อย่าดูถูกฮันเตอร์ไร้ค่า

"ถ้าพวกท่านคิดว่าเงินสามสิบล้านเครดิตจะซื้อศักดิ์ศรีของกิลด์ 'พยัคฆ์ทมิฬ' กลับคืนมาได้ ผมเกรงว่าพวกท่านคงต้องประเมินมูลค่าของสุนัขเฝ้าบ้านใหม่เสียแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาคารกิลด์ฮันเตอร์ระดับ B สถาปัตยกรรมหินอ่อนสีดำสนิทและโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องนี้ดูอบอุ่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความกดดันมหาศาลจากแววตาสีครามเข้มของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานกลับทำให้เหล่าผู้บริหารระดับสูงของกิลด์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มของหลินเฟยสะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานใหญ่เบื้องหลังโต๊ะประชุม เขาในยามนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ฝึกหัดผู้ตกอับและถูกเหยียดหยามเหมือนเมื่อสัปดาห์ก่อนอีกต่อไปแล้ว เสื้อคลุมสีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์แพทย์สวรรค์ขับเน้นให้เห็นถึงรัศมีแห่งความเย่อหยิ่งที่ทรงพลังอย่างแท้จริง ข้างกายของเขาคือลินดา คู่หมั้นสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาเนิ่นนาน เธอนั่งสง่างามอยู่บนเก้าอี้บุหนังแท้ สวมชุดสูทเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ที่ขับเน้นสัดส่วนสมบูรณ์แบบ มือเรียวบางกำลังรินชาอุ่นๆ ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงด้วยกิริยาสงบนิ่ง ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลกไร้สาระในยามบ่าย "หลินเฟย! แก... แกมันก็แค่ไอ้เศษสวะที่พวกเราเคยขับไล่ออกไปเพราะไม่มีค่าอะไรเลย ทำไมแกถึงกล้า..." เสียงตบโต๊ะดังสนั่นตามมาด้วยร่างอ้วนท้วนของ 'เฉินฮ่าว' รองหัวหน้ากิลด์พยัคฆ์ทมิฬ เขาชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการถูกหยามเกียรติอย่างถึงที่สุด หลินเฟยเพียงแค่เหลือบตามองเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "เศษสวะงั้นหรือครับ?" หลินเฟยทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของเขาช่างบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในห้อง "จำไม่ได้แล้วหรือครับ ว่าเมื่อสามวันก่อน ใครกันที่คุกเข่าร้องขอชีวิตและกราบกรานให้ผมใช้พลังฮีลเลอร์ช่วยชีวิตหมาแก่ใกล้ตายอย่างพวกท่าน?" เฉินฮ่าวหน้าซีดเผือดลงทันที ความทรงจำอันน่าอัปยศอดสูเมื่อตอนที่หลินเฟยแสดงปาฏิหาริย์รักษาอาการบาดเจ็บระดับวิกฤตพรั่งพรูเข้ามาในหัว ความตายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมในวันนั้นทำให้เขารู้ซึ้งดีว่า ชายหนุ่มตรงหน้าสามารถปลิดชีพพวกเขาได้ง่ายดายราวกับการบดขยี้มดปลวก แต่ทว่า... ในวันนี้สถานการณ์มันควรจะแตกต่างออกไปไม่ใช่หรือ? กิลด์พยัคฆ์ทมิฬเป็นกิลด์ระดับ B ที่มีอิทธิพลติดอันดับท็อปของเมืองหลวง มีฮันเตอร์ในสังกัดมากกว่าห้าร้อยคน จะต้องมาสยบให้เด็กหนุ่มคนเดียวได้อย่างไร? "ประธานกิลด์ครับ! ท่านจะปล่อยให้มันหยามเกียรติพวกเราแบบนี้ไม่ได้นะ!" เฉินฮ่าวหันไปร้องเรียนกับชายวัยกลางคนผมสีดอกเลาที่นั่งอยู่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม ประธานกิลด์ 'จ้าวเทียน' ผู้ทรงอิทธิพลและเคยวางก้ามคับฟ้าในวงการฮันเตอร์ ยามนี้กลับมีเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย มือที่วางอยู่บนตักสั่นเทาเล็กน้อย เขารู้ดีว่าข่าวลือเรื่องชายหนุ่มลึกลับผู้กุมระบบการเงินไร้ขีดจำกัดและพลังรักษาขั้นเทพนั้นเป็นความจริง และเป้าหมายที่แท้จริงของการมาเยือนในวันนี้ ก็คือการเข้ามา 'ซื้อกิจการ' ทั้งหมดของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬแห่งนี้ด้วยเงินสด! จ้าวเทียนสูดหายใจเข้าลึก, พยายามควบคุมเสียงสั่นเครือของตนเองให้กลับมาเป็นปกติ "คุณหลินเฟย... ข้อเสนอสามพันล้านเครดิต มัน... มันมากเกินไปสำหรับกิลด์ของเรา ถึงแม้ว่าพวกเราจะมีหนี้สินสะสมอยู่บ้าง แต่กิลด์ของเราก็มีรากฐานที่สร้างมานานนับทศวรรษ..." "รากฐาน?" หลินเฟยแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารสัญญาบนโต๊ะ "กิลด์ที่ใกล้จะล้มละลายเพราะเอาเงินกิลด์ไปละลายเล่นในบ่อนพนันใต้ดินเนี่ยนะ เรียก3ว่ารากฐาน? ถ้าผมไม่เข้ามาเทคโอเวอร์ในวันนี้ อีกไม่ถึงสัปดาห์พวกท่านคงต้องระเห็จไปนอนข้างถนนในฐานะบุคคลล้มละลายแล้วล่ะครับ" คำพูดแทงใจดำทำให้ผู้บริหารหลายคนถึงกับก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ เพราะทุกตัวเลขและหลักฐานทุจริตถูกรวบรวมไว้ในแท็บเล็ตสีดำที่วางอยู่ตรงหน้าหลินเฟยเรียบร้อยแล้ว ลินดาเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสำรวจไปรอบห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอยังจำความรู้สึกในวันที่พวกเขาถูกขับไล่ออกจากกิลด์แห่งนี้อย่างไร้เยื่อใย ในวันนั้นเธอกุมมือหลินเฟยที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและความสิ้นหวัง เราสองคนไม่มีแม้แต่เงินจะซื้ออาหารประทังชีวิต แต่ในวันนี้... สามีของเธอกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ของผู้มีอำนาจสูงสุด และกำลังจะใช้เงินซื้อหัวใจของคนที่เคยเหยียดหยามพวกเขาให้กลายเป็นแค่ลูกจ้าง มือเรียวอุ่นของหลินเฟยเอื้อมมากุมมือของลินดาไว้ใต้โต๊ะ บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและคำสัญญาว่า ต่อจากนี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนกล้าทำร้ายเธออีกเด็ดขาด "ผมให้เวลาพวกท่านตัดสินใจอีกแค่สิบวินาที..." หลินเฟยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียաբเฉยแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "เซ็นสัญญาขายหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ซะ แล้วพวกท่านจะยังคงมีตำแหน่งบริหารเดิมอยู่... แต่ถ้าไม่..." เขายื่นมือไปหยิบการ์ดสีดำขอบทองอร่ามที่เปล่งประกายแสงจางๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ การ์ดที่แม้แต่ธนาคารกลางยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง "ผมจะสั่งให้ระบบกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดในตลาดเปิด แล้วถอดถอนใบอนุญาตฮันเตอร์ของพวกท่านทุกคนภายในสามวินาที... เลือกเอาครับ ว่าจะยอมเป็นลูกจ้างผม หรือจะกลายเป็นขอทานไร้บ้านไปตลอดชีวิต" *ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...* เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน เฉินฮ่าวหันซ้ายแลขวาด้วยความลิบลับ เหงื่อเม็ดโตไหลยوفเข้าตาจนแสบไปหมด เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าฮันเตอร์กระจอกๆ คนนั้นจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้เร็วขนาดนี้ จ้าวเทียนหลับตาลงอย่างจำยอม มือที่สั่นเทาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา ความหยิ่งทะนงทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้อำนาจเงินตรามหาศาล "ผม... เซ็นครับ..." จ้าวเทียนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษสัญญา รอยยิ้มพึงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินเฟย ทว่า ในวินาทีที่หมึกสีดำกำลังจะแตะลงบนกระดาษแผ่นนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงลมมหาศาล! *ปัง!* เศษไม้และฝุ่นละอองกระจายไปทั่วทิศทาง ร่างของชายชราในชุดคลุมโบราณสีเทาเข้มผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับออร่าพลังจิตระดับผู้บัญชาการที่พวยพุ่งออกมาจนกระจกหน้าต่างร้าวระแหง "ช้าก่อน! กิลด์พยัคฆ์ทมิฬแห่งนี้ เป็นกรรมสิทธิ์ของตระกูลมังกรสวรรค์ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ซื้อขายทั้งนั้น!" ดวงตาของหลินเฟยหรี่แคบลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากผู้มาใหม่ ขณะที่ลินดาขยับตัวเข้ามาใกล้สามีโดยสัญชาตญาณ "อ้อ? ตระกูลมังกรสวรรค์อย่างนั้นหรือครับ..." หลินเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีพลังสีทองอร่ามระเบิดออกจากร่างจนข่มขวัญผู้มาใหม่ให้ชะงักงัน "ดูท่าทางว่า... ผมคงต้องใช้เงินฟาดหัวพวกมันเพิ่มอีกสักหน่อยแล้วสิครับ" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหมอเทวะแรงก์ SSS มาโดยตลอดนะครับ!