ตะลุยแดนหิมะนิรันดร์

“อย่านิ่งเฉยแบบนั้นสิเรย์! ถ้าปล่อยให้รอยแยกนั่นขยายตัว เราทุกคนได้กลายเป็น ‘ข้อมูลขยะ’ สมชื่อบั๊กมาสเตอร์นั่นแน่!” เสียงของเซนตวาดผ่านความโกลาหล เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่แววตาที่ปกติจะฉายความขี้เล่นกลับดุดันและเยือกเย็นดุจคมดาบ มือหนากระชากคอเสื้อเรย์ให้ถอยห่างจากรอยแยกสีดำสนิทที่กำลังกัดกินผืนดินเบื้องล่าง พื้นที่รอบตัวพวกเขาบิดเบี้ยว ข้อมูลตัวเลขวิ่งพล่านในอากาศเหมือนแมลงวันนับล้านที่กระหายเลือด เรย์ไม่ได้ตอบโต้ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางของความมืดมิดนั้น ที่นั่น... ลูน่าไม่ได้ทำเพียงแค่นั่งเฉยๆ จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วพองขนสีขาวนวลจนดูเหมือนก้อนเมฆที่กำลังโกรธจัด ดวงตาสีฟ้าครามของมันสั่นระริก ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะมันกำลัง ‘แบกรับ’ พลังงานมหาศาลที่พยายามจะฉีกกระชากโลกใบนี้เข้าไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย “ลูน่า... พอแล้ว!” เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการเชื่อมต่อทางจิตแล่นผ่านสมองเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง “ฉันสั่งให้แกถอยออกมา!” “กรรรร...” ลูน่าขู่ต่ำๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นไม่ใช่เสียงขู่ของสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียงสะอื้นของความพยายาม มันไม่ถอย มันรู้ดีว่าถ้าที่นี่พังทลาย ‘ไอเทมวิวัฒนาการ’ ที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนหิมะนิรันดร์—เป้าหมายเดียวที่จะทำให้ลูน่าแข็งแกร่งพอจะปกป้องเรย์ได้—จะหายไปตลอดกาล “ถ้าเราไม่ทำตอนนี้ ก็ไม่มีโอกาสหน้าอีกแล้วนะคะเซน” เรย์เปลี่ยนท่าที ทันใดนั้นเขาก็คว้ามือเซนแล้วออกวิ่ง พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางพายุข้อมูลที่กำลังคลุ้มคลั่ง “เชื่อใจฉัน... หรือจะเชื่อใจมอนสเตอร์ของฉันดีล่ะ?” เซนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก “ก็ต้องเป็นทั้งสองอย่างนั่นแหละ!” ทิวทัศน์รอบตัวเปลี่ยนจากทุ่งหญ้าเขียวขจีกลายเป็นความว่างเปล่าสีขาวโพลน พวกเขาทะลุผ่านเกราะกำบังของระบบเข้าสู่เขตแดนหิมะนิรันดร์โดยไม่ได้ตั้งใจ อุณหภูมิในเกมดิ่งวูบจนค่าสถานะ ‘หนาวเหน็บ’ ปรากฏขึ้นเหนือหัวเป็นตัวเลขสีแดงฉาน บรรยากาศที่นี่เงียบงันจนน่าขนลุก ลมพายุพัดพาเอาเกล็ดหิมะที่คมกริบราวกับใบมีดกรีดผ่านชุดเกราะของพวกเขา ลูน่ากระโดดลงจากไหล่ของเรย์ ร่างเล็กๆ ของมันดูเปราะบางท่ามกลางพายุหิมะที่บ้าคลั่ง มันเดินนำหน้าไปอย่างมั่นคง ทิ้งรอยเท้าจางๆ ไว้บนพื้นหิมะหนาเตอะ ทุกย่างก้าวของมันมีละอองแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ปรากฏขึ้นเพื่อปัดเป่าไอเย็นที่กัดกินร่างกายของเรย์และเซน “มันกำลังนำทางเราไปที่ ‘หัวใจแห่งน้ำแข็ง’” เซนกระซิบเบาๆ เขาเอื้อมมือไปคว้าด้ามดาบที่สั่นระริกเพราะอิทธิพลของข้อมูลมืด “นายเห็นนั่นไหมเรย์? นั่นไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ตามตำนาน แต่มันคือบั๊กที่หลุดออกมาจากส่วนลึกที่สุดของฐานข้อมูล” เบื้องหน้าของพวกเขาคือถ้ำน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่ภายในมีไอเทมวิวัฒนาการที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—‘ผลึกจิ้งจอกดารา’ ทว่ามันไม่ได้อยู่ลำพัง รอบๆ ผลึกนั้นมีเงาร่างสีดำสนิทที่รูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ร้ายไร้หน้า มันคือ ‘ผู้เฝ้าประตู’ ที่ถูกบั๊กมาสเตอร์ส่งมาขัดขวาง เรย์สูดลมหายใจลึก เขาไม่ได้หวาดกลัวอีกต่อไป ความสามารถในการอ่านใจมอนสเตอร์ของเขาเริ่มแสดงผล ลูน่าส่งความรู้สึกบางอย่างผ่านเข้ามาในใจ มันบอกว่าไอเทมนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อวิวัฒนาการเท่านั้น แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะลบจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกจริงและโลกเสมือนที่พังทลายลงไปเมื่อครู่ “ลูน่า ปรับคลื่นพลังงานตามฉัน!” เรย์ตะโกนสั่ง จิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ ร่างของมันส่องแสงเจิดจ้าลบเลือนความมืดมนของถ้ำน้ำแข็ง ในขณะที่เรย์และเซนร่วมมือกันดึงความสนใจของผู้เฝ้าประตู การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เรย์ไม่ได้ใช้เพียงดาบ แต่เขากำลังใช้ ‘ทักษะผู้ฝึก’ ที่เขาสร้างขึ้นเอง นั่นคือการส่งผ่านพลังงานชีวิตส่วนหนึ่งไปให้กับลูน่า เพื่อให้มันก้าวข้ามขีดจำกัดของเลเวล ทุกครั้งที่อาวุธปะทะกัน เสียงของระบบแจ้งเตือนดังรัวในหูของเรย์ *คำเตือน: ความสมบูรณ์ของโลกลดลงถึงระดับวิกฤต!* *คำเตือน: ผู้เล่นได้รับผลกระทบจากบั๊กขั้นรุนแรง!* เรย์ไม่สนใจ เขาเห็นลูน่าคว้าผลึกจิ้งจอกดาราไว้ในปาก แสงสีทองประกายสว่างวาบไปทั่วบริเวณจนเขามองไม่เห็นอะไรอีกต่อไป รู้สึกเพียงแรงมหาศาลที่ผลักดันเขากระเด็นออกมานอกถ้ำ หิมะรอบข้างเริ่มถล่มลงมากลบฝังทุกอย่าง เมื่อฝุ่นหิมะจางลง เรย์พยายามลืมตาขึ้นมอง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือลูน่าที่เปลี่ยนไป... ร่างกายของมันเติบโตขึ้นเล็กน้อย ขนสีขาวเงางามราวกับผ้าไหมชั้นดี ทว่าดวงตาของมันกลับไม่ได้จ้องมองมาที่เขา แต่มันจ้องมองไปยัง ‘บุคคล’ ที่ยืนอยู่บนยอดหน้าผาน้ำแข็งเบื้องบน นั่นไม่ใช่บอส ไม่ใช่บั๊กมาสเตอร์... แต่เป็นร่างอวตารของตัวเขาเอง—เรย์—ที่ถือดาบสีดำสนิทเล่มเดียวกับที่บั๊กมาสเตอร์ใช้ ร่างอวตารนั้นยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่เยือกเย็นและแฝงไปด้วยความอาฆาตก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเรย์ราวกับแกะ “ยินดีที่ได้รู้จัก... นายในอนาคตที่แสนจะไร้เดียงสา” ก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับ ร่างอวตารนั้นก็ตวัดดาบลงมา พื้นดินที่เรย์ยืนอยู่แยกออกเป็นสองส่วนพร้อมกับแสงสว่างวาบที่ฉีกกระชากมิติจนขาดสะบั้น และสิ่งสุดท้ายที่เขารู้สึกคือความอบอุ่นของลูน่าที่กระโดดเข้ามาขวางวิถีดาบนั้นไว้ด้วยชีวิต! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลูน่าและเรย์ในโลกที่กำลังสั่นคลอนนี้เสมอนะคะ!