ทำลายฐานทัพบั๊ก

"ถ้าพวกคุณก้าวล่วงเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว โค้ดต้นฉบับทั้งหมดนี่จะถูกฟอร์แมตอย่างไร้ความปรานีนะคะ!" เสียงกรีดร้องด้วยความสติแตกของ 'บั๊กมาสเตอร์' ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงสีเทาหม่น หน้าจอโฮโลแกรมหลายร้อยจอที่ฉายภาพความบิดเบี้ยวของโลกเสมือนกำลังกะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของข้อมูลที่ถูกบีบอัดจนผิดรูป ราวกับอากาศกำลังจะขาดออกซิเจน เรย์หยุดฝีเท้าลงทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสงบ แม้ในใจจะตระหนักดีว่าเวลาเหลืออีกไม่มากแล้วก่อนที่เซิร์ฟเวอร์หลักจะล่มสลาย เขากระชับเสื้อคลุมสีเข้มที่เปรอะเปื้อนเศษละอองโค้ด ก่อนจะปรายตามองลูน่า—จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่เกาะอยู่บนลาดไหล่ ดวงตาสสีฟ้าใสของมันหรี่ลงอย่างใช้ความคิด หางฟูฟ่องสะบัดไปมาเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เรย์เข้าใจดีกว่าใคร "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วค่ะ บั๊กมาสเตอร์..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะกดดันให้ชายสติเฟื่องตรงหน้าสะดุ้ง "การที่คุณพยายามลบโลกใบนี้ เพียงเพราะความเจ็บปวดในโลกความเป็นจริง... มันไม่ได้ช่วยให้แผลเป็นในใจของคุณจางลงเลยแม้แต่น้อย" "แกจะไปรู้อะไร! โลกปลอมๆ นี้น่ะสมควรถูกทำลายตั้งแต่แรกแล้ว!" บั๊กมาสเตอร์คำรามลั่น นิ้วเรียวยาวสั่นเทากำลังจะกดลงบนปุ่มสีแดงฉานบนแผงควบคุมหลัก "ฉันรู้ค่ะ... ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนที่ถูกหักหลัง" เซนก้าวเข้ามาประชิดด้านข้างของเรย์ ดาบยาวในมือถูกลดระดับลง ความดุดันในสนามรบถูกแทนที่ด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง "แต่ความทรงจำที่พวกเรา... เหล่าผู้เล่นและมอนสเตอร์ร่วมสร้างกันมา มันไม่ใช่ข้อมูลปลอมๆ ที่คุณจะมาตัดสินใจทำลายมันตามอำเภอใจนะคะ" บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องจักรระบายความร้อนที่ทำงานอย่างหนักหน่วง เรย์ส่งกระแสจิตผ่านความผูกพันพิเศษไปยังกลุ่มมอนสเตอร์ด้านหลัง ลูน่ากระโดดลงจากไหล่ ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อยพร้อมเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนเพื่อเตรียมรับมือหากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน ขณะที่มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ต่างแยกเขี้ยวขู่คำรามขนาบข้างอย่างพร้อมเพรียง ความอบอุ่นจากสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่ที่เคยเย็นเยียบและบิดเบี้ยวแห่งนี้ บั๊กมาสเตอร์ชะงัก นิ้วที่ค้างอยู่เหนือปุ่มสีแดงสั่นเทารุนแรงยิ่งขึ้น ดวงตาหลังแว่นหนาเตอะฉายแววสับสนและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "พวกแก... ทำไมถึงยังปกป้องที่แบบนี้..." "เพราะที่นี่คือบ้านค่ะ" เรย์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นไร้ความลังเล "บ้านที่มีรอยยิ้ม มีมิตรภาพ และมีเรื่องราวที่พวกเราอยากจะเขียนมันต่อไปด้วยกัน" สิ้นคำพูดของเรย์ บั๊กมาสเตอร์หลับตาลง หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจไหลรินผ่านแก้มตอบ บรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลงเมื่อนิ้วมือที่กุมปุ่มทำลายล้างค่อยๆ คลายออก ความเงียบงันที่น่ากลัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจผ่อนคลายของทุกคนในห้อง ทว่า... ในวินาทีที่ความโล่งอกกำลังจะเข้าครอบงำ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สัญญาณเตือน! พื้นห้องใต้เท้าของพวกเขายยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ เสียงหัวเราะปริศนาที่เย็นเยียบและชวนขนหัวลุกดังขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับร่างเงาสูงใหญ่สวมหน้ากากกะโหลกสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ "น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ... แต่พอกันทีสำหรับการเล่นละครน้ำเน่า" ร่างนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่า พร้อมกับยื่นมือไปคว้าคอเสื้อของบั๊กมาสเตอร์ลอยขึ้นเหนือพื้นในพริบตาเดียว ก่อนที่เรย์และเซนจะทันได้ขยับตัว!