รหัสลับใต้จานอาหาร

"เงียบปากแล้วอยู่นิ่งๆ... ทางหนีไฟถูกตัดขาดแล้ว ยัยตัวแสบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดริมใบหูนั้นไม่ได้มีความนุ่มนวลเลยสักนิด ธีทัตตรึงข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้กับผนังห้องครัวเย็นเฉียบ แรงกดดันจากร่างกายหนาหนักที่ทาบทับลงมาทำให้พื้นที่แคบๆ ในเซฟเฮาส์ยิ่งดูคับแคบลงไปอีก กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นเครื่องเทศจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษอันตราย—ลอยวนอยู่รอบตัวจนน่าอึดอัด แต่มีหรือที่คนอย่างพีรดาจะยอมก้มหัวให้เชฟปืนดุคนนี้ ฉันเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปาก แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุกระดูกซี่โครงด้วยความตื่นตัว "ทางหนีไฟถูกตัดขาดเหรอคะ เชฟธีทัต? หรือว่าคุณแค่กลัวฉันหนีไปพร้อมกับ ‘ของขวัญชิ้นโบว์แดง’ ที่คุณซ่อนไว้ใต้เคาน์เตอร์ครัวกันแน่" ดวงคมกริบของเชฟหนุ่มหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปหลายองศา แต่ฉันไม่สะทกสะท้าน นิ้วมือข้างที่ยังพอขยับបានแอบแตะแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทที่ซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต หลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงพ่อครัวหน้าหล่อคนนี้เข้ากับองค์กรของมาร์คัส... นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังเป็นเป้าหมายระดับชาติ "เธอได้อะไรไป..." เสียงของเขาแหบพร่าและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขารดรดอยู่บนแก้ม "พูดออกมา ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วใช้วิธีอื่นทำให้เธอยอมเปิดปาก" "อุ๊ย น่ากลัวจังค่ะ" ฉันหัวเราะในลำคอ ดวงตากวาดมองสำรวจแผงอกกว้างที่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามและร่องรอยแผลเป็นจางๆ ที่ฟ้องถึงอดีตอันโชกโชน "เชฟระดับปรมาจารย์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ลับ แถมยังมีทักษะการต่อสู้ระดับหน่วยปฏิบัติการพิเศษ... คิดเหรอคะว่าถ้าฉันส่งคลิปวิดีโอการโอนเงินและแผนผังการส่งมอบอาวุธพวกนี้ให้กรมตำรวจ หรือส่งตรงไปที่สำนักข่าวใหญ่ ตำรวจสากลจะไม่มาเคาะประตูบ้านคุณภายในสิบนาที?" บรรยากาศในห้องครัวเงียบกริบลงฉับพลัน เสียงเครื่องทำความเย็นของตู้เย็นส่งเสียงฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว ธีทัตไม่ขยับเขยื้อn แต่สายตาที่มองมานั้นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง ประกายความตกใจวาบผ่านดวงตาคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง "กล้าดีนี่" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน "รู้ไหมว่าการเล่นกับไฟแบบนี้... เผาตัวเองตายมานักต่อนักแล้ว" "แต่ฉันไม่ใช่แมลงเม่าค่ะ เชฟ" ฉันสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แม้ร่างกายจะถูกตรึงไว้จนขยับไม่ได้ แต่แววตาของฉันคือความมั่นใจเต็มร้อย "ทางเลือกมีแค่สองทาง... หนึ่งคือฉันกดส่งไฟล์ทั้งหมดตอนนี้ แล้วเราก็ไปตกลงกันในคุก หรือสอง..." ฉันเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากได้รูปที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มพราวระยับ "คุณต้องทำตามข้อเสนอของฉัน" ธีทัตแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันระคนทึ่ง "กล้าต่อรองกับฉันเหรอ ยัยตัวแสบ คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าว่างั้นเถอะ?" "ถ้าไม่เหนือกว่า ฉันคงไม่ยืนยันจะเข้ามาเหยียบเซฟเฮาส์รกๆ ของคุณหรอกค่ะ" ฉันตอบกลับทันควัน ฝีปากกล้าไม่เคยเป็นรองใคร "ข้อแรก... คุณต้องเลิกทำตัวเป็นอันธพาลแล้วเลิกขู่ฉัน ข้อสอง... คุณต้องพาฉันเข้าไปแทรกซึมในงานประมูลกาล่าดินเนอร์ของมาร์คัสคืนนี้ และข้อสาม... คุณต้องเป็นบอดี้และหูตาให้ฉันจนกว่าภารกิจนี้จะจบ" คิ้วเข้มของเชฟหนุ่มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม ดวงตาดุร้ายจ้องมองฉันราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ "เธอบ้าไปแล้วหรือไง พีรดา!" เขาตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด "งานกาล่าของมาร์คัสไม่ใช่สนามเด็กเล่น! ที่นั่นมีแต่พวกมือสังหารและเครือข่ายอาชญากรรมข้ามชาติ แค่ก้าวขาเข้าไป เธอก็เอาชีวิตไปทิ้งแล้ว!" "ถ้าฉันกลัวตาย ฉันคงไม่มานั่งเถียงกับเชฟปากร้ายหน้าดุอย่างคุณหรอกค่ะ" ฉันเชิดหน้าเถียงกลับอย่างไม่ลดละ "อีกอย่าง... ถ้าไม่มีฉัน คดีที่หน่วยงานของคุณตามล่ามาเป็นปีก็ไม่มีทางปิดลงได้หรอก คุณต้องการข้อมูลวงในจากฉัน และฉันก็ต้องการฝีมือกับเส้นทางของคุุณ... เราต่างพึ่งพาแฟร์ๆ ค่ะ" ธีทัตจ้องหน้าฉันนิ่งเนิ่นนาน เนิ่นนานเสียจนฉันเริ่มใจเสียเล็กน้อย แววตาคมคายคู่นั้นกวาดสำรวจใบหน้าของฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความเสี่ยงทั้งหมดบนโลกใบนี้ ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างเรา มีเพียงระยะห่างแค่คืบที่ทำให้รับรู้ถึงความร้อนรุ่มจากร่างกายของกันและกัน เคมีประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด จนฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือใหญ่ที่ตรึงข้อมือฉันไว้ค่อยๆ คลายแรงลงทีละน้อย แต่ยังไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ "เธอนี่มันดื้อด้านและน่ารำคาญเป็นบ้าเลยรู้ตัวไหม..." ธีทัตพึมพำเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบที่แฝงความคลั่งรักเจือความหงุดหงิดอย่างชัดเจน "ถ้าคืนนี้เธอทำให้ฉันต้องเสียสมาธิแม้แต่วินาทีเดียว... ฉันจะจับเธอโยนใส่ห้องเก็บของแล้วล็อกกุญแจข้ามคืนแน่ ยัยตัวแสบ" ฉันแอบยิ้มกริ่มในชัยชนะ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิดกับความใกล้ชิดอันตรายนี้ "ตกลงตามนี้ค่ะเชฟ... ว่าแต่ ในฐานะหุ้นส่วนจำเป็น คุณมีอะไรให้ฉันรองท้องก่อนไปลุยไหมคะ? กลิ่นสเต็กเมื่อกี้ยังรบกวนจมูกฉันอยู่เลยนะ" ธีทัตถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจำยอม เขายอมปล่อยข้อมือฉันให้เป็นอิสระ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถอยหลังออกห่างเพื่อตั้งหลัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นที่หน้าเซฟเฮาส์ ตามด้วยเสียงปืนขึ้นลำกล้องดังคลิกจากด้านนอกที่แม้แต่คนหูไวอย่างเชฟยังต้องขมวดคิ้วม่านตาหดแคบลงทันที ธีทัตดึงตัวฉันเข้าไปหลบหลังแผงเคาน์เตอร์ครัวอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเชฟหนุ่มเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นดุจมัจจุราช ดวงตาคมกริบมองลอดม่านหน้าต่างออกไปด้านนอกก่อนจะกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความตกใจระคนเคร่งเครียด "ไม่ใช่ตำรวจ... และพวกมันไม่ใช่คนของมาร์คัส" "แล้วใคร..." ฉันถามเสียงสั่นด้วยความสังหรณ์ใจ "ทีมกวาดล้างเงาของกระทรวง... พวกมันรู้ว่าแฟลชไดรฟ์อยู่ที่นี่ และตอนนี้พวกมันมาเพื่อเก็บกวาดเราทั้งคู่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นระทึกไปด้วยกันนะคะ! บทหน้าบอกเลยว่าแซ่บพริกยกสวนแน่นอนค่ะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ!