เมื่อเสือเจอกับแมวป่า

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาวจนเสียงดังสนั่น เป็นสัญญาณเตือนภัยกลายๆ ว่าความอดทนของประธานชมรมหุ่นยนต์แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์กำลังจะหมดลงในอีกไม่ถึงสามวินาทีข้างหน้า "ฉันไม่เซ็นค่ะ" น้ำเสียงหวานใสดุจเสียงกระดิ่งแก้วแต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะทahan ร่างระหงของพริ้มเพราในชุดนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัว ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของกวินทร์ เธอยกแขนขึ้นกอดอก ปลายเล็บเจลสีนู้ดเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ข้อศอกเป็นจังหวะ ราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นคิ้วหนาของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ กวินทร์เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและความรำคาญใจที่ฉายชัดจนไม่ต้องพยายามซ่อน เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเหมือนคนกำลังเจอแมวป่าจอมพยศที่หลุดเข้ามาในเขตหวงห้าม "อ่านรายละเอียดโปรเจกต์งานรวมคณะหรือยังคุณพริ้มเพรา หรือว่าสมองส่วนบริหารของคุณมีไว้แค่คิดเรื่องแต่งตัวไปวันๆ" กวินทร์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ปากร้ายกาจตามแบบฉบับที่ใครๆ ในคณะต่างก็ขยาด พริ้มเพราแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอโน้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "อ่านแล้วค่ะ และเพราะอ่านนี่แหละถึงรู้ว่าข้อเสนอของคุณมันเอาเปรียบฝั่งบริหารชัดๆ ทำไมคะ กลัวว่าหุ่นยนต์กระป๋องของคุณจะแพ้ผลงานฝ่ายประชาสัมพันธ์รึไง ถึงได้พยายามยัดเยียดหน้าที่เบ๊ให้ฉันแบบนี้" "นี่ไม่ใช่หน้าที่เบ๊ แต่มันคือหน้าที่ความรับผิดชอบที่อาจารย์มอบหมายให้ ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเก่งนักทำไมตอนเสนอชื่อถึงไม่แย้งอาจารย์ไปล่ะครับ มาโวยวายเอาตอนนี้มันดูไร้สาระนะ" "อ๋อเหรอคะ?" พริ้มเพราเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "พอดีฉันเพิ่งว่างมาดูรายละเอียดโปรเจกต์ และบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าจะให้ร่วมมือกันทำงานนี้จริงๆ คุณต้องแก้โครงสร้างงบประมาณใหม่หมด ไม่อย่างนั้น... ฉันก็ไม่เซ็น และโปรเจกต์นี้ก็จะได้พับเก็บไปโดยปริยายค่ะ" บรรยากาศในห้องชมรมหุ่นยนต์เงียบลงทันที ธันวาที่นั่งเช็ควงจรอิเล็กทรอนิกส์อยู่ที่มุมห้องถึงกับต้องค่อยๆ วางไขควงในมือลงอย่างเงียบเชเชียบ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นึกทึ่งในความใจกล้าของดาวคณะบริหารฯ คนนี้เหลือเกินที่กล้ามาท้าทายพญายมประจำคณะวิศวะแบบตาต่อตาฟันฝ่า กวินทร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเขากลัวคำขู่ของเธอ แต่เป็นเพราะสายตาคู่สวยที่กำลังมองมาที่เขา มันทอประกายความท้าทายและดื้อรั้นเสียจนเขาอยากจะเอื้อมมือไปปราบพยศเสียให้เข็ด ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้ามาใกล้เขามักจะเรียบร้อย พูดจาอ่อนหวาน หรือไม่ก็พยายามตีสนิทจนน่ารำคาญ แต่พริ้มเพรา... เธอเหมือนหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงให้เขาต้องหงุดหงิดทุกครั้งที่เข้าใกล้ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีรอบตัวที่แผ่ออกมาทำให้พริ้มเพราเผลอชะงักไปนิดเดียว แต่เธอก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมาสั่งให้ผมแก้โน่นแก้นี่ตามใจชอบ" กวินทร์ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว น้ำเสียงของเขาต่ำลงจนฟังดูอันตราย "คิดว่าสวยแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?" "แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นประธานชมรมหุ่นยนต์แล้วจะทำตัวเป็นเผด็จการสั่งใครก็ได้เหรอคะ?" พริ้มเพศก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณเมื่อแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด แต่เธอก็ยังคงเถียงกลับเสียงแข็ง "ถอยไปเลยนะ อย่ามาใช้วิธีข่มขู่เด็กผู้หญิงแถวนี้ มันเชยแล้วค่ะคุณกวินทร์" "เด็กผู้หญิงงั้นเหรอ?" กวินทร์ยิ้มหยันที่มุมปาก เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ พลางโน้มใบหน้าลงไปกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาดจนคนฟังขนลุกซู่ "เด็กผู้หญิงที่ไหนเขาเดินเข้ามาหาเรื่องเสือถึงถิ่น ถ้าไม่อยากโดนขย้ำจนไม่เหลือชิ้นดี ก็กลับไปอ่านเอกสารใหม่ให้ละเอียดแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาคุยกัน" พริ้มเพราเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่รักดีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอกำหมัดแน่น พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้แสดงอาการหวั่นไหวออกไปให้เขาเห็น "ฝันไปเถอะค่ะว่าฉันจะกลัวคุณ!" ในจังหวะที่พริ้มเพรากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคแสบๆ คันๆ อยู่นั้น เสียงผลักประตูก็เปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่นจนทั้งคู่ต้องผละออกจากกัน "กวินทร์! แย่แล้วเว้ย ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของคณะเราโดนเจาะข้อมูล!" เสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกของมินตราที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงผลหน้าจอสีแดงฉาน ทำให้กวินทร์ต้องละสายตาจากหญิงสาวตรงหน้าทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงกว่าเดิมเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พริ้มเพราหันไปมองหน้ามินตราสลับกับกวินทร์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอทันทีเมื่อสถานการณ์เริ่มเปลี่ยนทิศทาง "ดูท่าทางงานนี้... คงไม่ได้เริ่มแค่เรื่องเอกสารซะแล้วมั้งคะ ประธานกวินทร์" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!