ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยกะพริบแสงสีแดงวาบ รหัสโค้ดชุดสุดท้ายวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ภาพจำลองสามมิติของโครงการพาวิลเลียนริมน้ำจะค่อย ๆ มืดดับลง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏหราด้วยตัวอักษรสีเลือด *SYSTEM OFFLINE - DATA TRANSFERRED TO EXTERNAL SERVER* ธามินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าจอ มือหนากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบกวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น และลมหายใจอุ่นที่พ่นออกมาทางจมูกช้า ๆ เพื่อควบคุมสติ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัว... แต่เขาเลือกที่จะปล่อยให้มันเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าก้าวฉับ ๆ ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดิน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของรินรดา ใบหน้าหวานล้ำที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจบัดนี้ซีดเผือด นัยน์ตากลมโตฉายแววผิดหวังและโกรธเกรี้ยวระคนกันจนแทบเป็นไฟ "คุณทำอะไรลงไปธามินทร์" น้ำเสียงของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่มั่นคงพอที่จะกรีดแทงบรรยากาศในห้องให้ขาดวิ่น เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ แต่ความรู้สึกเหมือนถูกคั่นด้วยเหวลึก ธามินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย เย็นชา และดูไร้หัวใจตามแบบฉบับของสถาปนิกปากร้ายที่เธอคุ้นเคย... หรือบางที เขากำลังสวมหน้ากากนั้นหนาเตอะยิ่งกว่าเดิมเสียอีก "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร รินรดา" เขาถามเสียงเรียบ ปลายเสียงติดจะเย้ยหยันเล็กน้อย "เรื่องระบบความปลอดภัยที่ถูกตัดขาดไงคะ!" รินรดาตบมือลงบนขอบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความสั่นเครือในน้ำเสียง "แล้วไฟล์แบบแปลนเฟสสุดท้ายล่ะ? ทำไมมันถึงถูกส่งออกไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอก ทั้ง ๆ ที่ในเซฟเฮาส์นี้มีแค่คุณคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงมาสเตอร์คีย์ระบบ!" ธามินทร์หลุบตามองมือบางที่กำหมัดแน่นบนโต๊ะ เขาขยับตัวเล็กน้อย เลื่อนเอกสารในมือเก็บเข้าลิ้นชักอย่างใจเย็น ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การทรยศต่อหยาดเหงื่อและโปรเจกต์ที่พวกเขาร่วมกันปลุกปั้นมาหลายเดือน "คุณฉลาดเกินไป รินรดา... รู้จักสังเกต และรวดเร็วเสมอ" ธามินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความสำนึกผิด รินรดาแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความรู้สึกไว้ใจและลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นในช่วงเวลาวิกฤต บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยความร้าวราน "นี่สินะ... ธามินทร์ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ธามินทร์ผู้รักศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด" เธอกล่าวทีละคำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบหลังมือ แต่เธอไม่แม้แต่จะปัดมันออก "ที่แท้คุณก็ยอมแพ้... ยยอมขายงานชิ้นนี้เพื่อเอาตัวรอด ยอมให้พวกมันฮุบทุกอย่างไป เพื่อแลกกับการลอยตัวหนีปัญหาใช่ไหมคะ!" คำพูดนั้นหนักอึ้งราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอก ธามินทร์ชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบริเวณกรามกระตุกวูบ ดวงตาคมกริบไหวระริกเป็นประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน แต่เขากลับเลือกที่จะไม่แก้ตัว เขากลับเชิดหน้าขึ้น ปล่อยให้รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าคุณคิดแบบนั้น... มันก็สิทธิ์ของคุณ" "ไอ้คนเห็นแก่ตัว!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนแก้วสากของธามินทร์อย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบงัน ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงเหวี่ยง รอยแดงปรากฏเด่นชัดขึ้นบนผิวขาว แต่ธามินทร์ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นลูบ เขาเพียงแค่หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง แววตาคมปลาบนั้นวาวโรจน์ด้วยไฟอารมณ์บางอย่างที่พยายามกดทับไว้ใต้ความเย็นชา รินรดายกมือขึ้นสั่นเทา เธอหอบหายใจรุนแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาในอกจนจุกแน่นไปหมด "ฉันเคยคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่ฉันพึ่งพาได้ในสถานการณ์แบบนี้... แต่ฉันมันโง่เอง ที่เอาใจไปผูกไว้กับผู้ชายปากร้ายไร้หัวใจอย่างคุณ!" รินรดากัดฟันกรอด กลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ เธอหันหลังกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำอธิบายใด ๆ อีก เสียงฝีเท้าวิ่งหนีออกไปด้วยความเร็ว พร้อมกับแรงกระแทกปิดประตูดังปั้งจนกรอบกระจกสั่นสะเทือน ความเงียบงันกลับมาครอบงำห้องทำงานอีกครั้ง ธามินทร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงพิงขอบโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นลูบใบיซีกที่เพิ่งถูกตบอย่างแรง แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉายแววเจ็บปวดร้าวรานอย่างถึงที่สุด เขาก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ดับมืดลงอีกครั้ง ก่อนจะแตะนิ้วลงบนแป้นคีย์ลับใต้โต๊ะเพื่อเปิดหน้าต่างระบบสำรองที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความสถานะที่แท้จริงที่รินรดาไม่มีวันได้เห็น... *ENCRYPTION COMPLETE. TRACE ROUTE SUCCESSFUL.* *PREPARING COUNTER-ATTACK PROTOCOL.* ธามินทร์แค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง หยาดน้ำตาคลอหน่วยขึ้นที่หางตาแต่ถูกบังคับให้ไหลกลับเข้าไป เขายอมรับบท "คนทรยศ" ในสายตาเธอ ก็เพื่อให้แผนการกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ตัวจริงดำเนินไปถึงขั้นตอนสุดท้ายอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีเธอต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายด้วย แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขาคิดว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม เสียงฝีเท้าฝליםหนักหน่วงและเสียงพังประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนพกในมือ "เกมจบแล้วล่ะ... คุณธามินทร์" ธามินทร์หันขวับไปมอง ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันยืนขวางทางออกเดียวของห้องทำงาน รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏบนใบหน้าของคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด... และนั่นคือวินาทีที่ธามินทร์ตระหนักได้ว่า เขาประเมินความลึกของแผนการครั้งนี้ต่ำเกินไป และคนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต... ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์สุดซึนของพวกเขานะครับ