ถูกทิ้งในวันที่ไร้ค่า

"ใบหย่า... กับหนังสือปลดออกจากการเป็นฮันเตอร์ เตรียมตัวไสหัวออกจากกิลด์ "ราชันย์พยัคฆ์" ของเราได้แล้ว หลินเฟย" กระดาษสองแผ่นถูกโยนลงมากระแทกกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรง เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับรองกว้างขวาง จางเหว่ย รองหัวหน้ากิลด์หนุ่มผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพง นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาของเขาจ้องมองลงมายังชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบื้องล่างด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองดูเศษขยะที่เกะกะสายตา ริมฝีปากของจางเหว่ยเหยียดยิ้มเย็นชา ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังโอบกอดเอวบางของหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิง เธอก็คือ "เหมยหลิง" อดีตคู่หมั้นสาวที่ร่วมกินนอนฝ่าฟันความยากลำบากกับหลินเฟยมานานนับปี แต่วันนี้... เธอกลับยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคนอย่างไร้เยื่อใย หลินเฟยเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าของเขาซีดเซียว ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการลงดันเจี้ยนระดับ B เมื่อวานนี้ เลือดสดๆ ยังคงซึมผ่านเสื้อผ้าขาดวิ่น กลิ่นอายของความตายและความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านรอบตัว แต่สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าบาดแผลทางกาย กลับเป็นความจริงอันโหดร้ายเบื้องหน้า เขากวาดสายตามองกระดาษใบหย่าและหนังสือไล่ออกจากกิลด์ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอดีตคู่หมั้นที่เขาเคยรักและทะนุถนอมยิ่งกว่าชีวิต "เหมยหลิง..." เสียงของหลินเฟยแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "เธอ... ทำแบบนี้จริงๆ หรือ เราสัญญากันไว้แล้วไม่ใช่หรือว่า ไม่ว่าจะยากจนข้นแค้นแค่ไหน เราจะก้าวผ่านมันไปด้วยกัน" เหมยหลิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกสบตา ความรู้สึกผิดวาดผ่านแววตาไปชั่วเสี้ยววินาที แต่รวดเร็วยิ่งกว่าคือความละโมบและความเย็นชาที่เข้ามาแทนที่ เธอยืดอกขึ้น เชิดหน้าใส่ชายหนุ่มอย่างไม่ไยดี "สัญญาอะไรกัน หลินเฟย? อย่ามาเพ้อเจ้อหน่อยเลย!" เหมยหลิงแค่นหัวเราะเสียงแหลม "โลกของฮันเตอร์มันวัดกันที่ความแข็งแกร่งและเงินตรา นายมันก็เป็นแค่ฮันเตอร์ฝึกหัดกระจอกๆ ที่ไร้พรสวรรค์ เลเวลติดอยู่ที่เลเวล 5 มาเป็นปี อาชีพหมอฮีลเลอร์ของนายมันก็รักษาได้แค่แผลขีดข่วน ไร้ประโยชน์สิ้นดี! นายคิดจะให้ฉันทนกินแกลบกินข้าวสารไปตลอดชีวิตรึไง?" เธอขยับกายแนบชิดกับจางเหว่ยมากขึ้น มือเรียวบางลูบไล้ปกเสื้อสูทของชายหนุ่มผู้มั่งคั่งอย่างเอาใจ "คุณจางเหว่ยทั้งทรงพลัง เป็นถึงฮันเตอร์แรงก์ A และกำลังจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้ากิลด์คนใหม่ เขามีพร้อมทุกอย่าง ทั้งเงินทอง อำนาจ และอนาคต... ส่วนนาย มีอะไรให้ฉันบ้าง นอกจากภาระและหนี้สิน?" คำพูดทุกคำเปรียบเสมือนคมมีดนับพันเล่มที่กรีดลงกลางใจ แต่หลินเฟยกลับไม่ร้องไห้ เขาไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้คนพวกนี้ได้หัวเราะเยาะอีกต่อไป ดวงตาที่เคยหม่นหมองค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ หลินเฟยหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้จางเหว่ยและเหมยหลิงรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ฮ่าๆๆ... ที่แท้ก็เรื่องเงินสินะ" หลินเฟยค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะร้าวรานไปหมด แต่แผ่นหลังของเขากลับตั้งตรงสง่างาม ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร "ใช่! เงินคือพระเจ้าในยุคนี้เว้ยไอ้สวะ!" จางเหว่ยลุกขึ้นยืนตบโต๊ะเสียงดังลั่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่เห็นอีกฝ่ายกล้าหัวเราะใส่ตน "แกมันก็แค่ตัวถ่วง ถึงเวลาไสหัวออกไปจากกิลด์เราได้แล้ว และจำไว้... แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเขตตึกนี้อีก!" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! ร่างของหญิงสาวในชุดสูททหารเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้างดงามราวกับรูปสลักแต่เย็นชาดุจน้ำแข็ง แววตาคมกริบกวาดมองผู้คนในห้องด้วยรัศมีกดดันที่ทำให้ทุกลมหายใจต้องสะดุด เธอก็คือ "ลินดา" หญิงสาวผู้เป็นเงาตามตัวของหลินเฟยเสมอมา ตั้งแต่วันที่เขาไม่มีอะไรจนถึงวันนี้ เธอยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังหลินเฟยเสมอ และบัดนี้ เธอก้าวขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่เขาอย่างองอาจ "ใครบอกว่า... หลินเฟยไม่มีเงิน และไม่มีใคร?" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น มองผู้หญิงแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาแทรก "แล้วเธอเป็นใคร? กล้าดียังไงมาสอดเรื่องของกิลด์ราชันย์พยัคฆ์!" ลินดาไม่สนใจคำขู่ของจางเหว่ยแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำบริสุทธิ์ ออกจากกระเป๋าเสื้อสูทของหลินเฟยขึ้นมาถือไว้ด้วยความเคารพ บัตรใบนั้น... คือ "Black Centurion Card" บัตรเอกสิทธิ์สูงสุดที่ไม่จำกัดวงเงิน ซึ่งมีมนุษย์บนโลกนี้ถือครองอยู่ไม่ถึงห้าคน! "ฉันคือคนที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึง" ลินดากวาดสายตามองจางเหว่ยและเหมยหลิงด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะหันไปประสานสายตากับหลินเฟย "ท่านประธาน... ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ เชิญท่านออกคำสั่งได้เลย" จางเหว่ยหัวเราะลั่นออกมาทันที "ฮ่าๆๆๆ! บัตรพลาสติกสีดำทำปลอมเล่นๆ สินะ คิดจะมาหลอกตาฉันเรอะ? คิดว่าทำเป็นขู่แล้วฉันจะกลัวรึไง!" เหมยหลิงเองก็ยิ้มเยาะ "พวกมันคงสติหลุดไปแล้วล่ะค่ะคุณจางเหว่ย คนจนตรอกก็มักจะทำตัวน่าสมเพชแบบนี้แหละ" หลินเฟยไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปรับบัตรสีดำใบนั้นมาถือไว้ ก่อนที่เสียงก้องกังวานลึกลับจะดังขึ้นในสมองของเขา *[ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจใช้งาน "ระบบหมอเทวะมหาเศรษฐี" (Godly Doctor Billionaire System)]* *[ยอดเงินคงเหลือในระบบปัจจุบัน: 9,999,999,999,999 ดอลลาร์สหรัฐ (ไม่จำกัดวงเงิน)]* *[ท่านต้องการทำลายกิลด์ "ราชันย์พยัคฆ์" ด้วยการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมด 100% ทันทีหรือไม่? (ใช่ / ไม่ใช่)]* หลินเฟยเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ก่อนจะเอ่ยปากเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจที่แท้จริง "กด... 'ใช่'" สิ้นเสียงคำสั่ง ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของจางเหว่ยก็แผดเสียงร้องดังลั่นสนั่นห้อง ข้อมูลแจ้งเตือนจากธนาคารกลางและตลาดหลักทรัพย์รัวเข้ามาไม่หยุดหย่อน ใบหน้าของรองหัวหน้ากิลด์ผู้เคยหยิ่งยโสค่อยๆ ถอดสี กลายเป็นสีขาวซีดราวกระดาษ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เป็น... เป็นไปได้ยังไง..." จางเหว่ยพึมพำเสียงสั่น ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ *[แจ้งเตือนด่วน: หุ้นทั้งหมดของกิลด์ราชันย์พยัคฆ์ถูกกว้านซื้อโดยบุคคลปริศนาในเวลา 0.1 วินาที สถานะปัจจุบัน: ท่านถูกปลดจากการเป็นผู้บริหาร และตึกหลังนี้... ถูกเทคโอเวอร์เรียบร้อยแล้ว]* เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวติดตราสัญลักษณ์ตระกูลมหาเศรษฐีระดับโลกนับสิบลำบินแหวกน่านฟ้าลงมาจอดสนิทบนดาดฟ้าตึก แรงลมจากการลงจอดพัดกระหน่ำจนกระจกห้องรับรองสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดนับร้อยชีวิตในชุดสูทดำกรูเข้ามาล้อมรอบห้องนี้ไว้หมดทุกทาง! หลินเฟยเดินผ่านหน้าจางเหว่ยและเหมยหลิงที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาของเขาเหลือบมองอดีตคู่หมั้นที่กำลังน้ำตาซึมด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เมื่อกี้... เธอบอกว่าฉันไม่มีอะไรจะให้ใช่ไหม?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!