การทำลายมนต์สะกด

คราบเลือดสีคล้ำที่เกรอะกรังอยู่บนพื้นไม้สักทองส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งราวกับซากศพเน่าเปื่อย รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าเรียวสวย มือข้างที่ถือมีดหมอโบราณสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความหนาวเหน็บของราตรีกาล หากแต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลจากอากาศรอบกายที่บีบอัดจนแก้วหูอื้ออึง "คุณริน... ตั้งสติไว้ครับ!" เสียงทุ้มต่ำของอาคมดังลอดผ่านความมืดมาจากมุมห้อง แววตาของชายหนุ่มฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่มือทั้งสองข้างกำลังร่ายคาถาบทสธยายเพื่อตรึงอาคมคุ้มกันรอบตัว "สิ่งนั้นกำลังจะกลืนกินสติของคุณ อย่ามองลึกลงไปในเงาบนผนังเด็ดขาด!" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยสะท้อนภาพของแท่นบูชาไม้โบราณเบื้องหน้า บนนั้นมี "พานทองเหลืองลงยา" ที่บรรจุเส้นผมถักเปียย้อมด้วยเลือด และ "ตะปูสังฆวานร" ขึ้นสนิมเขียวตอกตรึงอยู่ใจกลางเรือนร่างของหุ่นพยนต์เก่าคร่ำคร่า นั่นคือ "เครื่องพันธนาการวิญญาณ" ที่ผีคุณหลวงใช้สูบพลังชีวิตจากทายาทรุ่นแล้วรุ่นเล่า และใช้เป็นสะพานเชื่อมภพเพื่อกักขังดวงวิญญาณบรรพบุรุษทั้งหมดให้อยู่ใต้อาณัติ *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีใครบางคนปาโซ่ตรึงวิญญาณลงมาจากเพดาน เงาดำทะมึนขนาดมหึมาทาบทับลงมาจากมุมมืดเหนือหัว ร่างโปร่งแสงของชายสูงศักดิ์ในชุดย้อนยุคปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสجสว่างวาวโรจน์ด้วยสีแดงฉานจ้องมองผู้บุกรุกราวกับจะฉีกเป็นชิ้นๆ "มึง... กล้าดียังไง..." น้ำเสียงแหบพร่าก้องกังวานเสียดแก้วหู ราวกับดังมาจากก้นบึ้งของขุมนรก แรงกดดันทางจิตวิทยากระแทกเข้าใส่รินรดาจนเธอเซถอยหลังไปสองก้าว เลือดกำเดาอุ่นๆ ไหลรินลงมาจากเรียวปาก "ฉันไม่ยอมให้คุณใช้ความแค้นของตระกูลเราเป็นเครื่องมืออีกต่อไปแล้ว!" รินรดาตะโกนตอบด้วยเสียงอันสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอกัดฟันกรอด ฝืนความเจ็บปวดพุ่งเข้าประชิดแท่นบูชา มือบางเงื้อมีดหมอขึ้นสุดแขนหมายจะแทงลงไปที่หุ่นพยนต์เพื่อทำลายมนต์สะกดให้สิ้นซาก อาคมเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของผีคุณหลวงพุ่งเข้าประชิดตัวหญิงสาวในเสี้ยววินาที "คุณริน ระวัง!" ชายหนุ่มซัดแผ่นยันต์สีชาดออกไปสุดแรงเกิด แสงสว่างวาบสีทองระเบิดขึ้นกลางอากาศ ปะทะกับร่างของวิญญาณร้ายจนเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการปะทะทำให้รินรดากระเด็นล้มกลิ้งไปกระแทกกับผนังห้อง จุกจนพูดไม่ออก มีดหมอในมือหลุดกระเด็นไปไกลหลายศอก "ริน!" อาคมพุ่งเข้าไปประคองร่างบางขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักกริชโบราณขึ้นตั้งรับการโจมตีระลอกใหม่ที่กำลังจะมาถึง ผีคุณหลวงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ร่างกายโปร่งแสงบิดเบี้ยวผิดรูป ลมพายุหมุนขนาดย่อมก่อตัวขึ้นภายในห้อง ปัดข้าวของกระจัดกระจาย เศษไม้และฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้าง เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสะท้อนก้องไปทั่วทิศทาง "คิดว่ามีของพวกนี้แล้วจะทำลายกูได้หรือ... นังลูกหลานอกตัญญู!" รินรดายกมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นระคนความโกรธเกรี้ยว เธอสังเกตเห็นว่าแสงสีแดงที่เปล่งออกมาจากหุ่นพยนต์บนแท่นบูชานั้นอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัดจากการปะทะเมื่อครู่ นั่นหมายความว่าเกราะคุ้มกันทางไสยเวทย์ของมันกำลังจะแตกสลาย "อาคม... เบี่ยงเบนความสนใจมันที!" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน อาคมไม่ถามซ้ำ เขารู้ทันทีว่าหญิงสาวกำลังคิดจะทำอะไร ชายหนุ่มรวบรวมพลังปราณทั้งหมดท่องคาถาบทอัญเชิญครุฑาพร้อมกับซัดกริชในมือพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของวิญญาณร้าย ผีคุณหลวงคำรามด้วยความเจ็บปวด เบี่ยงตัวหลบคมอาคมอย่างฉิวเฉียด เปิดช่องว่างเพียงเสี้ยววินาที รินรดาไม่รอช้า เธอพุ่งตัวสุดชีวิตคลานไปคว้ามีดหมอที่ตกอยู่บนพื้น แล้วดีดตัวขึ้นกระโจนเข้าหาแท่นบูชาพร้อมกับเงื้อมีดแทงลงกลางอกของหุ่นพยนต์อย่างเต็มแรง! *ฉั้วะ!* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย แสงสีแดงฉานระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พานทองเหลืองแตกละเอียดเป็นผุยผง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบสางจางหายไปในพริบตา แรงระเบิดจากการคลายมนต์สะกดซัดรินรดาและอาคมกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทว่าก่อนที่สติจะดับวูบลง รินรดากลับเห็นรอยยิ้มประหลาดที่มุมปากของวิญญาณร้ายที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด... รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความพ่ายแพ้ แต่เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมเรือนไทยโบราณอีกครั้ง อาคมพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความสะินสะเทือน ก่อนจะหันไปมองร่างของรินรดานอนแน่นิ่งอยู่ที่มุมห้อง ชายหนุ่มรีบคลานเข้าไปหา แต่แล้วฝ่าเท้าที่เหยียบลงบนพื้นไม้ระแนงกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากใต้ถุนเรือน... ความเย็นเยียบที่ไม่ใช่วิญญาณของคุณหลวง แต่เป็นบางสิ่งบางอย่างที่เก่าแก่และดุร้ายยิ่งกว่า เสียงเคาะไม้สามครั้งดังขึ้นจากใต้พื้นเรือน... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* และก่อนที่อาคมจะทันได้เอ่ยปากเตือน รอยแตกยาวนับสือวาบนพื้นไม้ก็ปริแยกออก พร้อมกับมือสีดำสนิทนับสิบข้างที่พุ่งพรวดขึ้นมาคว้าข้อเท้าของเขาลากลงไปในความมืดมิดใต้ถุนเรือนโดยไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ... ศาลาริมน้ำโบราณ