เส้นขนานที่ห่างออกไป

“ฉันบอกแล้วไงคะว่าอย่าตามมา... สิ่งที่คุณทิ้งขว้างไปในวันนั้น มันไม่มีวันย้อนกลับมาเป็นของเดิมได้อีกแล้ว” เสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของภาม ปรเมศวร์ เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที นอกจากยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวในห้องเช่าเล็กๆ ณ เมืองชายทะเลแห่งหนึ่ง กลิ่นอายไอทะเลและเสียงคลื่นที่ซัดสาดกระทบโขดหินข้างนอกนั่นเป็นเพียงเสียงประกอบฉากของความพินาศที่เขาก่อขึ้นด้วยมือตนเอง ภามมองแผ่นหลังบางของอดีตภรรยาที่ยืนหันหลังให้เขา เธอไม่ได้สวมชุดหรูหราดั่งเช่นวันที่อยู่ในคฤหาสน์ปรเมศวร์ แต่เป็นเพียงชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่เน้นสรีระโค้งเว้าอย่างชัดเจนภายใต้แสงไฟสลัว ร่างกายที่เขาเคยสัมผัสอย่างไม่เห็นค่า บัดนี้กลับดูมีเสน่ห์ลึกลับและยากจะครอบครองจนเขารู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “ริน... ผมแค่ต้องการจะบอกว่า ผมเสียใจ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก้าวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นดอกมะลิจางๆ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ดวงตาคู่เดิมที่เคยฉายแววตัดพ้อหรืออ้อนวอนขอความรัก แต่มันคือความเฉยเมยที่หนาวเหน็บ เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก “เสียใจ? ความเสียใจของคุณมันมีค่าเท่าไหร่หรือคะภาม? มันซื้ออิสรภาพของฉันคืนมาได้ไหม หรือมันล้างรอยมลทินที่พวกคุณยัดเยียดให้ฉันได้?” เขาสาวเท้าเข้าหาจนระยะห่างแทบไม่มีเหลือ มือหนาเอื้อมไปหมายจะเชยคางหญิงสาวขึ้นมา แต่เธอกลับปัดออกอย่างไร้เยื่อใย “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เธอตวาด เสียงสั่นเครือด้วยความเกลียดชังที่สั่งสมมานานนับปี “เราจบกันแล้วที่ศาลวันนั้น... และที่นี่ คือที่ที่ฉันจะฝังศพความรักเน่าๆ ของเราลงไป!” ภามไม่ยอมแพ้ เขาเปลี่ยนทิศทางจากการสัมผัสเป็นโอบล้อม ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างผนังห้องกับตัวเขาเอง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินลงบนซอกคอขาวระหง บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เจือไปด้วยความโหยหาและอำนาจดิบเถื่อน “ริน... ร่างกายของคุณไม่เคยโกหกผม” เขาขบเม้มเบาๆ ที่ใบหูของเธอ ก่อนจะไล้ปลายลิ้นลงมาตามแนวลำคอระหง กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสาวของเธอทำให้เลือดในกายเขาร้อนฉ่า “คุณยังโหยหาผม... เหมือนที่ผมแทบขาดใจตายเวลาไม่ได้อยู่ใกล้คุณ” “ถอยไป!” แม้ปากจะปฏิเสธ แต่เมื่อมือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ร่างกายของเธอกลับสั่นสะท้านด้วยความปรารถนาที่ฝังลึกจนยากจะต้านทาน ภามสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยานั้น เขายิ่งรุกเร้าหนักหน่วงขึ้น ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นอย่างใจเย็นเหมือนนักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อ ก่อนจะดันร่างของเธอให้ชิดผนัง แล้วแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาที่สั่นระริก เขามอบจูบที่ร้อนแรงและเอาแต่ใจ ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไปในความเร่าร้อนนั้น มือหนึ่งของเขาเลื่อนไปปลดตะขอหน้าของชุดชั้นในเธอออก ความนุ่มหยุ่นที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ภามสูดปากด้วยความกระหาย เขาบีบคลึงเนื้อนุ่มด้วยความทะนุถนอมสลับกับความรุนแรงที่ทำให้อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด “จำได้ไหม... ที่ตรงนี้...” เขากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ “ที่คุณเคยบอกว่า... คุณจะเป็นของผมแค่คนเดียว” รินรดาหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธออ่อนระทวยไปกับบทรักที่เขาเพียรสร้างขึ้นใหม่ ความโกรธแค้นในใจยังคงอยู่ แต่สัญชาตญาณความต้องการกลับสั่งให้เธอโอนอ่อนตาม ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศในอดีตถูกกลบด้วยความซ่านสยิวที่เขามอบให้ เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา สัมผัสถึงมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นเมื่อเขาเริ่มเคลื่อนไหวเป็นจังหวะที่ดุดันและเนิบนาบในคราเดียวกัน ท่ามกลางเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง เสียงความสัมพันธ์ที่สอดประสานกันดังก้องไปทั่วห้อง มันคือพันธนาการที่บีบคั้นและเร่าร้อนที่สุดที่ทั้งคู่เคยมีร่วมกัน ทว่า... ในขณะที่เขากำลังก้มลงจุมพิตที่หน้าท้องแบนราบของเธออย่างหลงใหล สายตาของภามก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างเตียง... เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปิดค้างไว้ และภาพถ่ายที่หลุดออกมาจากซองนั้น... มันเป็นภาพอัลตราซาวนด์ของทารกตัวเล็กๆ ที่กำลังขดตัวอยู่ในครรภ์ และที่มุมภาพมีชื่อของ 'รินรดา' เขียนกำกับไว้อย่างชัดเจนพร้อมวันที่ล่าสุด! ภามชะงักกึก ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขารีบผลักร่างหญิงสาวออกเล็กน้อยแล้วคว้าภาพนั้นขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันไปสบตากับคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึงที่ฉายชัดในแววตา “ริน... นี่มันหมายความว่ายังไง? เด็กคนนี้... ใครเป็นพ่อ?” รินรดาแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ แล้วก้าวถอยห่างจากเขาไปจนถึงมุมห้อง “ไม่สำคัญหรอกค่ะว่าใครเป็นพ่อ... สำคัญแค่ว่า... ต่อให้เป็นคุณ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เห็นหน้าเขาอีกตลอดไป” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรสรินนะคะค่ะ