาการไว้ มีเพียงกล่องดนตรีไม้แกะสลักโบราณลวดลายประณีตคุ้นตา กับภาพถ่ายโพลารอยด์ใบหนึ่งที่คว่ำหน้าอยู่ รินรดากลั้นใจใช้ปลายนิ้วคีบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมาพลิกดู หัวใจของเธอกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ภาพถ่ายของเธอกับคณินที่ยืนหลบกระสุนด้วยกันในซفเฮาส์เมื่อคืนก่อน... ถูกถ่ายจากมุมสูงในระยะประชิด ด้านหลังภาพมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือเดียวกันสั้นๆ ว่า *‘ระวังคนใกล้ตัวเอาไว้ให้ดี... ของขวัญชิ้นต่อไป อาจจะไม่ใช่แค่รูปถ่ายนะคะ’* "บ้าจริง..." รินรดาพึมพำกับตัวเอง มือบางสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะตระหนักได้ว่า... มีใครบางคนกำลังจับPองความเคลื่อนไหวของเธอและคณินอยู่ตลอดเวลา และที่สำคัญที่สุด คนๆ นั้นต้องอยู่ใกล้ชิดมากพอที่จะส่งของสิ่งนี้มาวางไว้บนเคาน์เตอร์โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ฉับพลัน ประตูร้านหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงเหวี่ยงที่ค่อนข้างแรง "ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าเพิ่งออกจากเซฟเฮาส์จนกว่าฉันจะ..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่มาพร้อมกับความหงุดหงิดเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของคณินที่ก้าวเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบร้านอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของรินรดา และกล่องพัสดุบนโต๊ะ รินรดานิ่งงัด สบตากับคนมาใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำลายความเงียบ เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไป แล้วดันกล่องพัสดุและภาพถ่ายใบนั้นไปตรงหน้าเขา "คุณนักสืบ..." น้ำเสียงของเธอสั่นระริกเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ฉันคิดว่า... เรากำลังมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญส่งของขวัญมาให้แล้วล่ะค่ะ" คณินก้มมองวัตถุในกล่อง แววตาที่เคยฉายแววเยชาและกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ความโกรธเกรี้ยวระอุขึ้นในดวงตาสีเข้มจนน่ากลัว เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ประโยคคำเตือนที่เธอกลัวที่สุดหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก "ล็อคประตูร้านเดี๋ยวนี้... มันยังไปไหนไม่ได้ไกลแน่" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด เงาดำบางอย่างทาบทับลงมานอกกระจกหน้าร้าน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รินรดารีบพุ่งไปที่ประตูกระจกเพื่อจะหมุนกลอนล็อค ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเธอจะแตะถึงลูกบิด ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของใครอีกคนที่ไม่คาดฝัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความระทึกนี้ด้วยกันนะคะ