เถ้าถ่านที่เริ่มร่ายรำ

กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก ช่างชัดเจนเสียจนบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท หลินเฟยหรงขยับปลายนิ้วเรียวที่สวมปลอกเล็บทองคำฝังทับทิมอย่างเชื่องช้า สัมผัสแรกที่นางรับรู้มิใช่ความเหน็บหนาวของยมโลก มิใช่ความอ้างว้างในตำหนักเย็นที่นางถูกกักขังจนลมหายใจสุดท้าย หากแต่เป็นความนุ่มนวลของฟูกนอนไหมปักลายหงส์คู่เมฆา—ลวดลายที่นางมิได้ครอบครองมันอีกเลยนับตั้งแต่วันที่ราชโองการปลอมแปลงฉบับนั้นถูกประกาศก้อง "พระชายา... ใกล้ถึงเวลาที่องค์ชายสามจะเสด็จมาเทียบรับแล้วเพคะ เหตุใดจึงยังทรงนิ่งเงียบอยู่เช่นนี้เล่าเพคะ" เสียงของ *จินซื่อ* สาวใช้คนสนิทผู้เคยถูกโบจนตายต่อหน้าต่อตาในชาติก่อน ดังขึ้นด้วยความร้อนรนระคนแปลกใจ เฟยหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยขุ่นมัวด้วยความระทมทุกข์บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก นางกวาดสายตามองไปรอบห้องหอที่ตกแต่งด้วยผ้าแพรสีแดงสดสะพรั่ง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสมบูรณ์แบบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่นางจดจำได้ไม่รู้ลืม อีกสามเดือน... อีกสามเดือนเต็มๆ ก่อนที่พิธีอภิเษกอันอัปยศระหว่างนางกับองค์ชายสาม *จ้าวหย่งkang* จะอุบัติขึ้น นี่มิใช่ความฝัน โชคชะตาเล่นตลกอันใดกับนาง ถึงได้ยอมย้อนเวลากลับมาในวันที่นางยังมีฐานะเป็น "คุณหนูใหญ่สกุลหลิน" บุตรีผู้เพียบพร้อมและโง่เขลาที่สุดในเมืองหลวง วันที่นางยังคงดึงดันจะมอบหัวใจและอำนาจกองกำลังทหารในมือให้แก่บุรุษผู้เหยียบย่ำเกียรติของนางจนจมดิน "จินซื่อ" เฟยหรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาว ทว่ากลับกังวานลึกจนสาวใช้ชะงักงัน "ข้างนอก... ฝนกำลังจะตกกระนั้นหรือ" จินซื่อกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับคำถามที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ "เอ่อ... ท้องฟ้าแจ่มใสนักเพคะ ไร้ซึ่งเค้าลางของเมฆฝนแม้แต่น้อย เหตุใดพระชายา—อ๋อ คุณหนูถึงตรัสเช่นนั้นเล่าเพคะ" "นั่นสินะ" มุมปากของหญิงสาวหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับแฝงไว้ด้วยไอสังหารระลอกใหญ่ "ฟ้ายังไม่ทันฝน ไฉนคนบางคนถึงรีบเร่งอยากตายนักเล่า" นางยันกายลุกขึ้นจากเตียงนอน ปฏิเสธการช่วยเหลือจากสาวใช้ด้วยการโบกมือเพียงเล็กน้อย ทว่าเด็ดขาดจนจินซื่อไม่กล้าขยับตัวตาม นางเดินไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกสำริดบานใหญ่สะท้อนเงาของสร้อยไข่มุกราตรีและใบหน้าที่งดงามราวภาพวาด ใบหน้านี้... ใบหน้าที่เคยใช้หยาดน้ำตาอ้อนวอนขอความเมตตาจากคนไร้หัวใจ บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยแววตาของนักล่าผู้เจนจัดบนสนามการเมือง ในชาติภพก่อน นางคือหมากที่ถูกใช้แล้วทิ้งอย่างไร้ค่า ถูกยัดเยียดข้อหากบฏ ถูกบังคับให้ดื่มสุราพิษจนกระอักเลือดตายอย่างอนาถในตำหนักเย็น ทิ้งให้สกุลหลินต้องพินาศสิ้นโดยที่นางไม่ทันได้ตั้งตัว ทว่าสวรรค์เมตตา... หรือความอาฆาตแค้นของนางมันรุนแรงเสียจนยมโลกยังไม่กล้าต้อนรับ ถึงได้ส่งนางกลับมาเหยียบย่างบนกระดานหมากรุกนี้อีกครั้ง กระดานที่เบื้องหน้าคืออำนาจราชสำนัก เบื้องหลังคือศพของคนสกุลหลิน และผู้เล่นที่ถือหมากสีดำอยู่ฝั่งตรงข้าม... ก็คือองค์ชายสามผู้หน้าเนื้อใจเสือผู้นั้น "ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานจากบ่าวรับMใช้หน้าประตู "คุณหนูใหญ่ขอรับ คุณชายรองจากจวนสกุลมารอพบที่ห้องโถงใหญ่ขอรับ บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับตราประทับกองทัพชายแดนเหนือ" หลินเฟยหรงหรี่ตาลงทันที ตราประทับกองทัพชายแดนเหนือ! สิ่งนี้คือชนวนเหตุทั้งหมดที่ทำให้สกุลหลินถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ เพราะบิดาของนางมอบมันให้เป็น "สินเดิม" ในวันอภิเษก เพื่อสนับสนุนองค์ชายสามขึ้นสู่บัลลังก์มังกร ทว่าในชาตินี้... อย่าว่าแต่ตราประทับเลย แม้แต่เศษผงธุลีใต้รองเท้า นางก็จะไม่ยอมให้พวกมันได้แตะต้อง! "บอกเขารอข้าสักครู่" เฟยหรงกล่าวเรียบๆ ก่อนจะหันไปหยิบกริชทองคำเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนขึ้นมาพิจารณา คมมีดวับวาวสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงสำริด นางก้าวเดินออกจากห้องนอนด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ดั่งพญาหงส์ที่กำลังกางปีกโผบินออกจากกองเพลิง การแก้แค้นครั้งนี้มิใช่การใช้อาวุธห้ำหั่นกันด้วยกำลัง แต่มันคือการรุกฆาตทีละตา... จนกว่าราชสำนักแห่งนี้จะนองไปด้วยเลือดของผู้ที่ทรยศนาง ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูเรือนพัก สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนพิงเสาระเบียงทางเดินในมุมมืด ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับราตรี ทว่ากลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับชัดเจนเสียจนขนลุกชัน มู่หรงจิ่น... ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งประเทศ ผู้ที่คนทั้งใต้หล้าต่างหวาดกลัวและขนานนามว่า "เทพสงครามไร้ใจ" เหตุใดเขาจึงมาปรากฏตัวอยู่ในเรือนพักของคุณหนูตระกูลหลินในยามวิกาลเช่นนี้ได้ บุรุษผู้นั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหยกเนื้อดี ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองมาที่นาง เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและประกายระยับที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันตา "ดูเหมือนว่า... ข้าจะมาขัดจังหวะการเดินหมากตาสำคัญของคุณหนูหลินเข้าเสียแล้วกระมัง" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnนเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า พร้อมกับที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังหมุนจอกสุราหยกสีขาวนวลในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์—จอกสุราที่บรรจุของเหลวสีชาเข้มข้น ซึ่งส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวน ทว่าเจือด้วยกลิ่นไอของความตายที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี! --------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและล้างแค้นไปพร้อมกับข้า หงส์เพลิงหวนคืน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ