การล้างแค้นเริ่มต้น

“มึงคิดหรือว่าการตายของพวกมึงจะจบลงง่ายๆ เหมือนการดับเทียนเล่มหนึ่ง... ความแค้นของกูมันหยั่งรากลึกเกินกว่าที่พวกมึงจะชดใช้ด้วยชีวิตเพียงไม่กี่ชีวิต” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ภายในเรือนไทยโบราณ รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นในความมืด กลิ่นธูปเก่าๆ คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดทับของมวลอากาศที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกข้างกายเธอ อาคมกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นไม้ที่สั่นสะเทือนเบาๆ ใบหน้าของเขาอาบไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ “คุณหลวงเริ่มแล้วริน” อาคมกระซิบ เสียงของเขาเครียดขึงและสั่นไหวเล็กน้อย “อาคมที่ข้าลงไว้รอบเรือนถูกฉีกกระชากเหมือนกระดาษ มันไม่ได้มาแค่ความแค้น แต่มันมาพร้อมกับกฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยวของโลกหลังความตาย” “เขาจะฆ่าใครเป็นคนแรก?” รินรดาทวนคำ ถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่เป็นการปลอบประโลมหัวใจที่เต้นรัวดุจกลองรบ ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนจากเรือนหลังเล็กที่อยู่ถัดไปก็ดังขึ้น—มันเป็นเสียงของนายชด คนรับใช้เก่าแก่ที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูลมานานหลายทศวรรษ เสียงนั้นจบลงอย่างกะทันหันราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากลมหายใจไปในทันที ความเงียบที่ตามมานั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องเสียอีก ทั้งสองรีบก้าวออกจากห้องโถง มุ่งหน้าสู่เรือนหลังเล็กด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างของนายชดที่นอนบิดเบี้ยวอยู่บนพื้นไม้ ทว่าสิ่งที่ทำให้รินรดาแทบทรุดลงไปกองกับพื้นไม่ใช่ความตายของเขา แต่เป็นรอยนิ้วมือสีดำสนิทที่ปรากฏชัดเจนรอบลำคอ—รอยนิ้วมือที่มีลักษณะยาวผิดมนุษย์มนา มันคือรอยนิ้วมือของคนที่มีนิ้วก้อยยาวกว่าปกติ ซึ่งนั่นคือสัญลักษณ์ประจำตัวของเจ้าคุณอรรถเวทย์ “เขาเอาชีวิตคนใกล้ชิดก่อน เพื่อให้เราเห็นความเจ็บปวดที่แท้จริง” อาคมกล่าวขณะตรวจสอบบาดแผล “นี่ไม่ใช่การฆ่าด้วยความโกรธ แต่มันคือการทำลายหลักประกันความปลอดภัยของริน... เขาต้องการให้รินโดดเดี่ยว” รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอมองไปที่กระจกเงาเก่าแก่บานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง ในเงามืดของกระจกนั้น เธอเห็นชายในชุดราชปะแตนยืนซ้อนหลังเธออยู่ แววตาที่จ้องมองมาผ่านกระจกนั้นไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือหลุมดำที่เต็มไปด้วยความพยาบาทที่สะสมมานับร้อยปี “เจ้าจะปลดปล่อยข้าหรือรินรดา?” ร่างนั้นขยับปากโดยไร้เสียง แต่รินรดากลับได้ยินมันดังก้องอยู่ในหัว “เรือนหลังนี้สร้างขึ้นบนหยาดเหงื่อและเลือดของผู้อื่น ข้าครอบครองมัน และตอนนี้... ถึงเวลาที่ข้าจะทวงคืนทุกอย่างที่พวกมึงพรากไป” รินรดาหยิบสร้อยประคำไม้พยุงขึ้นมา กำแน่นจนมือขาวซีด “คุณหลวง... ท่านตายไปแล้ว ท่านไม่มีสิทธิ์เหนือนามสกุลนี้อีกต่อไป!” “นามสกุลหรือ? หึ” เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ “อำนาจของข้าไม่ได้อยู่ในนามสกุล แต่มันอยู่ในความกลัวที่พวกมึงมีให้ข้าต่างหาก” บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป เสียงลมพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้กระแทกกับขอบวงกบดังโครมคราม อาคมรีบคว้าตัวรินรดาไว้พลางร่ายอาคมป้องกันรอบกาย ทว่าทุกอย่างกลับหยุดชะงักลงเมื่อเงาร่างนั้นหายไปพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูของรินรดาว่า... *“คนต่อไป... คือคนที่เจ้าไว้ใจที่สุด”* รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอหันกลับไปมองอาคม ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดลงอย่างน่าประหลาด แสงตะเกียงที่สั่นไหวสาดส่องให้เห็นเงาของอาคมบนผนัง... เงาของเขากำลังเปลี่ยนรูปไป มันไม่ใช่เงาของมนุษย์ปกติ แต่มันกำลังยืดขยายและบิดเบี้ยวจนกลายเป็นรูปร่างของชายผู้ที่สวมชุดราชปะแตน อาคมชะงักไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายสั่นสะท้านก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาของเขาฉายแววเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความลุ่มหลงในอำนาจที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้นบีบคอตัวเองเหมือนถูกบังคับ แต่นิ้วมือนั้นกลับบิดงอในลักษณะเดียวกับรอยมือบนคอของนายชด “ริน... หนีไป” อาคมเค้นเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก “เขาไม่ได้จะฆ่าข้า... เขาจะใช้ร่างข้าเพื่อฆ่าเจ้า!” ก่อนที่รินรดาจะทันได้ยื่นมือไปคว้าตัวเขาไว้ แสงไฟในเรือนก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท อาคมในร่างที่ถูกครอบงำก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ พร้อมมีดสั้นเล่มหนึ่งที่เขามักพกติดตัวเพื่อป้องกันตัว แต่วันนี้... ปลายมีดนั้นกลับเล็งตรงมาที่หัวใจของรินรดา! ท่ามกลางความมืดมิดนั้น รินรดาได้ยินเสียงหัวเราะก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของอาคม แต่มันคือเสียงของคุณหลวงที่ดังชัดเจนว่า “เจ้าจะเลือกรักษาชีวิตของคนที่เจ้าแคร์... หรือจะยอมตายเพื่อรักษาสัจจะที่ให้ไว้กับบรรพบุรุษ?” ความมืดเบื้องหน้าขยับเคลื่อนไหว รินรดาเห็นเพียงแววตาที่วาวโรจน์ของอาคมที่บัดนี้ไร้ซึ่งความทรงจำของคนรัก ทันใดนั้น อาคมก็พุ่งเข้ามาพร้อมมีดในมือ ความตายอยู่ห่างจากตัวเธอเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น! หวังว่าท่านผู้อ่านทุกท่านจะสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ผมตั้งใจถ่ายทอดผ่านตัวอักษรเหล่านี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ศาลาริมน้ำโบราณ