บทที่ 30

เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด มันเป็นเสียงที่รินรดารู้สึกเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ นับพันแทงทะลุผ่านโสตประสาท หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นกลอนประตูค่อยๆ เคลื่อนตัวออก ความหวาดหวั่นแล่นพล่านไปตามปลายนิ้วจนพู่กันในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เมฆาไม่ได้ขยับห่างออกไป เขายังคงยืนซ้อนหลังเธอ กลิ่นอายของสีน้ำมันเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างใบหูทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชันที่ไร้ทางถอย “ริน... แม่มาหาลูกนะ! ทำไมเงียบไปล่ะ เปิดประตูให้แม่หน่อย” เสียงของมารดาดังลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความกังวลที่เคลือบแฝงด้วยคำสั่งอันคุ้นเคย รินรดากลั้นหายใจ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกมองไปยังสมุดสเก็ตช์ภาพที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้นั้นมิใช่ภาพทิวทัศน์ที่มารดาโปรดปราน แต่เป็นภาพใบหน้าของเมฆาที่ถูกตวัดเส้นสายด้วยความรู้สึกดิบเถื่อนและลึกซึ้งเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจ “ตัดสินใจสิคะ” เมฆากระซิบ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “โลกใบเดิมที่แม่ของเธอขีดเขียนเส้นกรอบเอาไว้ให้ หรือโลกใบที่สีสันอาจจะหม่นหมอง แต่เธอได้เป็นคนถือพู่กันเอง... เลือกเอาเลยค่ะ” มือของรินรดาเอื้อมไปคว้าสมุดเล่มนั้น แต่เมฆากลับกดทับมือของเขาลงบนหลังมือของเธอ แผงอกกว้างที่แนบชิดอยู่ด้านหลังทำให้เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่หนักแน่นและไร้ซึ่งความลังเล “ถ้าเธอเลือกจะเปิดประตู... ฉันจะเป็นคนออกไปเผชิญหน้ากับท่านเอง และเธอก็จะยังเป็นรินรดาคนเดิมที่ซ่อนตัวอยู่หลังภาพวาดจืดชืดนั่นตลอดไป” เสียงบิดลูกบิดประตูเริ่มดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรงกว่าเดิม รินรดารู้ดีว่ามารดาของเธอไม่ใช่คนที่จะยอมหยุดหากไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ความขัดแย้งในใจของเธอตีกันยุ่งเหยิงราวกับสีที่ถูกละเลงจนกลายเป็นสีโคลน เธอโหยหาอิสระที่เมฆามอบให้ แต่ก็หวาดกลัวการสูญเสียความรักจากครอบครัวที่คอยประคับประคองมาตลอดชีวิต “ฉัน... ฉันทำไม่ได้” รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษวาดเขียน “ทำได้สิคะ ถ้าเธอกล้าที่จะระบายสีลงไปในพื้นที่ที่คนอื่นไม่อนุญาต” เมฆาปล่อยมือจากเธอแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาไม่ได้หนี แต่เขากำลังยืนรออยู่ตรงมุมมืดของห้อง ราวกับผู้คุมกฎที่รอคอยบทสรุปของละครฉากสำคัญ ประตูเปิดออกกว้าง มารดาของรินรดาก้าวเข้ามาพร้อมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่แล้วดวงตาของผู้เป็นแม่ก็หยุดชะงักลงเมื่อเห็นห้องที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการทำงานที่ดูผิดแปลกไปจากเดิม ภาพวาดที่ถูกกางทิ้งไว้เต็มพื้นห้อง รวมถึงเงาร่างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงมุมห้อง “รินรดา! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมชายคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่!” เสียงแหลมสูงของผู้เป็นแม่ดังขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่สมุดสเก็ตช์ภาพบนโต๊ะ “นั่นอะไร! เอามาให้แม่ดูเดี๋ยวนี้!” รินรดาขยับตัวจะคว้าสมุด แต่เมฆาก้าวพรวดพราดผ่านร่างของเธอไปอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ เขาคว้าสมุดเล่มนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นไปอีกระดับ “คุณแม่ครับ” เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก “คุณอยากเห็นความจริงที่รินรดาเก็บไว้ไหมครับ? ความจริงที่ว่า เธอไม่ได้ต้องการเดินตามเส้นทางที่คุณขีดไว้เลยแม้แต่นิดเดียว” เขาสะบัดสมุดเปิดออกไปหน้าที่เต็มไปด้วยความลับที่รินรดาไม่อยากให้ใครเห็น ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของหญิงสาวทั้งสองคน มารดาของรินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นลายเส้นและถ้อยคำที่ถูกเขียนทับลงบนรูปวาดเหล่านั้น “นี่แก... แกทำแบบนี้กับตัวเองงั้นเหรอ?” มารดาของเธอเสียงสั่น เธอมองลูกสาวราวกับเห็นคนแปลกหน้า รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เธอตัดสินใจก้าวออกไปยืนข้างเมฆา ไม่ใช่เพราะความรักที่ลึกซึ้งเพียงอย่างเดียว แต่เพราะในวินาทีนั้น เธอตระหนักได้ว่าหากเธอไม่เลือกที่จะพังกำแพงนี้ลงด้วยตัวเอง เธอจะกลายเป็นเพียงภาพวาดที่ไร้ชีวิตในกรอบทองที่แม่ของเธอสร้างขึ้น “แม่คะ” รินรดากล่าว เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “รินไม่ได้ต้องการจะทำร้ายใคร แต่รินก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ภายใต้พู่กันของแม่ได้อีกต่อไปแล้ว” เธอคว้ามือของเมฆาเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเย็นเยียบในใจ เมฆาปรายตามองหญิงสาวที่ยืนข้างกายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธออีกครั้ง ในจังหวะที่มารดาของเธอกำลังก้าวถอยหลังด้วยความช็อก “จำไว้นะรินรดา” เมฆากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวเธอ “ความผิดบาปที่เธอเลือกวันนี้ จะเป็นสีสันที่สวยงามที่สุดในชีวิตของเธอ... หรือจะเป็นสีดำสนิทที่กัดกินหัวใจเธอไปตลอดกาล” ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเมฆาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เขาหยุดชะงัก ก้มมองหน้าจอเพียงแวบเดียว แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าอย่างประหลาด “ริน... เราคงไปได้ไกลแค่นี้” เขาปล่อยมือเธอทันที ก่อนจะรีบหันหลังเดินไปที่หน้าต่างแล้วกระโดดออกไปในความมืดของค่ำคืน ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้อง ในขณะที่มารดาของเธอค่อยๆ กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นภาพวาดใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้สมุดสเก็ตช์ ซึ่งเป็นภาพวาดใบหน้าที่แท้จริงของ 'บุคคลในอดีต' ที่เมฆาพยายามจะลืมมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับรอยพู่กันของรินรดาในบทนี้ด้วยกันนะคะ