แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“ถ้าพวกคุณยังไม่ออกไปจากเขตพื้นที่ส่วนบุคคลของฉันภายในสามวินาทีนี้ ฉันคงต้องใช้สิทธิ์ตามกฎหมายในการข้อหาบุกรุก... และบางที น้ำส้มสายชูหมักสูตรเข้มข้นสิบลิตรนี้ อาจจะบังเอิญราดลงบนรองเท้าแบรนด์เนมปลอมๆ ของป้าชื่นพอดีนะคะ” เสียงใสๆ แต่เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดหน้าเรือนพักไม้สักทอง ลินินในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมสะอาดตา เธอกำลังถือถังพลาสติกใบย่อมที่มีของเหลวสีอำพันเข้มข้นอยู่เต็มเปี่ยม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังมองกลุ่มญาติหน้าเลือดจากตระกูลเก่าด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินว่าควรจะใช้ปุ๋ยหมักสูตรไหนดีถึงจะเหมาะกับซากปรักหักพังของคนพวกนี้ คุณนายชื่น หรืออดีตป้าสะใภ้ผู้เคยใช้วาจาเหยียบย่ำเธอจนจมดินในวันที่เธอไร้ทางสู้ บัดนี้ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความหยิ่งผยองกลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สองมือเหี่ยวย่นตามวัยจิกเข้าหากันจนเล็บแทบจะจิกเนื้อตัวเอง “นังพริม! นังเด็กเนรคุณ! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉันผู้เป็นอาสะใภ้! บ้านสวนหลังนี้กับที่ดินผืนนี้ เดิมทีก็ควรจะเป็นสมบัติที่ตกเป็นของตระกูลเราตั้งแต่แรกตอนที่สามีเก่าแกตายไป แกมีสิทธิ์อะไรมาฮุบไว้คนเดียววะ!” คุณนายชื่นแผดเสียงแหลมสูงจนนกบนต้นส้มข้างทางบินหนีแตกตื่น ลินินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันจนคนฟังหน้าชา “สิทธิ์เหรอคะ?” ลินินก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าหาอีกฝ่าย ระยะห่างที่ลดลงทำให้คุณนายชื่นเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ “วันที่สามีเก่าของฉันตาย ทิ้งหนี้สินกองโตไว้ให้ฉันรับผิดชอบพร้อมกับใบทวงหนี้ที่พวกคุณร่วมมือกันเซ็นชื่อซ่อนไว้ พวกคุณบอกว่าฉันเป็นแค่ ‘คนนอก’ ที่แต่งเข้ามาเพื่อล้างซวย แต่พอฉันดิ้นรนจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นเชฟระดับท็อป... พวกคุณกลับหน้าด้านวิ่งโร่มาอ้างสิทธิ์ความเป็นญาติ งั้นเหรอคะ หน้าด้านหน้าทนแบบนี้ ฉันเกรงว่าต่อให้เอาเปลือกส้มมาขัดหน้า ก็น่าจะหนาเกินกว่าจะเยียวยาแล้วล่ะค่ะ” “แก...!” คุณนายชื่นพุ่งตัวเข้าหาด้วยความโมโห โทสะบังตาทำให้ลืมตัวคิดจะเข้าไปตบสั่งสอนเด็กเมื่อวานซืนสักฉาดใหญ่ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือเหี่ยวย่นจะได้สัมผัสแม้แต่ชายผ้าของลินิน ร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อถึงข้อศอกก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองไว้เสียก่อน ภาคินไม่ได้พูดอะไรสักคำ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกอย่างเหยียดหยาม รังสีความกดดันระดับมหาเศรษฐีแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที เขายกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ราวกับกำลังไล่แมลงวันน่ารำคาญ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่ากลัวถึงขั้วหัวใจ “ภรรยาผมบอกให้ออกไป... หูหนวก หรือต้องให้ผมเรียก รปภ. มาหิ้วปีกออกไปโยนทิ้งนอกไร่ทีละคนดีครับ?” คำว่า ‘ภรรยาผม’ กระแทกเข้าหน้าคุณนายชื่นและบรรดาญาติที่ตามมาสมทบจนหน้าซีดเผือด พวกเขาจำชายหนุ่มคนนี้ได้ทันที ภาคิน นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่กว้านซื้อที่ดินรอบหุบเขาแห่งนี้ไว้ทั้งหมดในพริบตาเดียว และข่าวลือที่ว่าเขากำลังคลั่งรักภรรยาคนนี้ยิ่งกว่าไข่ในหินก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย “คะ... คุณคิน นี่คุณไม่รู้เรื่องสินะ นังนี่มัน...” ลูกพี่ลูกน้องชายอีกคนพยายามจะแก้ตัวเสียงสั่น “ผมรู้ทุกเรื่อง... และรู้ดีกว่าพวกคุณเสียอีกว่าใครเป็นเจ้าของโฉนดตัวจริง” ภาคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “และถ้าพวกคุณยังไม่ออกไปภายในสองวินาทีนี้ ผมเกรงว่าบริษัทกฎหมายของผมคงจะต้องส่งหมายศาลข้อหาบุกรุกและพยายามทำร้ายร่างกายไปถึงหน้าบ้านภายในเย็นนี้แน่ๆ ครับ” บรรยากาศเงียบกริบลงทันตาเห็น ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรอีก ความมั่งคั่งและอำนาจที่ภาคินถือครองในมือมันมากเกินกว่าที่ชาวบ้านร้านตลาดหรือญาติหน้าเลือดกลุ่มนี้จะต่อกรได้ คุณนายชื่นกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนตัวสั่นเทา แต่สุดท้ายก็จำต้องจำนนต่อสถานการณ์ เธอส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาให้ลินินครั้งหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วกวักมือเรียกพรรคพวกให้ถอยรอนๆ ออกไปอย่างน่าสมเพช ลินินมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ เดินลับตาไปพร้อมกับรอยยิ้มบางเบา เธอนวดขมับเบาๆ คลายความตึงเครียด ก่อนจะหันกลับมาสบตากับสามีที่ตอนนี้กำลังมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย “เหนื่อยไหมครับ?” ภาคินเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของภรรยาอย่างทะนุถนอม “ไม่เลยค่ะ แค่รู้สึกว่าอากาศวันนี้มีกลิ่นขยะแปลกๆ ลอยมาปะปนกับกลิ่นส้มก็เท่านั้นเอง” ลินินยิ้มรับ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาช่วยชำระล้างความหงุดหงิดเมื่อคร่าวให้หายไปจนหมดสิ้น “แต่ก็ต้องขอบคุณคุณนะคะ ที่ออกมาทันเวลาพอดี ไม่อย่างนั้นฉันคงได้ทดลองสูตรน้ำส้มสายชูหมักกับหน้าป้าแกจริงๆ แน่” ภาคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างเป็นเจ้าandเข้าเจ้าของ “ถ้าคุณอยากทำ ผมก็พร้อมจะจ่ายค่าปรับและซื้อที่ดินตรงนั้นให้คุณทำโรงงานหมักน้ำส้มเล่นๆ ได้เลยครับ เมียรักของผมอยากทำอะไร ผมสนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว” นี่แหละคือความคลั่งรักสายเปย์ที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของลินินเต้นผิดจังหวะทุกที เธอส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะสูดกลิ่นหอมสดชื่นของดอกส้มที่กำลังผลิบานเข้าเต็มปอด ความสงบสุขควรจะกลับคืนมาเสียที หลังจากกำจัดเศษสแกปกกลุ่มนี้ออกไปได้ ทว่า... ความเงียบสงบมักอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก ในขณะที่ลินินกำลังจะเดินกลับเข้าไปเตรียมวัตถุดิบทำอาหารกลางวันในครัว เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภาคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา เป็นเบอร์จากระบบรักษาความปลอดภัยหน้าทางเข้าหุบเขา “มีอะไร?” ภาคินกดรับสาย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบและจริงจังทันที ลินินยืนมองสามีอยู่ใกล้ๆ สังเกตเห็นใบหน้าคมคายที่เคยผ่อนคลายเริ่มตึงเครียดขึ้นทีละน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางถนนลูกรังสายหลักที่ทอดยาวเข้ามาในสวนส้ม “คุณพูดว่าอะไรนะ...?” ภาคินทวนคำเสียงต่ำ แววตาไหววูบด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ลินินใจกระตุกวูบ เธอรับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น สัญชาตญาณของเชฟที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากบอกเธอว่า แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มเมื่อครู่ อาจเป็นเพียงแค่ ‘น้ำจิ้ม’ ของความวุ่นวายระลอกใหญ่ที่กำลังจะมาถึงเท่านั้น ภาคินกดวางสาย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนยากจะคาดเดา เขาดึงร่างของลินินเข้ามาโอบกอดไว้แน่นขึ้น ราวกับต้องการปกป้องเธอจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะก้าวเข้ามาในอาณาเขตของพวกเขา “มีอะไรเหรอคะคิน ใครโทรมา?” ลินินเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงเจือความกังวลเล็กน้อย ภาคินมองตรงไปยังโค้งถนนหน้าสวน ที่ซึ่งรถยนต์ซีดานสีดำสนิทราคาแพงระยับคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิทอย่างไร้ซุ่มเสียง ประตูรถเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่ลินินคิดว่าชาตินี้คงไม่มีทางได้พบหน้ากันอีกแล้วก้าวลงมา... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในสวนส้มแห่งความแค้นและความอบอุ่นนี้ด้วยกันนะคะ