ก้าวแรกในเรือนร้าง

“อย่าเปิดประตูบานนั้น” เสียงของอาคมแผ่วเบาเหมือนไอหมอก แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของรินรดา นิ้วเรียวยาวของหญิงสาวที่กำลังแตะลงบนกลอนไม้สักเก่าแก่ชะงักค้าง กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับกลิ่นสาบสางที่ยากจะอธิบายอบอวลอยู่รอบตัว ราวกับเรือนไทยโบราณหลังนี้กำลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเตรียมกลืนกินผู้บุกรุก รินรดาไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เธอเพียงแต่จ้องมองลวดลายแกะสลักรูปนางอัปสรที่บัดนี้ดูบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับรอยยิ้มของพวกมันกำลังขยับเขยื้อนตามจังหวะชีพจรที่เต้นระรัวในข้อมือของเธอ “ถ้าไม่เปิด... แล้วเราจะรู้อะไรได้บ้างคะ อาคม” รินรดาถาม เสียงของเธอแหบพร่า “หนูไม่ได้มาที่นี่เพื่อยืนรอความตายอยู่ที่หน้าบันไดนะ” อาคมขยับตัวเข้ามาใกล้ ความเย็นเยียบจากกายของเขาปะทะกับแผ่นหลังของรินรดา เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ขนลุกชัน “ที่นี่ไม่ใช่บ้าน มันคือสุสานที่หายใจได้ รอยเลือดที่ท่านลบเลือนไปเมื่อห้าสิบปีก่อนกำลังจะเดือดอีกครั้ง คุณมั่นใจแล้วเหรอว่าสายเลือดของคุณข้นพอจะรับมือกับสิ่งที่ฝังอยู่ใต้ถุนเรือนนี้?” รินรดาไม่ตอบ เธอออกแรงผลักบานประตูไม้สักหนักอึ้ง เสียงบานพับโลหะกรีดร้องโหยหวนราวกับสัตว์ถูกเชือด ดังสะท้อนไปทั่วโถงเรือนที่ไร้ผู้คน ฝุ่นละอองที่เกาะตัวหนาฟุ้งกระจายเหมือนวิญญาณที่ถูกรบกวนการหลับใหล ภายในเรือนเงียบงัน... แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยสายตาหลายร้อยคู่ที่จ้องมองมาจากความมืดมิดในมุมอับของเรือน รินรดาก้าวข้ามธรณีประตู เท้าเปล่าของเธอสัมผัสกับพื้นไม้ที่เย็นเฉียบจนน่าประหลาด ทันใดนั้น ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงที่ต้นคอเธอก็ถาโถมเข้ามา เธอชะงัก พยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่มวลอากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งราวกับถูกถมด้วยทราย *“...กลับไป...”* เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูขวา มันไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงของผู้หญิงที่กำลังกลั้นสะอื้นจนปอดแทบฉีกขาด รินรดาหันขวับไปมอง แสงตะเกียงเจ้าพายุในมือของอาคมวูบไหว เห็นเพียงเงามืดที่ทอดยาวเป็นรูปร่างของชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนตั่งไม้กลางห้อง “คุณได้ยินไหม?” รินรดากระซิบถาม มือของเธอคว้าต้นแขนของอาคมไว้แน่น “ผมไม่ได้ยิน... แต่ผมรู้สึกได้” อาคมตอบ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ภาพถ่ายเก่าแก่ที่แขวนอยู่บนผนังไม้ ภาพถ่ายของชายวัยกลางคนในชุดราชปะแตน แววตาในรูปภาพนั้นไม่ได้ตายด้านตามกาลเวลา แต่กลับจับจ้องมาที่รินรดาด้วยความกระหายที่น่าสะพรึงกลัว รินรดาเดินลึกเข้าไปในตัวเรือน ทุกย่างก้าวพื้นไม้จะส่งเสียงครวญครางราวกับเตือนให้เธอยุติการกระทำนี้ เธอหยุดลงที่หน้าตั่งไม้ตัวเดิม กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูก ทั้งที่ที่นี่รกร้างมานับสิบปี เธอตัดสินใจหยิบสร้อยคอที่มีจี้รูปหยดน้ำขึ้นมาประคองไว้ในมือ ความร้อนจากจี้โลหะแผ่ซ่านเข้ามาในฝ่ามือ มันเป็นสิ่งเดียวที่เตือนว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ “ท่านหลวง...” รินรดาพึมพำชื่อที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้เอ่ยถึงในตระกูล “หนูกลับมาตามสัญญาแล้ว” ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่เคยแผ่วเบากลับดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งเรือน ทั้งจากใต้พื้นกระดาน จากเพดาน และจากเงามืดหลังตู้พระธรรม มันไม่ใช่เสียงคนเพียงคนเดียว แต่มันคือเสียงของคนนับสิบที่กำลังกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมานก่อนสิ้นใจ “รินรดา ถอยออกมา!” อาคมตะโกนขึ้นเมื่อเห็นเงาสีดำขยายตัวออกจากตั่งไม้ ราวกับควันพิษที่กำลังคลืบคลานเข้ามาโอบล้อมร่างหญิงสาว ทว่ารินรดากลับนิ่งงัน ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้แวว เธอเห็นภาพอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว... ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งถูกล่ามโซ่ไว้ใต้ถุนเรือน เลือดแดงฉานรดรินลงบนผืนดินเพื่อแลกกับความรุ่งเรืองของตระกูลที่ต้องแลกมาด้วยชีวิต ก่อนที่อาคมจะเอื้อมมือถึงตัวเธอ บานประตูหน้าต่างทุกบานในเรือนก็ปิดกระแทกลงพร้อมกันด้วยแรงมหาศาล เสียงกลอนไม้กระทบวงกบดังลั่นราวกับเสียงปืน รินรดาสะดุ้งเฮือก สติสัมปชัญญะกลับคืนมา แต่น่าเสียดายที่สายเกินไป สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพนิมิตอีกต่อไป แต่เป็นร่างของชายในชุดราชปะแตนที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอยู่ตรงหน้าเขา มือที่เหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอ สัมผัสนั้นเย็นจัดจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวหนังถูกน้ำแข็งกัด "หลานรัก... กลิ่นอายของเจ้ามันช่างหอมหวานจนข้าแทบอดใจไม่ไหว" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากที่ปิดสนิทของวิญญาณตรงหน้า ก่อนที่ดวงตาคู่ที่เน่าเปื่อยนั้นจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เจ้าไม่ได้มาเพื่อปลดปล่อย... แต่เจ้ามาเพื่อเป็นภาชนะใบใหม่ ให้ข้าได้กลับไปมีชีวิตอีกครั้ง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่ความมืดมิดด้วยกันครับ - ศาลาริมน้ำโบราณ