ข้อตกลงบนกองเพลิง

“ถ้าอยากจะถอนตัว ก็เชิญไปปรึกษาศาลเอาเองครับ แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้น รบกวนเซ็นชื่อในใบยินยอมให้ลูกน้องผมเข้ามารื้อถอนสมบัติทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ออกไปขายทอดตลาดเสียก่อน” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของชายร่างสูงใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงกว้าง ภากรยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง สองมือกอดอกแน่น กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของชายที่ผ่านการกรำงานหนักกลางแดดจัดมาค่อนชีวิตลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธจัด รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เจ้าหนี้’ ด้วยความเดียดฉันท์ “คุณมันหน้าเลือดภากร พ่อฉันเพิ่งเสียไปไม่ถึงสามวัน คุณก็รีบถ่อมาถึงนี่เพื่อซ้ำเติมฉันงั้นหรือ” ภากรแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นราวกับถูกแช่แข็ง “ธุรกิจไม่มีคำว่าปรานีครับรินรดา พ่อคุณทำสัญญาไว้ว่าจะชดใช้หนี้ด้วยผลผลิตจากไร่ส้ม แต่พอตายไป ทิ้งไว้แค่หนี้ก้อนโตกับลูกสาวที่ทำอะไรไม่เป็น นอกจากรอยยิ้มอวดดีแบบนี้... คุณคิดว่าผมควรจะสงสารคุณหรือเปล่าล่ะ” เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่กดดันจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนติดผนังไม้เก่าแก่ของบ้าน ภากรโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยไรหนวดเคราจางๆ อยู่ห่างจากใบหน้าเนียนละเอียดของเธอเพียงไม่กี่คืบ รินรดาได้กลิ่นไอความร้อนรุ่มจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นของความดิบเถื่อนที่ทำให้ใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างไม่น่าให้อภัย “คุณต้องการอะไรกันแน่?” เธอถาม เสียงสั่นพร่าแต่ยังคงไว้ซึ่งความทระนง ภากรยกมือขึ้นเชยคางมนขึ้นมาอย่างถือดี สายตาเขากวาดมองไปทั่วใบหน้าของหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งดอกไม้สูงค่าในงานสังคม แต่บัดนี้กลับต้องมายืนสั่นระริกอยู่ใต้เงื้อมมือของเขา “ผมต้องการแรงงานที่ซื่อสัตย์ และถ้าบังเอิญแรงงานคนนั้นจะสวยจนทำให้ผมเพลินตาได้บ้าง ผมก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ” “ไอ้คนสารเลว!” เธอตวาด พร้อมกับเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าเขาสักฉาด แต่ภากรไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบที่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้รินรดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว “เก็บแรงไว้ใช้บนไร่เถอะครับ” เขาเอ่ยเสียงกระซิบที่เย็นเยียบ “ถ้าคุณไม่ไปกับผมคืนนี้ ทรัพย์สินทุกอย่างที่พ่อคุณทิ้งไว้ จะกลายเป็นขี้เถ้าภายในหนึ่งชั่วโมง... ผมไม่ได้ขู่ และผมก็ไม่ได้ชอบเล่นตลกกับใครด้วย” ภากรปล่อยมือเธออย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าบ้าน กลิ่นน้ำมันก๊าดเริ่มโชยมาตามลม รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นลูกน้องของเขากำลังราดของเหลวไวไฟลงบนผ้าม่านผืนเก่าของบ้าน “หยุดนะ! คุณจะทำอะไร!” “ผมบอกแล้วไงครับว่านี่คือข้อตกลงบนกองเพลิง” ภากรหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเด็ดขาด “เลือกว่าจะขึ้นรถไปกับผมดีๆ หรือจะยืนมองบ้านหลังนี้วอดวายไปพร้อมกับอนาคตที่คุณกำลังพยายามปกป้องไว้” รินรดาหายใจหอบถี่ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เอาจริง เขาไร้ซึ่งหัวใจและไร้ซึ่งความเมตตา หากเธอไม่ยอมจำนนในตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอรักจะสูญสิ้นไปในชั่วพริบตา ภากรหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุด เปลวไฟสีส้มวูบวาบสะท้อนในแววตาที่ว่างเปล่าของเขา เขาขีดไฟลงบนผ้าม่านเพียงนิดเดียว ไฟก็ลุกลามขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะจากการถูกเผาไหม้ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นไหม้ที่ตลบอบอวล รินรดาเข่าทรุดลงกับพื้น มองกองเพลิงที่เริ่มลุกลามไปตามโครงสร้างไม้ของบ้าน “ตัดสินใจได้หรือยังครับคนสวย?” ภากรยืนตระหง่านอยู่หลังเปลวไฟ เงาของเขาดูใหญ่โตราวกับปีศาจ “รถผมจอดรออยู่ข้างนอก ถ้าคุณก้าวขาออกมาตอนนี้ ผมอาจจะพิจารณาให้คุณได้เก็บเสื้อผ้าเพิ่มอีกสักสองสามชุด... แต่ถ้าเกินกว่านี้ ผมจะทิ้งคุณไว้ที่นี่ พร้อมกับบ้านที่กำลังกลายเป็นเถ้าถ่าน” ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางความโกลาหลของเปลวไฟที่กำลังกัดกินบ้าน ร่างของใครบางคนก็พุ่งพรวดเข้ามาจากทางด้านหลังของภากร พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัด! ภากรชะงัก ร่างหนาเซไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนจะใช้มือแตะที่หัวไหล่ของตัวเองที่เริ่มมีเลือดสีแดงฉานซึมออกมา ทว่าเขากลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว กลับหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเดิม “มาได้ทันเวลาพอดีเลยนะ... รอนานจนนึกว่าแกจะหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหนเสียอีก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายของธานินทร์แดนเถื่อนครับ!