ตบหน้าแฟนเก่าด้วยเงินสด

"เจ็ดล้าน... เครดิตเหรียญทอง ขาดตัวครับคุณชายหลิน" เสียงของพนักงานต้อนรับสำนักประมูลก้องกังวาน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ หลินเฟยปรายตามองตัวเลขในหน้าจอระบบผู้กล้าเลเวลอัปด้วยรอยยิ้มบางเบา รัศมีสีทองอร่ามที่เพิ่งระเบิดแผ่ซ่านเมื่อครู่ยังคงทิ้งไออุ่นไว้ในอากาศรอบกาย เขายืนอยู่ ณ ใจกลางห้องโถงวีไอพี โดยมีลินดา คู่หมั้นสาวผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านพายุร้ายมาด้วยกัน ยืนหยัดอยู่เคียงข้างด้วยแววตาแน่วแน่และสง่างาม ทว่า บรรยากาศอันเงียบสงบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากด้านนอกประตูบานใหญ่ "เปิดประตู! บอกพวกมันว่าคุณชายเฉินแห่งตระกูลมังกรสวรรค์มาถึงแล้ว!" เสียงตะโกนกร้าวด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นพร้อมกับบานประตูไม้สักทองที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษปักดิ้นทองก้าวเข้ามาด้วยท่าทางราวกับเป็นเจ้าของโลกใบนี้ ด้านหลังของเขาคือหญิงสาวหน้าตาดีในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคุ้นเคย—เธอคือ 'เหมยหลิน' อดีตแฟนสาวผู้เคยบอกเลิกหลินเฟยอย่างไร้เยื่อใยในวันที่เขาเป็นเพียงฮันเตอร์ฝึกหัดถังแตก เหมยหลินกวาดสายตาเข้ามาในห้องโถง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นร่างของหลินเฟยและลินดา รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที "โอ้ นึกว่าใคร... ที่แท้ก็ไอ้เศษสวะหลินเฟยกับนังยาจกนี่เอง" เหมยหลินหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงแหลมสูง เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "แปลกใจจริงๆ ที่แกยังมีปัญญาเข้ามาเหยียบสถานที่ระดับนี้ได้ หรือว่าแอบย่องมาขโมยบัตรเชิญของคนอื่นเข้าล่ะ?" คุณชายเฉินที่เดินตามหลังมาหัวเราะร่วนอย่างไร้มารยาท เขายกมือขึ้นโอบเอวของเหมยหลินอย่างจงใจแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "ฮ่าๆๆ เหมยหลินที่รักครับ อย่าไปใส่ใจคนชั้นต่ำพวกนี้เลย พวกมันไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษฝุ่นในสำนักประมูลนี้ด้วยซ้ำ ว่าแต่แก... หลินเฟย แกยังกล้าโผล่หัวมาให้ฉันเห็นหน้าอีกหรือวะ? หรือว่าติดใจรสชาติของการเป็นคนไร้ค่า?" ในห้องโถงนั้น สายตาทุกคู่จับจ้องมายังจุดเกิดเหตุ หลายคนส่งเสียงซุบซิบนินทา บ้างก็มองด้วยความสมเพชเวทนา บ้างก็รอคอยความฉิบหายของชายหนุ่มผู้ไร้เส้นสาย ทว่า หลินเฟยกลับไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวอย่างที่พวกมันคาดหวัง เขายังคงยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากกลับยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่ากลัวขึ้นไปอีก ลินดาที่ยืนอยู่ข้างกายขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมมาแตะแขนของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น หลินเฟยจึงหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอก่อนจะหันกลับมามองสองชู้รักเบื้องหน้าด้วยสายตาของพญาอินทรีที่กำลังมองมดปลวก "อ๋อ..." หลินเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้อง "นึกว่าใครที่ส่งเสียงเอะอะโวยวาย ที่แท้ก็สุนัขรับใช้ที่เพิ่งหลุดออกมาจากกรงนี่เอง" ใบหน้าของคุยชายเฉินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธทันที "แก! ไอ้สวะหลินเฟย แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้! รู้ไหมว่าตระกูลเฉินของฉันกุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเขตเหนือ! แค่ดีดนิ้วครั้งเดียว ชีวิตแกก็ปลิดปลิวได้เหมือนมดปลวกแล้ว!" เหมยหลินรีบเสริมขึ้นทันทีด้วยความสะใจ "ใช่แล้วหลินเฟย! เลิกทำเป็นเก่งได้แล้ว แกมันก็แค่ฮันเตอร์เลเวลต่ำที่ฉันทิ้งไปเพราะความจน! ลองดูสภาพแกตอนนี้สิ แม้แต่ชุดที่ใส่ยังดูราคาถูกเลย แกเอาปัญญาที่ไหนมาสู้คุณชายเฉินได้? ถ้าแกฉลาดพอ ก็กราบลงแทบเท้าขอร้องให้พวกเราเมตตาซะเถอะ เผื่อคุณชายเฉินจะโยนเศษเงินทานให้สักบาทสองบาท!" คำพูดดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาจากปากของหญิงสาวผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข (ในยามที่ผลประโยชน์ยังลงตัว) ลินดาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ เธอก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เตรียมจะตอกกลับคำพูดไร้ยางอายนั้น แต่หลินเฟยยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... เงินหรือครับ? ดูท่าทางว่า... พวกคุณคงจะภูมิใจกับเงินก้อนโตของตระกูลเฉินมากสินะครับ" "ทำไม? กลัวจนตัวสั่นแล้วล่ะสิ!" คุณชายเฉินแค่นAยิ้มอย่างลำพองใจ "ถ้าแกคุกเข่ากราบตักฉันตอนนี้ แล้วให้นังนี่... ลินดา ไปกราบขอขมาเหมยหลิน ฉันอาจจะพิจารณาให้แกเป็นคนขับรถตระกูลฉันก็ได้นะ!" หลินเฟยไม่ได้โกรธ เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทราราคาแพงที่ระบบเพิ่งเสกให้ แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์หนังแท้สีดำสนิทออกมา ก่อนจะหยิบบัตรสีดำขลิบทองอร่ามที่ปราศจากวงเงินจำกัดออกมาถือไว้ในมือ ชั่วพริบตาที่บัตรสีดำนั้นปรากฏต่อสายตา พนักงานต้อนรับและผู้จัดการสำนักประมูลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับตาค้าง อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนค้างลงไปในคอ นั่นคือ 'บัตรอภิสิทธิ์เทวะ' บัตรเครดิตระดับสูงสุดที่มีเพียงบุคคลระดับตำนานหรือผู้ครอบครองระบบมหาศาลเท่านั้นที่จะถือครองได้! หลินเฟยโยนบัตรสีดำเล่มนั้นลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับดังก้องไปถึงหัวใจของทุกคนในห้อง "เจ็ดล้านเครดิตเมื่อครู่..." หลินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังกดดันจนทุกคนต้องเงียบกริบ "ผมขอซื้อ... หุ้นทั้งหมดของตระกูลเฉินในสำนักประมูลแห่งนี้ และ... ซื้อสิทธิ์ขาดในการขับไล่พวกมันออกไปจากที่นี่ทั้งหมดครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่ผู้จัดการสำนักประมูลจะวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความลนลาน เขาก้มหัวให้หลินเฟยจนแทบจะชิดพื้นด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงถึงขีดสุด "ก... 100% ครับท่านหลิน! หุ้นทั้งหมดของตระกูลเฉินถูกท่านซื้อไว้ในระบบเรียบร้อยแล้ว!" ผู้จัดการตะโกนเสียงสั่นเทา เหมยหลินและคุณชายเฉินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ พวกเขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ หลินเฟยหันไปมองหน้าเหมยหลินที่กำลังสั่นเทาด้วยความตกตะลึง เขายกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา ก่อนจะควักเงินสดปึกใหญ่หนาเตอะที่ระบบเพิร์ลสำรองไว้ให้ออกมา แล้ว... ฟาดลงบนใบหน้าสวยเชิดของเหมยหลินอย่างแรง! *เพี๊ยะ! พรึบ!* ธนบัตรนับร้อยใบกระจายปลิวว่อนไปทั่วอากาศราวกับสายฝนสีเขียว ร่างของเหมยหลินเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจและเจ็บปวดจากการถูกเงินสดฟาดเข้าเต็มหน้า "เงินสดปึกนี้... พอจะซื้อศักดิ์ศรีปลอมๆ ของเธอคืนไหมครับ?" หลินเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก "หรือว่ามันยังไม่พอ? ถ้าไม่พอ... ผมยังมีอีกเยอะนะครับ" เหมยหลินล้มลงไปกองกับพื้น มือสั่นเทากำธนบัตรที่เกลื่อนกลาดรอบตัว น้ำตาแห่งความอัปยศไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาคู่ที่เคยเย่อหยิ่ง ขณะที่ลินดา ภรรยาผู้เคียงบากเคียงไหล่ ยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจที่มุมปาก ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังถึงจุดไคลแม็กซ์สะใจนั้นเอง จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารสำนักประมูล แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวับวาบ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอระบบผู้กล้าเลเวลอัปตรงหน้าหลินเฟยปรากฏข้อความเตือนภัยสีเลือดขึ้นมาอย่างกะทันหัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า: [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพิกัดใกล้เคียง... บุคคลปริศนาฉายา 'ผู้กล้าแห่งความมืด' กำลังพังประตูมิติเข้ามาในเขตพื้นที่ และเป้าหมายของมันคือ... ชีวิตของคู่หมั้นท่านครับ!] หลินเฟยหุบยิ้มทันที รัศมีสีทองอร่ามระเบิดทะลักออกจากร่างอย่างรุนแรงจนกระจกในห้องโถงร้าวเป็นทางยาว... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอนะครับ