อรุณแรก ณ สวนส้มปลายฟ้า

กลิ่นอายความชื้นของดินปนกลิ่นหอมจางๆ ของเปลือกส้มดิบที่ถูกละเลยมาเนิ่นนาน ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูกของลินินทันทีที่ปลายนิ้วเรียวสวยผลักบานประตูไม้สักเก่าคร่ำคร่าให้เปิดออก เสียงเอี๊ยดอาร์ดของบานพับสนิมเขรอะดังก้องไปทั่วความเงียบงัน ราวกับเสียงถอนหายใจยาวนานของบ้านหลังนี้ที่รอคอยการกลับมาของผู้เป็นเจ้าของตัวจริง ทว่าสิ่งที่รอเธอยังไม่ใช่ความสะดวกสบาย แต่เป็นฝุ่นหนาทึบและหยากไย่ที่เกาะกุมตามมุมห้องราวกับจะประกาศว่า *‘ที่นี่ไม่มีที่ยืนให้คนไร้ค่า’* “หึ... คิดว่าจะไล่ฉันให้ออกไปตายตลาดย่อยยับได้สินะคะ คุณนายชื่น” ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองสภาพภายในบ้านพักในสวนส้มร้างเชิงเขาแห่งนี้อย่างไม่นึกหวั่นเกรง แม้สภาพมันจะดูไม่ต่างอะไรกับซากปรักหักพังที่ถูกตระกูลอดีตสามีเขี่ยทิ้งราวกับเศษสิม แต่สำหรับอดีตเชฟอาหารฝรั่งเศสระดับท็อป ผู้เคยผ่านสงครามห้องครัวระดับมิชลินสตาร์มาแล้ว พื้นที่รกร้างแห่งนี้ไม่ได้น่ากลัว... มันคือ ‘ผ้าใบผืนใหม่’ ที่เธอจะละเลงความแค้นและความมั่งคั่งลงไปต่างหาก ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกรถยนต์คันหรูสีดำสนิทที่จอดสนิทอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ด้านนอกดึงสติเธอ ลินินหันไปมองผ่านหน้าต่างกระจกฝ้าหนา ภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังก้าวลงจากรถ ภาคิน... สามีผู้กุมอำนาจเบื้องหลังที่คอยสนับสนุนเธอมืดๆ แต่เปย์หนักจนคนพวกนั้นคาดไม่ถึง เขาก้าวเข้ามาในเขตสวนส้มด้วยรองเท้าหนังราคาแพงที่ตอนนี้เปื้อนฝุ่นดินแดง แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับทอดมองมาที่เธอด้วยความคลั่งรักและห่วงใยจนแทบละลาย “รกรosดีนี่ครับ ที่รัก... หรือจะให้ผมสั่งทีมรื้อถอนมาเคลียร์พื้นที่ให้หมดภายในสามชั่วโมง?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามขณะก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับเรียวแขนแข็งแกร่งที่โอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของเขาช่วยขับไล่ความเหน็บหนาวจากการเดินทางไกลได้เป็นอย่างดี ลินินเอียงคอมองสามีสายเปย์ ยมุมปากหยักยิ้มบางเบา “ไม่ต้องห어요, พี่คิน... การจะเหยียบหน้าพวกญาติหน้าเลือดให้จมดิน เราต้องลงมือทำด้วยหยาดเหงื่อและความสำเร็จด้วยตัวเองถึงจะสะใจค่ะ การใช้เงินซื้ออย่างเดียวมันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างคุณนายชื่น” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ปลายนายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างทะนุถนอม “ตามใจคุณครับ อยากเล่นสนุกกับพวกมันยังไง ผมพร้อมเปย์ให้หมดบัญชี... ทุนทำแปลงผักออร์แกนิก ระบบน้ำหยด และเมล็ดพันธุ์นำเข้า ผมโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณเรียบร้อยแล้วนะครับ” ลินินเลิกคิ้วอย่างระอาแกมเอ็นดูในความสปอร์ตของสามี “เปย์หนักขนาดนี้ กลัวฉันหนีตามผู้ชายอื่นเหรอคะ?” “ผมไม่กลัวคุณหนีหรอก... แต่ผมกลัวคุณเหนื่อยต่างหาก” ภาคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไหว ก่อนที่เขาจะผละออกแล้วพยักเพยิดไปทางกองกวาดและอุปกรณ์ทำความสะอาดที่วางอยู่มุมห้อง “งั้นเชิญ ‘ท่านเชฟ’ เริ่มต้นบูรณาการอาณาจักรใหม่เถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องทางเข้าสวนและเคลียร์เรื่องโฉนดให้เรียบร้อย จะไม่มีหมาตัวไหนกล้าเข้ามารบกวนคุณเด็ดขาด” คล้อยหลังร่างสูงที่เดินกลับไปขึ้นรถเพื่อจัดการธุระ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด กลิ่นดินและกลิ่นอายธรรมชาติรอบตัวปลุกสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอให้ตื่นเต็มที่ ไม่รอช้า หญิงสาวมัดผมยาวสลวยเป็นหางม้าสูงกระชับ สวมถุงมือผ้าและหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวขึ้นมา เริ่มต้นภารกิจแรกด้วยการกวาดหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะออกจากห้องโถงหลัก เสียงกวาดพื้นดังสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงบของขุนเขา การเคลื่อนไหวของเธอคล่องแคล่ว เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยพลังงานของผู้หญิงที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ผ่านไปกว่าสามชั่วโมง จากบ้านร้างที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ตอนนี้ห้องโถงเริ่มกลับมามีเค้าโครงความน่าอยู่ ฝุ่นหนาถูกกำจัดจนหมดสิ้น ลินินเดินถือผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดทำความสะอาดหน้าต่างบานใหญ่ที่หันออกไปเห็นวิวสวนส้มกว้างสุดลูกหูลูกตา ส้มพันธุ์ดีที่ถูกปล่อยให้ยืนต้นตายซากรอวันฟื้นฟู ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นพื้นที่ดินว่างเปล่าหลังบ้าน ดินร่วนปนทรายที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุ เหมาะแก่การเนรมิตให้กลายเป็นแปลงผักออร์แกนิกชั้นเลิศเพื่อส่งขายให้ตลาดไฮโซในเมืองหลวง เป็นก้าวแรกในการตบหน้าตระกูลอดีตสามีที่เคยสบประมาทว่าเธอไม่มีวันเอาตัวรอดได้ “หึ... สวนส้มร้างงั้นเหรอคะ อีกไม่นานที่นี่แหละจะกลายเป็นขุมทรัพย์ที่พวกคุณต้องวิ่งมากราบขอร้องฉัน” ลินินพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เธอวางผ้าในมือลงแล้วหยิบเสียมเหล็กเล่มเก่าที่พบในห้องเก็บของเดินตรงไปยังแปลงดินหลังบ้าน ตั้งใจจะลงมือขุดสำรวจหน้าดินและเริ่มเตรียมแปลงผักทันทีในบ่ายวันนี้ ทว่า... ขณะที่คมเสียมกำลังจะจรดลงบนพื้นดินอุ่นชื้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของหญิงสูงวัยที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เสียงของคุณนายชื่น แม่สามีเก่าผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอไม่เหลือชิ้นดี กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตบ้านพักโดยไม่ได้รับเชิญ! “นังลินิน! แกคิดจะทำบ้าอะไรที่สวนส้มของตระกูลฉัน ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ลินินชะงักมือที่ถือเสียม รอยยิ้มเยдяเย็นยะเยือกผุดขึ้นที่มุมปากทันที ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างท้าทาย เธอค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ พลางเคาะเสียมในมือกับพื้นดินเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยเหยื่อที่เดินเข้ามาติดกับด้วยความเต็มใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกกับสวนส้มปลายฟ้านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!