งานเลี้ยงหน้าแตก

"ผมคงต้องรบกวนให้คุณช่วยจัดการ 'ขยะ' ที่ขวางทางเข้างานหน่อยนะครับ คุณลินดา" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บอดี้การ์ดหน้าประตูงานเลี้ยงการกุศลระดับประเทศถึงกับชะงัก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีของเขาดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัว ลินดาที่ยืนเคียงข้างในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขยับยิ้มบางๆ เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไร เพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้า สายตาที่เคยอ่อนโยนยามอยู่กับเขาบัดนี้กลับเย็นชาจนผู้คนที่รายล้อมรอบบริเวณนั้นสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่ลดต่ำลง "ขอโทษด้วยนะครับคุณหลินเฟย แต่แขกที่จะเข้างานในคืนนี้... ต้องเป็นระดับสมาชิกกิตติมศักดิ์ที่มีชื่อในฐานข้อมูลเท่านั้นครับ" หัวหน้าการ์ดเอ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงหยามหยัน สายตาจ้องมองเสื้อผ้าของหลินเฟยราวกับกำลังประเมินราคาสิ่งของไร้ค่า บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ แขกเหรื่อไฮโซที่ทยอยเดินเข้างานต่างหยุดมองด้วยสายตาเย้ยหยัน ทุกคนรู้ดีว่างานเลี้ยงคืนนี้คือการรวบรวมมหาเศรษฐีแห่งวงการฮันเตอร์ การที่คนหน้าใหม่ไร้หัวนอนปลายเท้าจะเดินดุ่มๆ เข้ามานั้นมันคือเรื่องตลก หลินเฟยไม่ได้โกรธ เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุอัลลอยด์พิเศษขึ้นมา มันไม่มีลวดลาย ไม่มีตัวอักษร บอกเพียงรหัสระดับความมั่งคั่งที่ไม่จำกัดวงเงิน "ระบบ... ทำการยืนยันตัวตนด้วยยอดเงินโอนเข้าบัญชีผู้จัดงาน ณ บัดนี้" *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณตอบรับดังขึ้นในหัวของหลินเฟย ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์หลักของโรงแรมที่เชื่อมต่อกับระบบการเงินระดับโลก ทันใดนั้น ไฟสีแดงบนแท่นตรวจคนเข้างานก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่สว่างจ้าจนทุกคนในบริเวณนั้นต้องหรี่ตาลง "คุณหลินเฟย! ท่านประธานสมาคมฮันเตอร์รอพบท่านอยู่ด้านในครับ!" เสียงของผู้จัดการงานเลี้ยงที่วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากโถงหลักทำเอาทุกคนที่กำลังดูถูกเขาถึงกับหุบปากฉับ หลินเฟยไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าหัวหน้าการ์ดที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีไก่ต้ม เขาควงแขนลินดาเดินผ่านประตูเข้าไปอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เปลี่ยนจากคำดูถูกกลายเป็นความตื่นตะลึง ภายในโถงจัดเลี้ยงหรูหรา เสียงดนตรีบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน หลินเฟยเดินตรงไปยังกลุ่มอดีตเพื่อนร่วมงานที่เคยหักหลังเขาในอดีต ฮันเตอร์ระดับบีที่เคยหัวเราะเยาะในวันที่เขาล้มละลาย "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้หมอฝึกหัดที่ถูกเตะโด่งออกมานี่เอง" ชายร่างใหญ่ในชุดสูทราคาแพงเอ่ยขัดขึ้น เขาคือเจสัน ฮันเตอร์สายแทงค์ที่เคยแย่งผลงานของหลินเฟยไปในอดีต "มาทำอะไรที่นี่? มาขอเศษเงินจากโต๊ะอาหารหรือไง?" คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง หลินเฟยหยุดเดิน เขามองเจสันด้วยแววตาที่เหมือนมองมดปลวก ก่อนจะหันไปสั่งการกับระบบเงียบๆ 'โอนเงินจำนวน 500 ล้านเหรียญเข้าสู่บัญชีการกุศลของสมาคมในนามของ... เจสัน' "แกพูดอะไรนะ? หูหนวกหรือไง!" เจสันก้าวเข้ามาประชิด แต่แล้วโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับเครื่องจักรสังหาร "คุณเจสันครับ! บัญชีของคุณถูกระงับเนื่องจากมียอดโอนมหาศาลเกินขีดจำกัดความปลอดภัยของธนาคาร! ตอนนี้ทางสมาคมได้รับเงินบริจาค 500 ล้านจากชื่อของคุณ... แต่ท่านประธานสอบถามว่าคุณไปเอาเงินมาจากไหนในเมื่อบัญชีคุณติดหนี้อยู่!" เสียงปลายสายตวาดกลับมาด้วยความโกรธจัด เจสันหน้าถอดสี มือสั่นระริก "ไม่... ไม่ใช่ผม! ผมไม่ได้โอน!" หลินเฟยขยับยิ้มที่มุมปากอย่างสุภาพบุรุษ เขายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ "คุณเจสันครับ ความมั่งคั่งมันไม่ได้วัดกันที่คำพูด แต่มันวัดกันที่ตัวเลขในบัญชี... และดูเหมือนว่าคืนนี้ ประวัติของพวกคุณทุกคน กำลังจะถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยเงินของผม" ลินดาที่ยืนเคียงข้างขยับเข้าไปใกล้หลินเฟย เธอสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่ม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงิน แต่มันคือการประกาศศักดาว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในห้องนี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจากความตกใจของเหล่านักลงทุน ร่างของชายชราคนหนึ่งก็เดินฝ่าวงล้อมเข้ามา เขาคือประธานสมาคมฮันเตอร์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ สายตาของเขาสั่นไหวเมื่อมองมาที่หลินเฟย "คุณหลินเฟย... ในที่สุดท่านก็มา" ชายชราก้มศีรษะลงต่ำในท่าทีนอบน้อมที่ทำให้ทั้งห้องหยุดหายใจ "ท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของลูกสาวผม... ท่านไม่ได้มาเพียงเพื่อร่วมงานนี้ใช่ไหมครับ?" หลินเฟยกระตุกยิ้ม ก่อนจะวางแก้วแชมเปญลงบนถาดของพนักงานที่เดินผ่านมา "ผมมาเพื่อแจ้งข่าวดีครับท่านประธาน... งานเลี้ยงคืนนี้จะจบลงในอีกห้านาที" ทุกคนขมวดคิ้วด้วยความฉงน ทว่าในวินาทีนั่นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์จำนวนมหาศาลก็ดังก้องมาจากภายนอกอาคาร กระจกบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงเริ่มสั่นสะเทือนจากแรงลม แรงกดดันที่พุ่งเข้ามาจากท้องฟ้าทำให้ทุกคนต้องรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง บนพื้นหญ้าหน้าโรงแรม กองทัพรถหรูและขบวนคุ้มกันจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจอดสนิท ล้อมรอบอาคารไว้ราวกับกองทัพที่กำลังเข้ายึดครองพื้นที่ โดยมีชายชุดดำนับร้อยคนเดินแถวเข้ามาหยุดหน้าประตูโรงแรม ทุกคนในห้องจัดเลี้ยงต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ติดอยู่บนอกเสื้อของคนเหล่านั้น นั่นคือสัญลักษณ์ของ 'องค์กรผู้ควบคุมระบบลับ' องค์กรที่แม้แต่ประธานสมาคมฮันเตอร์ยังไม่กล้าหือ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ!