อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นเน่าเฟะของน้ำปุ๋ยหมักเคมีที่ถูกสาดเข้าใส่ป้ายหน้าร้าน "สวนรินรดาออร์แกนิก" ลอยคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รินรดายืนนิ่งสนิท มือเรียวที่กำลังถือตะกร้าเก็บมะเขือเทศราชินีชะงักค้าง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเยือกเย็น แววตาของเชฟมือฉมังที่ผ่านศึกในห้องครัวระดับมิชลินมาโชกโชนไม่มีความหวาดกลัว เจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรำคาญใจราวกับกำลังมองดูแมลงวันตัวน่ารำคาญที่บินตอมอาหารจานโปรด "ทำอะไรกันวะ! ถอยออกไปให้หมดนะ!" เสียงหอบหายใจและเสียงตะคอกด้วยความโกรธของลุงมั่น คนงานเก่าแก่ดังลั่นมาจากแปลงผักสวนครัวด้านหลัง ก่อนที่ร่างท้วมจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบังหน้าเจ้านายสาวไว้ พร้อมกับลูกน้องอีกสองคนที่ถือจอบและเสียมเตรียมพร้อม "โอ้โห... ผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมของเศรษฐีใหม่ ดูท่าทางจะขายดีจนคนเขาหมั่นไส้เอาขยะมาทิ้งให้ฟรีๆ เลยสินะครับคุณรินรดา" เสียงหัวoเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากชายร่างสูงใหญ่สวมหมวกแก๊ปสีดำปิดบังใบหน้าครึ่งซีก เขาก้าวเท้าเหยียบย่ำแปลงผักสลัดไฮโดรโปนิกส์ที่รินรดาเพิ่งลงทุนติดตั้งระบบใหม่เข้ามาอย่างจงใจ รองเท้าผ้าใบราคาแพงบดขยี้ก้านผักกาดแก้วจนแหลقเหลวคามือ รินรดายกมือขึ้นห้ามลุงมั่นที่กำลังจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มชายฉกรรจ์สี่คนที่เดินเข้ามาล้อมรอบตัวเธอไว้ เธอวางตะกร้ามะเขือเทศลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางใจเย็นราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย "ส่งกลิ่นเหม็นเน่าขนาดนี้... คงลงทุนซื้อปุ๋ยเคมีเกรดต่ำมาสาดเล่นหมดไปหลายบาทเลยสินะคะ" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "บอกเจ้านายเก่าของพวกคุณด้วยว่า วิธีการสกปรกแบบเด็กอนุบาลนี้ ใช้ไม่ได้ผลกับฉันหรอกค่ะ" ชายหัวโจกยิ้มเยาะจนเห็นฟันเหลือง "ปากดีนักนะอีคุณหนูตกอับ คิดว่าหนีมาซุกหัวซบเซาอยู่บ้านนอกแล้วจะไม่มีใครตามเจอหรือไง? คุณกฤตภัทรฝากความคิดถึงมาให้... และบอกว่าของที่เธอขโมยสูตรไปเมื่อสามปีก่อน ถึงเวลาต้องชดใช้ด้วยดอกเบี้ยมหาศาลแล้ว!" ชื่อ 'กฤตภัทร' ทำให้รินรดากำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำเลวร้ายในห้องครัวใหญ่ของภัตตาคารหรูย้อนกลับมาในหัว อดีตคู่หมั้นและหุ้นส่วนจอมปลอมที่ขโมยผลงานและสูตรอาหารระดับตำนานของเธอไปจดลิขสิทธิ์เป็นของตัวเอง แถมยังตลบหลังใส่ร้ายป้ายสีจนเธอต้องระเห็จออกจากวงการอาหารอย่างอัปยศ หากไม่ใช่เพราะเธอมีความลับเรื่อง 'มิติสวนป่าหิมพานต์จำลอง' ที่ช่วยฟื้นฟูชีวิตและสร้างตัวใหม่ได้ ป่านนี้เธอคงกลายเป็นคนไร้บ้านไปนานแล้ว แต่ตอนนี้... คนพวกนี้กล้าดียังไงถึงมารังing สวนผลไม้และแปลงผักที่เธอและธามันร่วมกันสร้างหยาดเหงื่อแรงกายขึ้นมา! "ขโมยเหรอคะ?" รินรดาหัวoเราะในลำคอ เสียงหัวoเราะที่เยือกเย็นทำให้ชายฉกรรจ์ชะงักไปชั่วขณะ "คนที่ขโมยสมองและหยาดเหงื่อคนอื่นหน้าด้านๆ คือใครกันแน่ พวกคุณน่าจะรู้ดีแก่ใจ... แต่อันที่จริง ฉันต้องขอบคุณพวกคุณด้วยซ้ำที่อุตส่าห์มาเปิดทางให้ฉันได้ทดลองสูตรปุ๋ยหมักชีวภาพสูตรใหม่พอดี" พูดจบ รินรดาก็สะบัดมือเปิดระบบสปริงเกอร์อัตโนมัติที่เชื่อมต่อกับน้ำแร่บริสุทธิ์จากมิติลับทันที! *ฟู่!* สายน้ำพุ่งกระจายออกเป็นละอองฝอย กลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรป่าหิมพานต์และดอกไม้ทิพย์ฟุ้งกระจายกลบกลิ่นเหม็นเน่าของปุ๋ยเคมีในพริบตา ละอองน้ำเหล่านั้นเมื่อกระทบถูกตัวชายฉกรรจ์ กลับทำให้พวกเขารู้สึกแสบร้อนที่ผิวหนังราวกับโดนกรดอ่อนๆ จนต้องส่งเสียงร้องโหยหวนและวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกจากสวนไปอย่างไม่เป็นขบวน ลุงมั่นอ้าปากค้าง มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ "คุณริน... นั่นมันน้ำอะไรทำไมถึง..." "น้ำยาทำความสะอาดออร์แกนิกสูตรพิเศษค่ะลุงมั่น" รินรดายิ้มหวานหยดให้ลูกน้องเก่า แต่แววตายังคงมีความระแวงซ่อนอยู่ "พวกมันไม่รามือแค่นี้แน่ค่ะ ช่วงนี้เราคงต้องเพิ่มความระมัดระวังกันเป็นพิเศษ" คล้อยหลังกลุ่มอันธพาลไม่นาน เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หรูคันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าสวน ร่างสูงใหญ่ของธามันในชุดสูทสีเข้มแต่ไม่ได้ผูกเนกไท ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ ดวงตาคมกวาดมองร่องรอยความเสียหายที่หน้าสวนก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะดุดันขึ้นจนน่ากลัว รัศมีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนลุงมั่นต้องรีบขอตัวเดินเลี่ยงไปทำงานอื่น ธามันสาวเท้าเข้ามารวบตัวรินรด้าเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดทันที มือหนาลูบหลังเธอบางเบาราวกับต้องการตรวจสอบว่าเธอปลอดภัยดีหรือไม่ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นอายแดดอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้รินรดารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด "ผมเห็นพวกมันวิ่งหน้าตาตื่นออกจากซอยบ้านเรา... เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมฝีปาก ใบหน้าคมคายฉายแววคุกรุ่นด้วยโทสะ "แค่แมลงสาบตัวเดิมที่ตามมาตายน่ะค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามจะผละออกจากอ้อมกอดแต่ธามันกลับยิ่งกระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม "รินรดา... ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่ามีอะไรต้องบอกผมทันที อย่าจัดการปัญหาพวกนี้คนเดียว" ธามันขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงเจือความห่วงใยและดุดันในเวลาเดียวกัน "ไอ้กฤตภัทรมันยังไม่เลิกราสินะครับ งั้นผมจะจัดการให้มันไม่ต้องแม้แต่จะโผล่หน้ามาในจังหวัดนี้อีกเลยดีไหม?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม เธออมยิ้มบางๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ที่อกแผงอกกว้างของสามีสายเปย์ "ใจเย็นก่อนสิคะคุณธามัน... คนระดับนั้น ถ้าจัดการง่ายๆ ด้วยเงินหรืออำนาจของคุณ มันก็ไม่สนุกสิคะ ฉันเตรียมเมนูเด็ดไว้ต้อนรับพวกมันในงานประมูลสินค้าเกษตรสัปดาห์หน้าแล้ว รับรองว่างานนี้มีคนอกแตกตายคาเวทีแน่ๆ" ธามันมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าสวยหวานของภรรยาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เมียรักของเขานับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ แต่ให้ตายเถอะ... เขากลับยิ่งหลงใหลและคลั่งรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้นเสียแล้ว "ตามใจคุณครับ... แต่ถ้าพวกมันกล้าแตะต้องตัวคุณแม้แต่ปลายนิ้ว ผมจะถอนรากถอนโคนธุรกิจของมันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษอิฐเลย" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังเด็ดขาด ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องโดยการก้มลงสูดดมความหอมที่ซอกคอระหงของเธอเบาๆ "ว่าแต่... เมื่อเช้าคุณบอกว่าจะทำเมนู 'แกงเขียวหวานไก่บ้านยอดมะพร้าวอ่อน' ให้ผมทานไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนี้กลิ่นหอมลอยไปถึงหน้าปากซอยจนท้องผมร้องหมดแล้วนะ" กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องแกงเขียวหวานที่เคี่ยวด้วยกะทิสดใหม่จากมะพร้าวในสวน ผสมผสานกับพริกแกงตำเองสีเขียวมรกตและยอดมะพร้าวอ่อนกรุบกรอบเริ่มโชยกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัว รินรดายกหม้อดินเผาลงจากเตา ตักแกงร้อนๆ ราดลงบนข้าวสวยออร์แกนิกเม็ดเรียงสวยควันฉุย ก่อนจะโรยใบโหระพาและพริกชี้ฟ้าแดงซอยแต่งหน้าอย่างประณีต ธามันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมจ้องมองอาหารตรงหน้าด้วยความหิวโหย ทั้งหิวข้าว... และหิวภรรยา แต่ทว่า ในจังหวะที่รินรดากำลังจะส่งช้อนตักแกงคำแรกให้ชายหนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะของธามันก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ธามันหยิบขึ้นมาดูด้วยใบหน้าหงุดหงิด แต่พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา ดวงตาคมก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ว่าไงนะ... เกิดเรื่องที่แปลงใหญ่สาขาเหนือเหรอ?" ธามันกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ ใบหน้าครุ่นคิดหันมามองรินรดาทันที "ริน... คนของกฤตภัทรไม่ได้มาแค่ที่นี่ที่เดียว... ตอนนี้คลังสินค้าส่งออกของเรากำลังถูกไฟไหม้!" รินรดาชะงักค้าง ช้อนในมือร่วงตกลงกระทบจานกระเบื้องเสียงดังสนั่น ท่ามกลางกลิ่นหอมเย้ายวนของแกงเขียวหวานที่ลอยอบอวลไปทั่วบ้าน ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทันทีเมื่อเป้าหมายที่แท้จริงของศัตรูถูกเปิดเผย... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!