จุดเปลี่ยนแห่งชะตากรรม

"ถ้าคุณยังก้าวต่อด้วยความกลัวแบบนี้ ริน... ต่อให้ชีวิตนี้ดับสูญไป คุณก็เป็นได้แค่เพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของมันเท่านั้น" อาคมตวาดเสียงต่ำ มือหนาคว้าข้อมือหญิงสาวที่กำลังสั่นเทาไว้แน่น สายตาของเขาคมกริบดุจมีดโกน รินรดายืนนิ่งอยู่กลางโถงเรือนไทยไม้สักเก่าแก่ กลิ่นกำยานไหม้เกรียมผสมกับกลิ่นสาบดินชื้นแฉะอบอวลไปทั่วบริเวณ กระจกเงาบานใหญ่ที่เคยตั้งตระหง่านอยู่มุมห้องแตกร้าวเป็นทางยาว ราวกับมีใครบางคนพยายามจะกรีดกรายออกมาจากความมืดมิดหลังบานกระจกนั้น "ฉันไม่ได้กลัวที่จะตาย อาคม" รินรดาแค่นเสียงตอบ ดวงตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน "แต่ฉันกลัวว่า ต่อให้ฉันตายไป คำสาปนี้มันก็ยังไม่จบ... ฉันมองเห็นมัน เห็นสิ่งที่มันทำกับคนในตระกูลเรามาทุกยุคทุกสมัย มันไม่ใช่แค่เรื่องของเวทมนตร์ แต่มันคือความตระกะที่ไม่มีวันสิ้นสุดของ 'ท่านหลวง' คนนั้น" เธอสะบัดมือออกจากการเกาะกุม เดินตรงไปยังตั่งไม้กลางเรือน ซึ่งวางสมุดข่อยสีเหลืองกรอบและมีดอาคมลงอาคมที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ หญิงสาวไม่ได้หยิบมันขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่นเหมือนครั้งก่อน ทว่าเธอกลับสัมผัสคมมีดนั้นด้วยความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด อาคมมองการกระทำนั้นด้วยความทึ่ง เขาพยายามเตือนสติเธอมาตลอดว่า การเผชิญหน้ากับวิญญาณระดับนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่แววตาของรินรดาในตอนนี้ ไม่ใช่คนที่จะถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว "คุณรู้ไหมว่าอะไรคือความต่างระหว่างเหยื่อกับผู้ล่า?" อาคมเดินเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ "เหยื่อ... คือคนที่ยอมให้คำสาปจูงจมูกไปตามเส้นทางที่มันขีดไว้ แต่ผู้ล่า คือคนที่พร้อมจะเผาทั้งกระดานทิ้ง แม้จะต้องแลกด้วยจิตวิญญาณของตัวเองก็ตาม" "ฉันเลือกแล้ว" รินรดากล่าว พลางหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมา ปลายมีดสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาเรือนลงมาเป็นลำแสงสีเงินยวง "ฉันจะไม่ใช่หมากในเกมของใครอีกต่อไป วันนี้... ที่เรือนนี้จะต้องเหลือแค่ความจริงเพียงหนึ่งเดียว" บรรยากาศในเรือนเปลี่ยนไปฉับพลัน ลมพายุที่ไม่มีที่มาพัดกระหน่ำจนฝาผนังเรือนสั่นไหว เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกันดังลั่นมาจากทุกทิศทาง ร่างทึบแสงของชายวัยกลางคนในชุดราชปะแตนยศสูงปรากฏกายขึ้นที่ปลายเรือน แววตาของมันแดงก่ำดุจถ่านไฟ และมีเพียงความอำมหิตที่จ้องมองมายังรินรดา "มึงคิดว่ามึงจะทำอะไรได้... รินรดา" เสียงของผีคุณหลวงก้องกังวาน ไม่ใช่ผ่านทางหู แต่ดังขึ้นในมโนภาพของคนทั้งคู่ "เลือดของมึงมันก็ไหลเวียนอยู่ในเรือนนี้มานับร้อยปี มึงคือส่วนหนึ่งของกู... มึงคือกรรมที่กูสร้างไว้เพื่อตอกย้ำความยิ่งใหญ่ของกูตลอดกาล!" รินรดาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอทรุดตัวลงนั่ง กัดนิ้วตัวเองจนเลือดซึมออกมา แล้วปาดลงบนใบมีดอาคม ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานก็พุ่งออกจากตัวมีด ก่อตัวเป็นอาคมข่ายตาข่ายล้อมรอบร่างของเธอไว้ เธอไม่ได้สู้เพื่อปกป้องตัวเองอีกต่อไป แต่เธอกำลัง 'ดึง' พลังงานทั้งหมดของเรือนนี้มาไว้ที่จุดศูนย์กลาง อาคมเบิกตากว้าง เขารู้ทันทีว่าเธอกำลังทำอะไร "ริน! หยุดนะ! นั่นมันคือการทำพันธสัญญาเลือด! ถ้าคุณพลาด คุณจะติดอยู่ในวงล้อมนี้ไปชั่วนิรันดร์!" "ฉันไม่ได้ทำพันธสัญญาเพื่อรับใช้มัน อาคม" รินรดาหันมาสบตาเขา แววตานั้นสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "ฉันทำเพื่อกักขังมัน... ให้มันได้ลิ้มรสความเงียบเหงาที่มันมอบให้บรรพบุรุษเรามาตลอดกาล" ทว่าในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะท่องบทสวดกำราบวิญญาณ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่บันไดเรือน ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของวิญญาณ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของ 'คนเป็น' ที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ บานประตูไม้ที่ควรจะปิดตายค่อยๆ ถูกผลักออกอย่างช้าๆ ร่างชายชราในชุดสูทสีเทาสะอาดตาเดินเข้ามาในห้อง ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะปะทุเป็นสงครามวิญญาณ เขาวางไม้เท้าลงบนพื้นไม้ เสียงกระทบนั้นดังสนั่นจนพลังของวิญญาณผีคุณหลวงชะงักไปชั่วขณะ "การจะจบเรื่องของตระกูลเรา... ลำพังความกล้าหาญอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ รินรดา" ชายชรากล่าวพลางเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่รินรดาจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต เพราะมันคือใบหน้าของคนที่เป็นคนเซ็นชื่อถอนชื่อของเธอออกจากพินัยกรรมมรดกเรือนนี้เมื่อสัปดาห์ก่อน "คุณปู่..." รินรดาเสียงสั่น มือที่ถือมีดเริ่มสั่นคลอน "ทำไมคุณถึง... คุณอยู่ฝั่งไหนกันแน่!" ชายชรายิ้มเย็น รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานะคนในครอบครัว เขาหันไปมองร่างผีคุณหลวงที่ตอนนี้กำลังคำรามด้วยความเคารพ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ฝั่งไหนงั้นหรือ? ก็ฝั่งที่ทำให้ตระกูลเราคงอยู่มาได้ถึงทุกวันนี้อย่างไรล่ะ... และดูเหมือนว่า 'เครื่องสังเวย' ชิ้นสุดท้ายของฤดูกาลนี้ จะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันพอดีเลย" ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดและเผชิญชะตากรรมไปกับรินรดาในบทนี้ด้วยกันนะครับ