จุดเริ่มต้นของจุดพักผ่อนที่หายไป

“ถ้าคุณทำซุปหม้อนี้ระเบิดอีกรอบ ฉันสาบานว่าจะส่งคุณไปขัดห้องสมุดที่ชั้นใต้ดินของหอคอยโดยไม่ให้แตะต้องเตาหลอมอีกเป็นปี คิริ” เสียงเรียบเย็นเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกของเซเลสเทียดังขึ้นในจังหวะที่คิริกำลังจะหย่อน 'รากไม้เงาจันทร์' ลงในหม้อปรุงอาหารที่กำลังเดือดพล่าน ชายหนุ่มชะงักมือทันทีจนรากไม้นั่นร่วงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แทนที่จะเป็นน้ำซุปสีม่วงอมฟ้าที่เขากำลังพยายามทำเพื่อให้ได้บัฟฟ์เพิ่มค่าความเหนื่อยล้าในการพักผ่อน คิริถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางวางตะหลิวไม้ในมือลงแล้วหันไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่เบื้องหลัง นัยน์ตาสีครามเข้มของเธอหรี่ลงเล็กน้อยราวกับจะจับผิดความผิดพลาดที่เขามักจะทำโดยไม่ตั้งใจเป็นประจำ “อาจารย์เซเลสเทียคะ... นี่มันเกม VRMMO นะคะ ไม่ใช่โรงเรียนทำอาหาร นี่ผมตั้งใจจะแค่ทำ 'ซุปฟื้นฟูพลังงานระดับต่ำ' เพื่อไปนอนพักผ่อนในเกมเฉยๆ เองนะ ทำไมต้องซีเรียสขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?” คิริพึมพำพลางใช้ทิชชูเวทมนตร์เช็ดคราบเหนียวบนโต๊ะ “การพักผ่อนคือการฟื้นฟูทรัพยากรที่มีค่าที่สุดของนักผจญภัย หากคุณมัวแต่ลวกๆ กับเรื่องพื้นฐาน วันข้างหน้าคุณจะเอาอะไรไปรอดในดันเจี้ยนที่แม้แต่ลมหายใจยังเป็นพิษ” เธอเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของหนังสือเก่าและสมุนไพรโชยมาจากกายเธอ “หยิบมันขึ้นมาใหม่ คราวนี้เพิ่มสัดส่วนรากไม้เป็นสองเท่า แต่อย่าให้ความร้อนเกินขีดจำกัดล่ะ” คิริกลอกตาอย่างเซ็งๆ แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขาหยิบรากไม้ชิ้นเดิมขึ้นมา ก่อนจะจงใจใส่ 'น้ำตานางเงือก' ที่เขาแอบผสมไว้ในช่องเก็บของส่วนตัวลงไปแทนส่วนผสมหลักที่เขาควรจะใช้—นั่นเป็นเทคนิคการทำอาหารนอกตำราที่เขาเคยเห็นในฟอรั่มลับของพวกนักปรุงยาจอมขี้เกียจเพื่อเพิ่มความเร็วในการทำเควสต์พักผ่อน *ฟู่!* เปลวไฟสีเขียวประหลาดพุ่งขึ้นจากหม้อปรุงอาหาร กลิ่นฉุนของสารเคมีฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวชั่วคราวที่เขาสร้างขึ้นกลางเมืองเริ่มต้น เซเลสเทียเบิกตากว้างเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เธอรีบก้าวเข้ามาเพื่อปัดป้องไอระเหย แต่ดูเหมือนระบบจะคำนวณความผิดพลาดของสูตรอาหารนี้ไว้นอกเหนือการควบคุมไปแล้ว “คิริ! ถอยออกมา!” เสียงของเซเลสเทียขาดหายไปในเสียงระเบิดกัมปนาทที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากพลังทำลายล้าง แต่เป็นแรงดูดมหาศาลที่ฉีกกระชากพื้นที่มิติเบื้องหน้าให้บิดเบี้ยว พื้นไม้ใต้เท้าของคิริกลายเป็นหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ร่างของเขาร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดพร้อมกับเสียงระบบที่ดังระรัวจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ *‘แจ้งเตือน: ผู้เล่นคิริ ทำภารกิจ [มื้ออาหารแห่งความโกลาหล] ผิดพลาดอย่างรุนแรง’* *‘แจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของค่าสถานะไอเทมลับ [น้ำตานางเงือก] ผสมผสานกับ [รากไม้เงาจันทร์] ในพื้นที่จำกัด’* *‘คำสั่งระบบ: ปรับจูนพิกัดผู้เล่นสู่พื้นที่ปิดตาย: [ห้องสมุดต้องห้ามแห่งบรรณารักษ์ไร้เงา]’* คิริรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงไปมาในเครื่องซักผ้าพลังงานเวทมนตร์ ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดกะทันหัน เขากระแทกลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ ความมืดมิดรอบตัวค่อยๆ จางหายไปเมื่อคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังค่อยๆ ติดไฟขึ้นเองทีละดวง เผยให้เห็นชั้นหนังสือที่สูงตระหง่านจนมองไม่เห็นยอด ราวกับว่าเขากำลังอยู่ในหอคอยห้องสมุดที่ไม่มีวันสิ้นสุด “นี่มัน... ที่ไหนกัน?” เขายันตัวลุกขึ้น แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดกึก เมื่อเห็นร่างของเซเลสเทียที่ตกลงมาตามหลังเขา กำลังลอยตัวลงมาอย่างสง่างามราวกับขนนก ทว่าแววตาของเธอกลับไม่ได้แสดงความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับฉายแววหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนทั่วไป...” เซเลสเทียกระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ “นี่คือรอยแยกที่ถูกลบออกจากบันทึกของเกม คิริ... สิ่งที่คุณทำเมื่อกี้ มันไม่ใช่การทำอาหารพลาด แต่มันคือการเปิดประตูสู่อดีตของโลกใบนี้” ขณะที่เธอยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงปกติของเกม แต่มันคือเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก *‘ระบบประกาศ: ยินดีต้อนรับสู่ส่วนลึกของดันเจี้ยนระดับ SSS - [หอสมุดแห่งความทรงจำที่สาบสูญ]* *‘เงื่อนไขภารกิจ: ค้นหาความจริงที่ถูกฝังกลบภายใน 60 นาที หรือถูกลบข้อมูลตัวละครทิ้งอย่างถาวร’* *‘ตรวจพบผู้บุกรุก: บรรณารักษ์ลำดับที่ 0 กำลังตื่นจากการหลับใหล... 3... 2... 1...’* พื้นห้องสมุดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ามนุษย์หลายเท่าก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังชั้นหนังสือที่ไกลออกไป แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นจากดวงตาคู่โตที่ดูคล้ายกับกะโหลกยักษ์ประดับอัญมณี คิริหันไปสบตาเซเลสเทียที่ตอนนี้ชักดาบสีเงินออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของเธอเคร่งขรึมจนแทบจะกลายเป็นหิน “คิริ... ถ้าไม่อยากตายที่นี่ตั้งแต่วินาทีแรก ก็จงหยิบขวดปรุงยาที่เน่าที่สุดของคุณออกมาเดี๋ยวนี้” เธอสั่งเสียงเข้ม “เพราะสิ่งที่กำลังเดินออกมา... มันไม่รู้จักคำว่าปราณี” มังกรกระดูกในชุดเกราะบรรณารักษ์ค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืด แรงกดดันมหาศาลทำให้คิริแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่เควสต์พักผ่อน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่เขาเป็นคนเปิดประตูให้มันเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปสู่ความลับดำมืดนี้กับคิริและเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!