บรรณาธิการ vs นักเขียน

กลิ่นหอมเย็นของกาแฟอเมริกาโน่คั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ทำให้ห้องทำงานกระจกใสของสำนักพิมพ์ ‘Lumina Publishing’ แคบลงไปถนัดตา “นี่คือต้นฉบับบทที่สิบห้าที่ฉันแก้มาให้รอบที่สามค่ะ คุณพิชชา” เสียงหวานทุบทุ้งลงบนโต๊ะทำงานด้วยความนิ่งสนิท รินรดา บรรณาธิการสาวมือฉมังในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วที่กำลังดันแฟ้มเอกสารสีดำเลื่อนไปตรงหน้าอีกฝ่ายจะสั่นน้อยๆ ด้วยความโมโห ผู้หญิงตรงหน้าเธอลอยชายอยู่บนโซฟาหนังสีครีม พิชชา—นักเขียนดาวรุ่งพุ่งแรงผู้กวาดรางวัลยอดขายอันดับหนึ่งมาสามปีซ้อนกำลังไขว่ห้างอย่างไม่ยี่หาระหว่างจดจ้องหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มคลอเคลียกรอบหน้าคมคาย ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นนิดๆ ยามที่เธอปรายตามองแฟ้มเอกสารนั้นราวกับมันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า “รอบที่สาม?” พิชชาทวนคำ เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ “คุณรินรดาคะ บรรณาธิการคนก่อนของฉันไม่เคยแก้ต้นฉบับฉันเกินหนึ่งรอบหรอกนะคะ หรือว่าสมองส่วนการตรวจทานของคุณมีปัญหาเรื่องการตีความวรรณกรรมร่วมสมัยคะ ถึงได้จับแพะชนแกะจนเนื้อเรื่องที่ฉันตั้งใจสื่อมันพังไม่เป็นท่าแบบนี้” รินรดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน นิสัยปากร้ายและมั่นใจในตัวเองสูงจนเลยคำว่า ‘อวดดี’ ไปไกลลิบของพิชชา คือสิ่งที่ใครๆ ในกองบรรณาธิการต่างก็ส่ายหน้าหนี แต่ไม่รู้ว่าเป็นความซวยหรือความโง่เขลาเบาปัญญาของเธอกันแน่ ที่ดันตอบตกลงรับหน้าที่เป็น ‘พี่เลี้ยง’ คุมความประพฤติและตรวจต้นฉบับให้ยัยตัวแสบคนนี้ด้วยตัวเอง “ถ้าคุณพิชชาใช้เวลาอ่านข้อเสนอแนะที่ฉันเขียนไว้ในโพสต์อิทสีชมพูทุกแผ่นด้วยสมอง ไม่ใช่ด้วยอคติ คุณจะรู้ว่าตัวละครเอกของคุณในบทนี้มันมีตรรกะพังพินาศแค่ไหน” รินรดาโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของนักเขียนสาวอย่างไม่ยอมแพ้ “ตัวละครพยายามจะบอกเลิกคนรัก แต่กลับเดินไปจูบเขาเนี่ยนะคะ? มันไม่ใช่ความสับสนทางอารมณ์ค่ะ มันคืออาการสติฟั่นเฟือน!” พิชชาหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบ เธอวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนกาแฟในแก้วกระฉอกเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งผุดลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับโต๊ะทำงานของรินรดา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว “คุณไม่เข้าใจความซับซ้อนของมนุษย์ต่างหากล่ะค่ะ คุณบรรณาธิการ” พิชชาเอ่ยกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติอยู่ห่างจากริมฝีปากของรินรดาไม่ถึงคืบ “มนุษย์เรามักจะผลักไสสิ่งที่โหยหา และโหยหาสิ่งที่ทำร้ายเรา... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ไงคะ” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำพูดที่บาดลึก แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ที่ลอยมาจากตัวของพิชชา มันกำลังรบกวนสมาธิและปั่นป่วนระบบประสาทของเธออย่างร้ายกาจ กลิ่นนี้... บรรยากาศแบบนี้... มันทำให้เธอเกลียดตัวเองที่เผลอใจเต้นแรงให้กับความกวนประสาทของอีกฝ่ายทุกครั้ง “ถอยไปค่ะ คุณพิชชา” รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่บางของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่พิชชากลับยิ่งโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นบรรณาธิการคนเก่งเสียอาการ “ถ้าฉันไม่ถอยล่ะคะ? คุณจะทำโทษฉันยังไงดี... ตัดงบโปรโมทหนังสือเล่มใหม่ หรือว่าจะบังคับให้ฉันเขียนฉากหวานเลี่ยนที่คุณโปรดปรานกันแน่” “ฉันจะปฏิเสธต้นฉบับของคุณ และสั่งให้คุณเขียนใหม่ตั้งแต่บทแรกจนถึงบทสุดท้ายเลยค่ะ!” รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตาจ้องมองตอบอย่างดุดันเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่กำลังตีตื้นขึ้นมาบนพวงแก้ม พิชชาหัวอกเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความเขินอายที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ) รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง “ใจร้ายจังนะคะ... แต่ก็น่าสนุกดี” พิชชาผละตัวออกไปยืนตรงตามเดิมอย่างอ้อยอิ่ง สายตาวยังคงจ้องมองรินรดาไม่วางตา “งั้นเอาเป็นว่าฉันจะยอมแก้ตามที่คุณรินรดาสั่งก็แล้วกันค่ะ แต่มีข้อแม้...” รินรดากลอกตาอย่างระอา “ข้อแม้อะไรอีกคะ?” “คืนนี้ คุณต้องไปนั่งเฝ้าฉันแก้ต้นฉบับที่คอนโดฯ ค่ะ... จนกว่าจะเสร็จ” พิชชายื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา “เพราะถ้าไม่มีคนคอยจับตาดู ฉันกลัวเหลือเกินว่าคุณบรรณาธิการคนสวยจะแอบคิดถึงฉันจนนอนไม่หลับเสียก่อน” รินรดาอ้าปากค้าง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ กำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำขอที่ไร้ยางอายนั้นด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด ทว่าเสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ก๊อก* “คุณรินรดาครับ ขออนุญาตครับ พอดีมี...” เสียงทุ้มของ ‘ธนวินท์’ ผู้ช่วยหนุ่มฝ่ายการตลาดดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ทันได้รอรับอนุญาต รินรดาสะดุ้งสุดตัวรีบดีดตัวถอยหลังออกจากโต๊ะทันที ขณะที่พิชชาหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ถูกขัดจังหวะเวลาส่วนตัว และในวินาทีที่สายตาของธนวินท์กวาดมองเข้ามาเห็นท่าทีพิรุธของทั้งคู่ รินรดาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า... เมื่อธนวินท์ดันเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอยากจะแทรกแผ่นดินหนี “เอ่อ... ขอโทษครับ พอดีผมเอาเอกสารด่วนมาส่ง... แต่ทำไมบรรยากาศในห้องมันดู... เหมือนผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมแห่งความรู้สึกนี้ไปพร้อมกับโรสแมรี่พิษนะคะ