คำสารภาพของบั๊กมาสเตอร์

เสียงผ้าเนื้อหนาเสียดสีกับแรงกระชากดังขשับ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ร่างของบั๊กมาสเตอร์ลอยเคว้งอยู่เหนือพื้นตามแรงเหวี่ยงอันมหาศาล ใบหน้าที่เคยซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ ดวงตาหลังกรอบแว่นหนาเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าแผนการที่วางศิลาทีละก้อนมาแรมปี กำลังพังทลายลงด้วยมือของบุคคลที่เขาคาดไม่ถึง "แก... แกมันเป็นแค่ข้อมูลขยะในระบบ ไม่สิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" บั๊กมาสเตอร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามยกมือสั่นเทาขึ้นร่ายเวทมนตร์คำสั่งฉุกเฉิน แต่ปลายนิ้วกลับทะลุผ่านอากาศว่างเปล่าอย่างไร้ความหมาย ระบบความปลอดภัยภายในพื้นที่นี้ถูกปิดตายไปนานแล้ว ตั้งแต่ที่บุคคลปริศนาก้าวเข้ามาเหยียบย่าง เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สัญชาตญาณความเป็นเกมเมอร์ผู้รักความสงบถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า สองมือประสานกันแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ลูน่า—เจ้าจิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วที่ปกติมักจะซุกซน กระโดดขึ้นมาเกาะอยู่บนไหล่ของเรย์อย่างระมัดระวัง หางฟูฟ่องลู่ลงแนบลำตัว ดวงตาสสีฟ้าใสจ้องเขม็งไปยังร่างที่กำลังลอยอยู่ พร้อมจะพ่นน้ำแข็งเข้าใส่ได้ทุกเมื่อหากสถานการณ์เลวร้ายลง "ใจเย็นก่อนค่ะคุณเรย์..." เซนเอื้อมมือมาแตะแขนของเรย์เบาๆ น้ำเสียงของชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความระแวง "เรายังไม่รู้ว่าหมอนั่น... กำลังเล่นละครตบตาอะไรอยู่หรือเปล่า" "ไม่ใช่การแสดงหรอกค่ะท่านผู้ชม..." เสียงหัวoเราะแหบพร่าดังลอดมาจากริมฝีปากของร่างลึกลับผู้กุมชะตากรรมของบั๊กมาสเตอร์ไว้ ดวงตาภายใต้เงาหมวกทอประกายเยียบเย็น ก่อนจะเหวี่ยงร่างของโปรแกรมเมอร์นอกรีตกระแทกเข้ากับกำแพงหินอ่อนของห้องควบคุมหลักอย่างไม่ใยดี *โครม!* เสียงเศษหินและฝุ่นตลบอบอวล บั๊กมาสเตอร์สำลักไอออกมาเป็นลิ่มเลือดดิจิทัล เขายันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว แม้เนื้อตัวจะสะביสะบายแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่สะสมมาเนิ่นนาน "แกจะฆ่าฉันก็เชิญ... ทำลายเซิร์ฟเวอร์นี้ให้ราบคาบไปเลยสิ!" บั๊กมาสเตอร์ตะโกนลั่น เสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "พวกแกคิดว่าโลกใบนี้มันสวยงามนักหรือไง? โลกที่สร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและความตายของพี่ชายฉัน!" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักไป ดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้บางอย่าง "พี่ชาย... ของคุณงั้นเหรอคะ?" เรย์เอ่ยทวนคำ เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ บั๊กมาสเตอร์หัวเราะลั่น น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสมเพช "ใช่! พี่ชายของฉัน... โปรแกรมเมอร์ผู้สร้างรากฐานของเกมนี้ขึ้นมาหยาดหยดสุดท้าย แต่สุดท้ายบริษัทมันทำยังไงล่ะ? พวกมันเขี่ยเขาทิ้งเหมือนสุนัขข้างถนน ขโมยผลงาน ลบชื่อเขาออกจากเครดิต แล้วปล่อยให้เขาตรอมใจตายในโลกแห่งความจริง!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวหนתทึบขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ลูน่าส่งเสียงครางฮือในลำคอเบาๆ มันเดินวนไปมาบนไหล่ของเรย์ราวกับรับรู้ถึงคลื่นอารมณ์อันเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า "ความแค้น... งั้นเหรอคะ" เรย์พึมพำกับตัวเอง เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แม้เซนจะส่งเสียงเตือนเบาๆ ว่าให้อยู่ห่างไว้ เรย์ก็ยังคงเลือกที่จะเดินหน้าต่อ สายตาของเธอมองทะลุผ่านความเกรี้ยวกราด ไปยังความโดดเดี่ยวและเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใน "คุณคิดว่าการทำลายโลกใบนี้ จะทำให้พี่ชายของคุณฟื้นขึ้นมาหรือคะ?" เรย์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไร้ซึ่งการประชดประชัน แต่มันกลับลึกลงไปบาดลึกในใจของผู้ฟัง "เธอรู้อะไร!" บั๊กมาสเตอร์ตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เธอเป็นแค่ผู้เล่นหน้าโง่ที่เข้ามาเสพสุขบนความทุกข์ระทมของคนอื่น! มอนสเตอร์น่ารักๆ ที่เธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ทุกวันเนี่ยนะ... รู้ไหมว่ามันถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดความเจ็บปวดของเขา!" เรย์นิ่งเงียบไป ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่ขนปุกปุยของลูน่า เจ้าจิ้งจอกหิมะซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเธอราวกับต้องการปลอบประโลม เรย์เข้าใจดีว่ามอนสเตอร์ในเกมนี้ไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือจิตวิญญาณที่ถูกถ่ายทอดผ่านความรักของผู้สร้าง "ฉันรู้ค่ะ..." เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคู่สวยสบตากับบั๊กมาสเตอร์ตรงๆ "เพราะทุกครั้งที่ฉันมองตาลูน่า... หรือมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ความใส่ใจ และความรักของผู้สร้าง ไม่ใช่ความแค้นแบบที่คุณกำลังแบกรับไว้หรอกนะคะ" บั๊กมาสเตอร์ชะงัก ร่างกายที่สั่นเทาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววสั่นไหวราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ถูกความร้อนแผดเผา แต่ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติม บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน! หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เคยแสดงสถานะของระบบ กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นระงับประสาท พร้อมๆ กับร่างของบุคคลปริศนาผู้กุมตัวบั๊กมาสเตอร์ไว้ในตอนแรก ค่อยๆ ถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี... ใบหน้าที่ทุกคนในที่นี้คิดว่าได้หายสาบสูญไปจากระบบตั้งแต่วันแรกที่เกมเปิดให้บริการ! "เล่นละครกันจบหรือยังคะ... น้องชายตัวน้อยของฉัน?" รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากของ "ผู้สร้าง" ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับปลายนิ้วที่กดลงบนปุ่มรีเซ็ตระบบทั้งหมดทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาจนถึงบทนี้นะคะ