จดหมายในอดีต

“ข้าไม่ได้เรียกท่าน... ข้าจะเรียกคนพรรค์นั้นมาทำไม!” รินรดาตะโกนตอบโต้ เสียงของเธอสั่นเครือ ความเย็นเยียบจากร่างสูงโปร่งของชายในชุดราชปะแตนตรงหน้าไม่ได้มาจากลมพัด แต่มาจากความจริงอันโหดร้ายที่เขากำลังยัดเยียดให้ อาคมขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสอง สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่เตรียมพร้อมจะฟาดฟัน “คุณหลวง หยุดปั่นหัวเธอเสียที สิ่งที่เธอทำคือความเมตตา ไม่ใช่ความเขลาที่คุณจะมาตัดสิน” วิญญาณคุณหลวงแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนเสียงใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ใต้ฝ่าเท้า เขาขยับกายเข้ามาใกล้รินรดาจนเธอได้กลิ่นสาบสางของน้ำอบที่เน่าเสียและกลิ่นอายดินจากหลุมศพ “ความเมตตาหรือ? หรือเป็นแค่ความอยากรู้อยากเห็นที่ไร้การยับยั้งชั่งใจ เจ้านั่นแหละที่ทำลายตราประทับบนหีบไม้จันทน์นั้นด้วยมือของเจ้าเอง... รินรดา” รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังไม้สักที่สั่นไหว เธอพยายามรวบรวมสติ แม้ภาพในหัวจะหมุนคว้าง ความทรงจำคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสองสัปดาห์ก่อนค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา มือที่สั่นเทาของเธอในตอนนั้น... มือที่หยิบยื่นความเห็นอกเห็นใจให้แก่เสียงร่ำไห้ใต้เรือนไทย นี่เธอพลาดไปจริงๆ หรือ? “อาคม... เขาพูดจริงหรือคะ?” เธอหันไปถามชายหนุ่มข้างกายด้วยน้ำเสียงที่แทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ อาคมนิ่งเงียบ แววตาของเขามีความกังวลซ่อนอยู่ มันไม่ใช่การปฏิเสธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ต้องยอมรับความจริง “เรามาที่นี่เพื่อหาคำตอบ... ไม่ใช่เพื่อตั้งคำถามกับอดีตที่แก้ไขไม่ได้ ไปที่ห้องใต้หลังคาเถิดรินรดา จดหมายฉบับนั้น... มันอาจจะบอกเราว่าทำไม ‘เลือด’ ของเจ้าถึงมีค่าพอจะปลุกวิญญาณของเขาขึ้นมา” บรรยากาศในห้องใต้หลังคาอบอ้าวและเต็มไปด้วยฝุ่นผงที่ลอยคว้างกลางอากาศ รินรดาก้าวข้ามกองเอกสารเก่าที่กรอบเกรียม เธอหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้กระดานพื้นออกมา มือของเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นประหลาดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ทันทีที่เปิดกล่องออก จดหมายแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างบรรจงก็ปรากฏแก่สายตา กระดาษนั้นเหลืองกรอบจนเกือบจะเป็นสีน้ำตาลไหม้ เธอคลี่จดหมายออกอย่างเบามือ ตัวอักษรลายมือหวัดแกมบรรจงเขียนด้วยน้ำหมึกที่จางจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับดูเด่นชัดราวกับมีชีวิตเมื่อแสงจากไฟฉายของอาคมส่องกระทบ *‘ถึงผู้ที่ถือครองสายเลือดแห่งรอยแค้น... หากเจ้าได้อ่านอักษรเหล่านี้ จงรู้ไว้ว่าข้าไม่ได้ถูกจองจำด้วยอาคมของบรรพบุรุษ แต่ข้าถูกจองจำด้วยความรักของเจ้า... รินรดา’* รินรดาชะงัก ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ “ความรัก? ฉันไม่เคยรู้จักเขา... ฉันเกิดห่างจากเขานับร้อยปี!” “อ่านต่อ...” อาคมกระซิบ เสียงของเขาเครียดขึง *‘เจ้าไม่ได้เกิดมาเพื่อปลดปล่อยข้า แต่เจ้าคือภาชนะที่ข้าเฝ้ารอมานานนับศตวรรษ เพื่อให้ข้าได้กลับไปแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ณ ท่าน้ำแห่งนี้ วันที่ข้าตัดสินใจปล่อยให้เจ้าจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำเพียงเพื่อจะรักษาสมบัติของตระกูลไว้... บัดนี้ เจ้ากลับมาในร่างเดิม... ในสายเลือดเดิม เพื่อรับบทลงโทษที่เจ้าเคยก่อไว้กับข้า’* รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ใช่ทายาทที่มาเพื่อกอบกู้ แต่เธอคือเหยื่อที่วนกลับมาสู่กับดักเดิมของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่ใช่...” เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม “ฉันไม่ใช่คนในอดีตนั่น ฉันคือรินรดา!” “รินรดา... ฟังผมนะ” อาคมคว้าไหล่เธอไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มันไม่ใช่สายตาของอาคมที่เธอเคยรู้จัก แต่มันมีความเย็นชาและอำนาจบางอย่างซ่อนอยู่ “คุณหลวงไม่ได้โกหก... แต่เขาพูดไม่หมด” “หมายความว่าอย่างไร?” เธอถามด้วยความหวาดระแวง อาคมยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากไหล่ของเธอ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหาเงามืดที่มุมห้อง เสียงฝีเท้าของเขาที่เคยหนักแน่นกลับเงียบสนิทราวกับร่างของเขาไร้น้ำหนัก “คุณหลวงไม่ใช่ศัตรูของคุณรินรดาหรอกครับ...” อาคมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความกดดัน “แต่คนอย่างผม... ที่เฝ้าติดตามคุณมาตลอดทางนี้ต่างหากล่ะ ที่เป็นคนถือถือกุญแจดอกสุดท้ายไว้” ในวินาทีนั้น จดหมายในมือของรินรดาก็เริ่มลุกไหม้ด้วยไฟสีน้ำเงินที่ไม่มีที่มา! เปลวไฟนั้นไม่ได้เผาผลาญกระดาษเพียงอย่างเดียว แต่มันเริ่มลุกลามขึ้นมาตามนิ้วมือของเธอ รินรดากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่เงาของอาคมบนผนังเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นเงาของชายผู้มีใบหน้าดุดันและสวมหมวกทรงสูงแบบทหารโบราณ เงาร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูเธอว่า “ขอบคุณที่พาข้ากลับมา... เจ้าหญิงของข้า” หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความกดดันและปมปริศนาที่กำลังถักทอเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของศาลาริมน้ำโบราณเสมอมาครับ