รสนิยมที่ไม่มีวันจูนติด

“ถ้าบรรณาธิการจะอ่านแค่บรรทัดที่ตัวเอง ‘พอใจ’ ก็ไม่ต้องมาเป็นคนตรวจงานพิชชาค่ะ เอาเวลาไปตรวจทานนิยายรักหวานแหววที่ทำยอดขายได้ไม่ถึงร้อยเล่มดีกว่าไหมคะ?” เสียงปึงปังที่ดังสนั่นขึ้นจากการที่ฝ่ามือบางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนัก จนแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่สั่นไหว ปลุกให้บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบกริบของ ‘รินรดา’ ตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดถึงขีดสุด บรรณาธิการสาวคนเก่งค่อยๆ วางปากกาด้ามหรูลงช้าๆ เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย แต่แววตาคู่คมที่มองผ่านเลนส์แว่นสายตากลับเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “พิชชา คุณกำลังใช้สิทธิ์ของ ‘นักเขียนดาวรุ่ง’ มาข่มขู่บรรณาธิการอยู่นะคะ” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะเบาบางลง “งานชิ้นนี้คุณเขียนด้วยอารมณ์ชั่ววูบ พล็อตมันโหว่ยิ่งกว่าตะแกรงร่อนแป้ง ถ้าฉันปล่อยให้ต้นฉบับนี้หลุดไปถึงมือสำนักพิมพ์ ชื่อเสียงที่คุณสะสมมาคงมลายหายไปในพริบตา” พิชชาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอโน้มตัวลงมาประจันหน้ากับรินรดาจนระยะห่างลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน “คุณกลัวคนอ่านจะเห็น ‘ความจริง’ ที่ฉันซ่อนไว้มากกว่าล่ะสิคะ คุณรินรดา คุณมันก็แค่นักอ่านที่กลัวการถูกท้าทายด้วยความดิบเถื่อนของมนุษย์” “ฉันไม่ได้กลัวความดิบ แต่ฉันเกลียดความมักง่าย!” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ความหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่ลึกๆ เริ่มปะทุขึ้นจนกลายเป็นความโกรธที่น่าพิศวง พิชชาไม่ใช่แค่นักเขียนที่ควบคุมยาก แต่ยังเป็นบุคคลเดียวที่ทำให้ความนิ่งสุขุมที่เธอฝึกฝนมานับสิบปีพังทลายลงได้ในไม่กี่นาที มือบางของรินรดาคว้าเข้าที่ขอบโต๊ะ แล้วดันจนมันเลื่อนครูดไปกับพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะโน้มตัวข้ามไปหาคนที่ยืนท้าทายอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้ต้องการจะทำร้าย แต่ต้องการ ‘สยบ’ “ถ้าคุณคิดว่างานคุณดีนัก ก็ลองแก้ให้ดูเดี๋ยวนี้เลยสิคะ” รินรดาคว้าต้นฉบับปึกหนาปาลงบนโต๊ะกลางระหว่างทั้งคู่ “แก้ให้มัน ‘สื่อสาร’ กับคนอ่านได้มากกว่าแค่การพ่นอารมณ์บ้าๆ ของคุณออกมา ถ้าทำไม่ได้ ก็เซ็นชื่อลาออกจากโปรเจกต์นี้ไปซะ” พิชชาชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูหยิ่งผยองสั่นไหวนิดๆ เธอหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่ปะปนกับความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ขัดแย้งในใจ เธอตวัดปลายปากกาขีดฆ่าคำบรรยายสำคัญในหน้ากระดาษอย่างบ้าคลั่ง เป็นการประชดประชันที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยทำมา “เอาเลยสิคะ! จะให้แก้ตรงไหนอีกที่ทำให้คุณพอใจ! ตรงฉากที่ตัวเอกต้องทรยศความรู้สึกตัวเองเพียงเพราะอยากให้บรรณาธิการหันมามองใช่ไหมคะ!” คำพูดนั้นทำให้รินรดาถึงกับชะงัก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของพิชชาโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจของบรรณาธิการสาวเต้นผิดจังหวะเสมอ เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะชนกัน มือของรินรดาเอื้อมไปกุมข้อมือที่กำลังตวัดปากกาของอีกฝ่ายไว้แน่น “หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วค่ะพิชชา...” เสียงของรินรดาสั่นพร่าลงเล็กน้อย “งานก็ส่วนงาน แต่อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวของคุณมาปนกับธุรกิจ คุณมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจที่อยากเรียกร้องความสนใจจากฉันผ่านตัวอักษรพวกนี้” “แล้วทำไมคุณต้องแคร์ด้วยล่ะคะ?” พิชชาสวนกลับทันควัน ดวงตาของเธอคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้น “ถ้าคุณไม่รู้สึกอะไรเลย... ทำไมต้องสั่งให้ฉันแก้แค่ฉากเดียว... ฉากที่ตัวเอกยอมสยบให้คนรักน่ะ!” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งสอง ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้เคมีบางอย่างที่ทั้งคู่พยายามซ่อนไว้พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมา รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามด้วยการเปิดผางเข้ามาของ ‘นนท์’ หัวหน้าฝ่ายการตลาด ทำให้ทั้งคูรีบผละออกจากกันแทบไม่ทัน พิชชาเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างด้วยท่าทางหงุดหงิด ในขณะที่รินรดารีบจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก “ขอโทษทีครับคุณริน พอดีเอกสารสรุปยอดขายงวดนี้ต้องขอลายเซ็นด่วน... เอ๊ะ ทำไมหน้าตาพวกคุณสองคนดูเหมือนเพิ่งไปผ่านศึกมาอย่างนั้นล่ะครับ?” คำถามของนนท์ทำให้ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินรดาหันกลับมามองพิชชาที่ยังคงยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางดื้อรั้น ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอีกครั้งชั่วครู่ เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม คำตอบ และความลับที่ยังไม่มีใครกล้าพูดออกมา ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมแห่งความรู้สึกนี้ไปพร้อมกับโรสแมรี่พิษนะคะ