เงื่อนไขที่ไม่มีใครยอม

เสียงกระแทกของแก้วกาแฟพอร์צלีนราคาแพงที่กระทบลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องประชุมส่วนตัวของโรงแรมหรู ดังสะท้อนก้องจนแทบกลบเสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาที่เปิดคลออยู่รอบกาย รอยร้าวเล็กๆ ที่ปรากฏบนผิวแก้ว เปรียบเสมือนรอยร้าวในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ที่ไม่มีวันประสานกลับมาเป็นIเดิมได้อีก พิมพ์มาดานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยราwanถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากน้ำแข็ง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูมองตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ ความเย่อหยิ่งและอำนาจที่เคยเป็นเกราะกำบังให้ธันวาในอดีต บัดนี้กลับดูริบหรี่ลงเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใยของอดีตภรรยา "คุณไม่มีสิทธิ์ยื่นข้อเสนอแบบนี้, ธันวา" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกทุกพยางค์ "เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงนั้นถูกโอนย้ายอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และต่อให้คุณจะใช้เส้นสายหรืออำนาจเงินมากแค่ไหน มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่า... ของที่หลุดมือคุณไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเป็นของคุณได้อีก" ธันวาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อบริเวณสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมปลาบที่เคยเย็นชาใส่เธอนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดและกรุ่นโกรธผสมปนเปกัน เขากวาดสายตามองผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าตนเองจะเหยียบย่ำให้อยู่ใต้ Foot ของเขาอย่างไรก็ได้ แต่ในวันนี้ เธอกลับยืนหยัดอย่างสง่างามในฐานะทนายความมือหนึ่ง ผู้กุมชะตากรรมทางธุรกิจของตระกูลเขาไว้ครึ่งหนึ่ง "พิมพ์... คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ผมอุตส่าห์ยอมลดตัวมาคุยกับคุณด้วยตัวเอง ยอมแม้กระทั่ง... ก้มหัวให้คุณในสิ่งที่ผมไม่เคยทำกับใคร ทำไมคุณถึงต้องใจจืดใจดำขนาดนี้ เรื่องในอดีต ผมก็ชดใช้ให้คุณ..." "ชดใช้?" พิมพ์มาดาย้อนถาม เสียงหัวเราะในลำคอของเธอช่างเย็นเยียบและบาดลึกหัวใจยิ่งกว่าคมมีด เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ช้าๆ ทว่าทรงพลัง สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี "คุณเอาอะไรมาพูดว่าชดใช้ เงินตราคฤหาสน์หลังโต หรือบริษัทที่คุณเอามาแลกกับความเสียหายที่คุณเคยก่อ มันซื้อลูกของฉันคืนมาได้ไหมธันวา! ซื้อลมหายใจของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องตายไปเพราะความละเลยของคุณได้หรือเปล่า!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องประชุม ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันวาชะงักงัน ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แผลในใจที่เขาพยายามกลบฝังมาตลอดถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าต่อตา ความผิดบาปในอดีตที่เขาเคยผลักไสภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ให้อยู่เพียงลำพัง จนนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่พรากสายเลือดเนื้อเชื้อไขไปตลอดกาล ย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของเขาอย่างไม่มีวันหลีก "ผม... ผมไม่รู้ว่าคุณจะท้อง..." เสียงของธันวาสั่นพร่าอย่างไร้การควบคุม ความเย่อหยิ่งทลายลงไม่เป็นท่า เขายื่นมือสั่นเทาออกไปหมายจะคว้ามือเธอไว้ "วันนั้นผมแค่... ผมแค่เครียดเรื่องงาน พิมพ์ ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหม... ผมยอมทำทุกอย่าง ขอร้องล่ะ" พิมพ์มาดาปัดมือคู่นั้นออกอย่างไร้เยื่อใย ราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสโดนตัว เธอก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "โอกาสเหรอ? มันหมดไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกเซ็นใบหยดน้ำตาของฉันแล้วค่ะ, ธันวา" เธอกล่าวเน้นทีละคำอย่างชัดเจน "จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดี ว่าการเจรจานอกรอบในวันนี้ จบลงแค่นี้... เตรียมตัวรับหมายศาลชุดใหญ่จากฉันได้เลย เราจะสู้กันตามกระบวนการยุติธรรม และฉันนี่แหละ... จะเป็นคนกระชากหน้ากากความสำเร็จจอมปลอมของคุณให้สังคมได้เห็นเอง!" พูดจบ พิมพ์มาดาก็คว้ากระเป๋าถือคู่ใจ หันหลังให้เขาอย่างไร้เยื่อใย ฝีเท้าก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างมั่นคง ทิ้งให้ธันวานั่งทรุดร่างลงกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ลมหายใจติดขัด หัวใจเจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกบดขยี้เป็นจุล แต่ทว่า... ในจังหวะที่พิมพ์มาดาผลักบานประตูห้องประชุมเตรียมจะก้าวเดินออกไปสู่โถงทางเดินด้านนอก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอกลับแผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะกดตัดสาย แต่เมื่อก้มลงมองชื่อผู้โทรเข้าบนหน้าจอ—เบอร์โทรจากโรงเรียนอนุบาลชื่อดังของลูกชาย... เผลอทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที สายตาของธันวาที่เงยหน้าขึ้นมามองตามด้วยความสงสัย พลันเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบในมืออดีตภรรยาพอดี—ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันโรงเรียน ที่ส่งรูปถ่ายกิจกรรมประจำวันของเด็กนักเรียนชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งเข้ามา เด็กชายหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับธันวาในวัยเด็กราวกับแกะ... กำลังยืนยิ้มแป้นอยู่เคียงข้างคุณครู โดยมีชื่อเล่นและนามสกุลสะกดเด่นชัดเป็นหลักฐานประจานความจริงที่ถูกปิดตาย ดวงตาของอดีตสามีเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลภาพตรงหน้า... เด็กคนนั้น... อายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่พวกเขาหย่าร้างกันพอดี! พบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ -