อาชีพขยะกับการพบพานในเงามืด

กลิ่นคาวสนิมและน้ำยาฆ่าเชื้อราคาถูกคละคลุ้งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีหน้าต่างเพียงบานเดียว พื้นที่ตรงหน้าเรย์ในยามนี้ไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริงอันน่าเบื่อหน่าย หากแต่เป็นห้องสร้างตัวละครสีขาวโพลนของ “Aethelgard Online” เกม VRMMO แนว Open-world ฟอร์มยักษ์ที่ใช้เวลาพัฒนามายาวนานกว่าทศวรรษ ตัวเครื่อง Neuro-Helmet สีดำสนิทที่เขาสวมอยู่ส่งเสียงฮัมเบาๆ เป็นสัญญาณว่าการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์แล้ว เรย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ รายชื่อเผ่าพันธุ์ คลาสอาชีพ และค่าสถานะนับร้อยเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มผู้รักความสงบรายนี้สนใจหาใช่คลาสยอดฮิตอย่าง ‘นักดาบเวท’ หรือ ‘จอมมารโลหิต’ ที่ผู้เล่นต่างแห่แหนกันเลือกไม่ นิ้วเรียวยาวกดคลิกขวาอย่างไร้ความลังเลไปยังหมวดหมู่ย่อยที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด—หมวดหมู่ที่ระบบจัดทำขึ้นมาเพื่อเป็นเศษซากของอัลกอริทึมที่ถูกคัดทิ้ง [คำเตือน: ท่านกำลังเลือกคลาส "ผู้เก็บกวาดขยะแห่งเศษเสี้ยว (Scrap Sweeper)" ซึ่งเป็นคลาสระดับขยะ (F-Rank) ที่ไม่สามารถรีเซ็ตหรือเปลี่ยนอาชีพได้ตลอดกาล ค่าพลังพื้นฐานทั้งหมดจะถูกล็อกไว้ที่ระดับต่ำสุด ยืนยันการเลือกหรือไม่?] หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบเตือนด้วยความหวาดผวา แต่เรย์กลับหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววขบขันดังสะท้อนในความเงียบ "ของเหลือทิ้งนี่แหละ มักจะมีสมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่เสมอไม่ใช่หรือไง..." เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มยืนยันอย่างไร้ความลังเล ทันทีที่แสงสีเทากลืนกินร่างของเขา ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็เข้าครอบงำชั่วขณะ ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะถูกกระชากกลับมาพร้อมกับเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง กลิ่นอายของดินชื้นและเศษซากปรักหักพังโชยเข้าจมูก เรย์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเบื้องหน้าคือมหานครโบราณแห่งเวทมนตร์ที่บัดนี้เหลือเพียงซากอิฐหักพัง ท้องฟ้าสีครามถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันสีเทามืดครึ้ม บรรยากาศเงียบงันจนน่าขนลุก สมกับเป็นโซนเริ่มต้นระดับยากที่สุดที่ไม่มีผู้เล่นคนใดอยากเฉียดกายเข้ามา "อืม... ระบบฟิสิกส์สมจริงใช้ได้เลยแฮะ แรงโน้มถ่วงแบบนี้เดินนานๆ มีหวังปวดหลังแน่" เรย์บ่นพึมพำพร้อมกับก้มลงสำรวจชุดเริ่มต้นของตนเอง เสื้อคลุมผ้ากระสอบเก่าๆ ขาดวิ่นกับรองเท้าหนังที่สึกจนเกือบเห็นพื้นเท้า อุปกรณ์ติดตัวมีเพียง 'ไม้กวาดเหล็กขึ้นสนิม' เล่มหนึ่ง กับ 'กระสอบทอดยาวสำหรับใส่ขยะ' ที่ดูราวกับขอทานข้างถนนมากกว่าผู้กล้าที่จะกอบกู้โลก แต่สำหรับสายตาของคนที่มักจะมองหาประโยชน์จากสิ่งของไร้ค่าแล้ว เรย์กลับมองเห็นร่องรอยของเวทมนตร์โบราณที่เคลือบอยู่ตามเนื้อเหล็กผุๆ นั้น เขาเริ่มออกเดินสำรวจไปตามซากปรักหักพังอย่างไม่รีบร้อน ใช้ไม้กวาดเขี่ยกองซากศพของมอนสเตอร์ระดับต่ำที่ผู้เล่นคนอื่นคงจะฆ่าทิ้งไว้แล้วไม่สนใจจะเก็บไอเทต์ ระบบแจ้งเตือนไอเทต์ขยะเด้งขึ้นมาเป็นระยะ แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายหลักของเรย์ สายตาของเขาจับจ้องไปยังรอยแยกของมิติที่สั่นไหวแปลกๆ บริเวณฐานเสาหินโบราณ ทว่า ในจังหวะที่เขากกำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ซากเสานั้นเอง เสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดก็ลอยมาตามสายลม *“...ใคร... อยู่ตรงนั้น...”* เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือราวกับเทียนไขที่ใกล้จะมอดดับ แต่กลับแฝงไว้ด้วยคลื่นพลังงานเวทมนตร์อันมหาศาลที่กดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เรย์ชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว เขาไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมาตั้งรับอย่างตื่นตระหนก แต่กลับค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปหาต้นตอของเสียงด้วยความระมัดระวัง หลังกองซากหินปูนขนาดใหญ่ ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งกำลังทรุดกายพิงอยู่กับผนัง ชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยงดงามบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยไหม้ เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายคลุมแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทา ลมหายใจของเธorแผ่วเบาจนแทบไม่สังเกตเห็น ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือรอบกายของเธอมีอักขระเวทมนตร์สีทองที่แตกละเอียดกำลังลอยวนเวียนอยู่ คล้ายกับระบบป้องกันอัตโนมัติที่ใกล้จะล่มสลายเต็มที เรย์ย่อตัวลงช้าๆ เพื่อไม่ให้เป็นการคุกคาม เขาสังเกตเห็นแถบสถานะที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเธอ—แม้ตัวอักษรส่วนใหญ่จะถูกบดบังด้วยเครื่องหมายคำถามสีแดงฉาน แต่ชื่อของเธอยังคงปรากฏเด่นชัด *[ NPC พิเศษ: เอลาร่า ]* *[ สถานะ: บาดเจ็บสาหัส / พลังเวทมนตร์ย้อนกลับ / ข้อมูลระบบเสียหาย 98% ]* ดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องสมุทรลึกค่อยๆ ปรือขึ้นมองผู้มาเยือนอย่างยากลำบาก นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชา ห่างเหิน และเต็มไปด้วยความระแวงระวังราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ แต่ในขณะเดียวกันก็เจือความอ่อนล้าที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "เจ้า... เป็นผู้เล่นหน้าใหม่สินะ..." เสียงของเอลาร่าแห้งผาก เธอพยายามจะยกมือเรียวขึ้นร่ายเวทป้องกันตัว แต่นิ้วมือกลับสั่นเทาจนไม่สามารถรวมสมาธิได้ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้า... จะมาเดินเล่น... ไสหัวไปซะ..." เรย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายโลหิตลอยเข้าจมูก ชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ บนใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและไร้ซึ่งพิษภัยใดๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา "ไล่แขกที่อุตส่าห์เดินมาเก็บขยะให้แบบนี้ ใจร้ายจังเลยนะครับ คุณเอลาร่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรางถอดกระสอบสะพายหลังออกแล้วหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตราคาถูกที่เก็บได้จากซากมอนสเตอร์ข้างทางขึ้นมา "ดูท่าทางแล้ว... ระบบป้องกันของคุณคงกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่ถึงสามนาทีสินะครับ?" เอลาร่าชะงัก นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่มนุษย์ระดับ F-Rank ตรงหน้าสามารถมองทะลุผ่านม่านพลังของเธอได้ "เจ้า... รู้ได้อย่างไร..." เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามฝืนสังขารขยับหนี "ข้าไม่ใช่... สิ่งที่เจ้ารู้จัก... ถอยไป!" "ผมไม่รู้หรอกครับว่าคุณคือใคร หรือทำไม NPC ระดับสูงถึงได้มานอนปางตายอยู่ในโซนขยะแบบนี้" เรย์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แววตากลับจริงจังอย่างยิ่งยวด เขาเปิดหน้าต่างช่องเก็บของแล้วลากไอเทต์ขยะชิ้นหนึ่งออกมา—มันคือ 'แกนพลังงานเวทมนตร์ที่เสื่อมสภาพ' ที่คนอื่นมองว่าไร้ค่า แต่ด้วยทักษะวิเคราะห์ของคลาสผู้เก็บกวาด เขารู้ว่ามันสามารถดูดซับพลังงานส่วนเกินที่กำลังตีกลับในร่างของเธอได้ เรย์ยื่นมือออกไปช้าๆ ไม่ได้พยายามจะแตะต้องตัวเธอโดยพลการ แต่ วางแกนพลังงานชิ้นนั้นลงบนพื้นเบื้องหน้าของหญิงสาว "แต่ถ้าปล่อยให้คุณตายตรงนี้ เกมนี้คงจะน่าเบื่อแย่เลยล่ะครับ" ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ "อีกอย่าง... ผมค่อนข้างเกลียดการเห็นของดีๆ ต้องถูกทิ้งให้เสียเปล่าซะด้วยสิ" เอลาร่านิ่งงัดมองแกนพลังงานตรงหน้าสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม นัยน์ตาสفของเธอไหววับ คล้ายมีความทรงจำบางอย่างที่เจ็บปวดพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมอง เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ก่อนที่เอลาร่าจะทันได้เอ่ยคำใดต่อ ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังก็มืดสนิทลงฉับพลัน เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณดังขึ้นจากรอยแยกมิติเบื้องบน เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุ พร้อมกับร่างเงาดำมหึมาของบอสลับประจำโซนที่ค่อยๆ กางปีกกว้างบดบังแสงอาทิตย์จนมิด [คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้กลืนกินมิติ" (Dimension Devourer) ระดับ SSS เจ้าถิ่นแห่งดินแดนรกร้างปรากฏตัว!] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: เนื่องจากเอลาร่าอยู่ในสภาพวิกฤต ภารกิจลับระดับตำนาน "คำสาปแห่งการล่มสลาย" ได้ถูกบังคับเริ่มต้นขึ้น!] [เป้าหมายภารกิจ: ปกป้องเอลาร่าและมีชีวิตรอดจากเงื้อมมือของบอสลับเป็นเวลา 180 วินาที!] เรย์หุบยิ้มลงทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองเงาสัตว์ประหลาดบนท้องฟ้าสลับกับร่างของหญิงสาวข้างกายที่กำลังสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม *ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกอันปั่นป่วนนี้นะคะ*